CE0 z karzełkami w Rosji

 

Albert Rosales

 

Lokalizacja: Okolice Szemetowa, okręg dołgoprudniewski, obwód moskiewski, Rosja

Data: połowa września 1972 r.

Godzina: wieczór

Opis incydentu:

Świadek wracał pieszo do wioski i gdy zbliżył się do miejscowego wąwozu, nagle usłyszał dziwne, piskliwe głosy. Początkowo je zignorował, ale po kilku krokach dostrzegł poświatę dochodzącą zza wąwozu, początkowo słabą, a potem coraz silniejszą. Nagle nastąpił błysk, po którym światło przygasło falami, a na granicy między światłem a ciemnością pojawiło się kilka małych stworzeń. Oszołomiony świadek zatrzymał się, zaskoczony tym nieoczekiwanym zbiegiem okoliczności. Gdy tylko małe stworzenia go zauważyły, zostały porwane z powrotem w ciemność z oświetlonej przestrzeni. Świadek stał zafascynowany, wpatrując się w fale jasnego światła. Wciąż słyszał coś, co brzmiało jak śmiech i piskliwy bełkot głosów dochodzących z ciemności. Wkrótce na skraju ciemności ponownie pojawiły się bełkoczące i śmiejące się małe stworzenia. Stworzenia nagle pobiegły w stronę świadka, który poczuł, że jego ciało staje się drętwe i zimne.

Małe stworzenia dotknęły świadka kilka razy i nagle zaczęły piszczeć i podskakiwać. Wydawało się, że wolą przebywać na granicy między światłem a ciemnością, rzadko zapuszczając się w oświetlone obszary. Świadek ponownie skupił uwagę na świetle, które migotało falami lub pasmami, najpierw miękkimi i słabymi, a potem rozbłyskającymi. Mógł opisać te małe stworzenia jedynie jako mające zaledwie około 30-60 cm wzrostu, ludzkie ciała i twarze oraz ubrane w gumowate kombinezony. Miały ciemne, niesforne, długie włosy. Świadek był wtedy w stanie iść dalej, a dziwaczne stworzenia śledziły go do wioski Boboszino. Zbliżając się do latarni ulicznej, zdawała się ona migotać, ale nie gasła. W tym momencie śmiejące się i bełkoczące małe humanoidy zniknęły z powrotem w ciemności i zniknęły.

Dodatek HC

Źródło: Aleksiej Priyma, UFOROM Rosja

Typ: E

Opracował - ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz

Vrchhora: Świątynia bez dachu na progu nieznanego Tribeča

 

 

Franciszek Kovár

 

Są miejsca, gdzie niebo wydaje się być w zasięgu ręki, ale ziemia pod twoimi stopami wydaje się skrywać starożytne sekrety. Pomiędzy trybeckimi lasami a górami Vtáčnik stoi Vrchhora. Niegdyś słynne miejsce pielgrzymkowe z majestatycznym kościołem św. Michała i klasztorem to dziś cicha ruina niosąca pokój świętych, ale też niewytłumaczalne zamieszanie gór, w których gubi się ludzie bez śladu.

 

Wysokość w środku nicości i dziedzictwo Kmeta

 

Pierwsze pytanie, które przychodzi mi do głowy na Vrchhora brzmi: Dlaczego tutaj? Po co budować tak wielką i obfitą świątynię na opuszczonym górskim grzbiecie, z dala od cywilizacji? Andrzej Kmeżej również znacząco przyczynił się do tej mozaiki zagadek. Dla niego to miejsce nie było tylko barokową ruiną.

Burmistrz jako doświadczony obserwator kraju zauważył, że Vrchhora leży w strategicznym punkcie, który przyciągnął ludzi z pamięci. Podejrzewał obecność tu przedchrześcijańskiej osady i zasugerował, że fundamenty kościoła mogłyby stać bezpośrednio na miejscu, gdzie starożytne narody czczą swoje bóstwa. Zafascynowano go, jak „uczona” historia klasztoru spotyka się z najśmielszą reputacją ludową. Burmistrz zrozumiał, że jeśli gdzieś przez tysiąclecia ludzie zbierają się na modlitwę, to nie przypadek - to powołanie samego miejsca.

 

Fenomen Tribeč: Kiedy góra zaczyna Cię „wodzić”

 

Vrchhora leży na skraju gór Tribeč, które wspierają legendy o ludzkim zniknięciu i anomalii czasowych. Miejscowi, a szczególnie wrażliwi turyści – w tym najbardziej doświadczeni alpiniści – opisują tu dziwne zjawisko. Nie chodzi o zły stan czy nie znajomość mapy, ale o postrzeganie czegoś, za czym tęskni pospolite oko. Człowiek nagle czuje, że góra zaczyna go tu "prowadzać".

Zmysły zdezorientowane: Nawet otwarty spacerowicz nagle znajduje się w znanym mu miejscu, ale traci orientację. Drogi które mają prowadzić prosto nagle wystarczą i wracają człowieka z powrotem do ruin kościoła jakby Vrchhora nie chciała wypuścić go w głąb lasów.

Nagła cisza: Ci, którzy są bardziej wrażliwi na energie miejsca, opisują "ciężkie powietrze" lub nagłą ciszę, która wydaje się pochłaniać nawet najmniejszy szum lasu. To właśnie wtedy, według legend, otwierają się niewidzialne bramy Tribeča.

 

Co mówią spekulacje i legendy?

 

Biali mnisi: W ruinach klasztoru ludzie wciąż czasem widzą białe postacie. Oto duchowe ślady mnichów, którzy znaleźli tu swój spokój i odmówili opuszczenia tego miejsca nawet po jego śmierci.

Cudowna studnia: tuż pod szczytem znajduje się sprężyna. Legenda głosi, że woda z Vrchhory ma moc zmyć z człowieka zmęczenie duszy, ale jednocześnie ostrzega: Kto pije ze źródła ze złą intencją, nie znajdzie drogi do domu w tribeczskich lasach.

 

Miejsce, gdzie niebo dotyka ziemi

 

Szczyt to fascynujący paradoks. To oaza ciszy i uzdrawiającej energii, ale wystarczy zrobić kilka kroków w gęsty las i poczujesz moc góry, która żyje własnym życiem. Być może dlatego świątynia stoi tutaj - jako latarnia światła na skraju miejsca, w którym czasem przestają obowiązywać prawa naszego świata.

Opracował - ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz

Templariusze na Słowacji? - cd.

 

Noel

 

Te 5 miast wciąż karmi stare legendy

 

Templariusze są obecni w plotkach, mediach informacyjnych i w księgach symlikologów. Problem jest tylko jeden: brak notowania okresowego w kronikach nie potwierdza ich działania na naszym terytorium. Jednak niektóre miejsca związane z Templariuszami na Słowacji są warte zbadania, nawet jeśli są tylko legendami.

 

Martinček pri Ružomberoku

 

Jest tu najsilniejsza legenda Templariuszy. Na pobliskim wzgórzu Mnich miał być klasztor, skąd tajny korytarz prowadził do zamku Likava, a starsi historycy twierdzili, że w 1230 roku zmarł tam dygnitarz Johannes Gottfried von Herberstein.

Historyk Damian Fuxhoffer nie znalazł kamienia na górze w XVIII wieku, tylko ślady drogi. Kościół św. Marcina z 1260 roku ma ciekawe freski, które zdaniem badacza Miloša Jesenský’ego pośrednio odnoszą się do obecności Templariuszy ale nie są to dowody, tylko interpretacja.

 

Ludrova w pobliżu Ružomberok

 

Kościół Wszystkich Świętych z XIII wieku jest jednym z najstarszych w Liptowie, a legenda mówi, że to tutaj wspomniany Herberstein ma być pochowany ze skarbem, gdzieś przed ołtarzem lub pod nim. Nikt nie zbadał dokładnie krypty. Na ścianie nawy znajduje się również tajemnicza czarna postać, którą niektórzy entuzjaści kojarzą z Bafometem. Brzmi kusząco, ale to czysta spekulacja bez wsparcia w źródłach.

 

Blatnica

 

Z zamku pozostały tylko ruiny, ale historyk Michael Bombardus napisał w 1718 roku, że należał on do Templariuszy w XIII wieku. Wynika to ze stosunkowo mrocznej reputacji mnicha zamurowanego żywcem w murach zamku. Łowcy skarbów znaleźli szkielet z zamkiem zawieszonym na szczęce. Brakuje jednak możliwego do zweryfikowania dokumentu historycznego na temat własności templariuszy zamku. Źródło: Shutterstock

 

Słowacka Ľupča

 

Tutaj legenda kojarzy się z prawdziwym wydarzeniem – bitwą o rzekę Slaná w 1241 roku, gdzie armia węgierska, w tym Wielki Mistrz Templariuszy Rembard de Vo, poniosła miażdżącą klęskę od Mongołów. Według niektórych interpretacji, Templariusze szukali nowego miejsca po tej klęsce i wkrótce potem zamek miał powstać w Slovenská Ľupča. Jednak bezpośrednim połączeniem między bitwą a budową zamku jest raczej luźna konstrukcja niż udokumentowany fakt.

 

Szklana Teplice

 

Opuszczony zamek w pobliżu wioski powinien być kolejnym miejscem dla Templariuszy, zgodnie z ustnym złożeniem. Relacja mówi o czerwonym mnichu, który wciąż strzeże skarbu i może zmienić jego formę, aby przestraszyć zbłąkanych wędrowców. Podobne historie krążą również o nieistniejących zamkach w pobliżu Malinova, Słowackiej Prawny czy Sučany, gdzie mnisi mieli wybijać fałszywe dukaty, dopóki nie zostali złapani przez armię królewską.

 

Sondaż

 

Słowaccy historycy Miloš Jesenský i Pavol Matula, którzy systematycznie radzili sobie z badaniami, przyznają, że zamiast dowodów, mają dostępne tylko wskazówki. Dopóki nie zostanie znaleziony pojedynczy średniowieczny dokument potwierdzający działanie zakonu na naszym terytorium, wszystko pozostaje w płaszczyźnie legend – jakkolwiek urzekające.

https://magazin.pluska.sk/spektrum/templari-na-slovensku-tychto-5-miest-dodnes-zivi-stare-legendy

Opracował - ©R.K.Fr. Sas – Leśniakiewicz

RV/NOTSUB z pokładu SSN USS „Trepang”

 

Albert Rosales

 

Incydent z USS Trepang (SSN-674) jest jednym z najbardziej kontrowersyjnych i tajemniczych przypadków UFO na morzu, ponieważ opiera się w dużej mierze na serii rzekomych zdjęć z okrętu podwodnego, które pojawiły się dziesiątki lat później.

 

Data: Mówi się, że zdjęcia i rzekome spotkanie miały miejsce w marcu 1971 roku, podczas pierwszej misji tego okrętu podwodnego na Arktyce. Trepang operował pod polarną pokrywą lodową od 22 lutego do 22 marca 1971 roku.

Czas: Niestety, dokładna data ani godzina nigdy nie zostały publicznie ujawnione. W artykule stwierdzono jedynie, że zdjęcia zostały wykonane podczas misji arktycznej w marcu 1971 roku.

Miejsce: Do rzekomego spotkania doszło podobno:

·        Między Islandią a wyspą Jan Mayen

·        W arktycznej części północnego Oceanu Atlantyckiego.

To miejsce jest zgodne ze znanym obszarem patrolu USS Trepang podczas operacji arktycznych.

 

Opis incydentu/Historia:

 

Według historii, która pojawiła się lata później, USS Trepang przeprowadzał rutynową misję wojskową i naukową na wodach arktycznych. Okręt podwodny brał udział w tajnych testach uzbrojenia i badaniach naukowych pokrywy lodowej.

Podczas operacji w Arktyce oficer (wachtowy?) podobno zauważył nietypowy obiekt przez peryskop okrętu podwodnego. Niektóre wersje historii identyfikują oficera jako Johna Klikę, członka załogi.

Członkowie załogi rzekomo zaobserwowali kilka dziwnych obiektów powietrznych nad oceanem. Obiekty te zostały opisane na różnych fotografiach jako:

·        Ogromny obiekt w kształcie cygara lub kapsuły unoszący się tuż nad oceanem.

·        Ciemny obiekt w kształcie klina otoczony mgłą lub mgiełką.

·        Duże niezidentyfikowane obiekty najwyraźniej wznoszące się lub opadające w kierunku morza.

Załoga podobno sfotografowała obiekty przez peryskop. Zdjęcia przedstawiają coś, co wydaje się być długim, cylindrycznym obiektem unoszącym się nad powierzchnią oceanu, podczas gdy inne pokazują ciemniejszy obiekt częściowo zasłonięty mgłą. Według późniejszych relacji, okręt podwodny niespodziewanie natknął się na te obiekty podczas patrolu.

Zdjęcia pozostały nieznane publicznie, aż do momentu, gdy pojawiły się dekady później w publikacjach poświęconych UFO. Niektóre zdjęcia nosiły oznaczenia informujące, że są to „oficjalne zdjęcia” i związane z USS Trepang SSN-674. Jednak pierwotne źródło zdjęć nigdy nie zostało jednoznacznie ustalone. Zdjęcia pozostawały nieznane publicznie, aż do momentu, gdy pojawiły się dekady później w publikacjach poświęconych UFO. Niektóre zdjęcia nosiły oznaczenia, że ​​są „oficjalnymi fotografiami” i są powiązane z USS Trepang SSN-674. Jednak pierwotne źródło zdjęć nigdy nie zostało jednoznacznie ustalone.

 

Kontrowersje

 

Sprawa pozostaje wysoce sporna.

Kontradmirał Dean Sackett, który dowodził USS Trepang podczas misji arktycznej, oświadczył później, że nie był świadkiem UFO na pokładzie okrętu podwodnego i stwierdził, że historia jest nieprawdziwa. Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych również oświadczyła, że ​​nie może zweryfikować, czy zdjęcia są oficjalnymi zdjęciami Marynarki Wojennej.

Niektórzy badacze sugerowali, że obiekty te mogły być:

·        tajnym sprzętem wojskowym.

·        balonami testowymi.

·        mirażami atmosferycznymi.

·        błędnie zidentyfikowanymi statkami zniekształconymi przez warunki arktyczne.

Inni uważają, że zdjęcia przedstawiają rzeczywiście niewyjaśnione obiekty. Do dziś nie przyjęto żadnego ostatecznego wyjaśnienia.

Pomimo kontrowersji, zdjęcia USS Trepang pozostają jednymi z najsłynniejszych rzekomych zdjęć UFO okrętu podwodnego, jakie kiedykolwiek opublikowano.

Uwaga: pierwsze 3 zdjęcia zostały wygenerowane przez AI.

Pozostałe zdjęcia to rzekomo zdjęcia faktycznie wykonane.

Opracował - ©R.K.Fr. Sas – Leśniakiewicz

CE0 z Menehune na Hawajach

 

Albert Rosales

 

Lokalizacja: Puna, hrabstwo Hawaje, Hawaje

Data: 1988

Czas: różny

Opis incydentu:

Chłopiec (lat 12) i dziewczynka (lat 11), rodzeństwo, opowiadali, że rzekomo mityczni Menehune (lub hawajskie elfy) czasami odwiedzały ich dom na Wielkiej Wyspie. Powiedzieli, że pewnego dnia wrócili do domu i wybuchnęli śmiechem, a ku swojemu zaskoczeniu zobaczyli małego człowieczka o wzroście około 30 cm, siedzącego na kanapie w salonie. Oboje przysięgli, że to prawda i zgadzali się ze szczegółami. Powiedzieli, że mały człowieczek miał około 30-60 cm wzrostu, był ubrany w kamizelkę i wysoki kapelusz i śmiał się. Chłopiec próbował go złapać, ale człowieczek był zbyt szybki, przez co drzwi i okna otworzyły się z hukiem. Menehune śmiał się dziwnym śmiechem, który rozbrzmiewał echem w powietrzu. Najwyraźniej Menehune może oznaczać każdego drobnego krasnoluda lub istotę przypominającą elfa, zwłaszcza te o mistycznych zdolnościach. (Ta relacja wydaje się opisywać archetypowego hawajskiego Menehune, który czasami nosi wysoki kapelusz, peleryny i kamizelkę).

Dodatek HC

Źródło: Hawaiian Paranormal „Zaginione Królestwo Kimpurusha”

Typ: E

Opracował - ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz