CE3 w Estonii

 

Bruce F. Oliver

 

Miejsce: dystrykt Viljandi, Estonia.

Opis incydentu:

    W kwietniu 1977 roku estońscy ufolodzy Tunne Kelam i Jüri Lina dotarli do kobiety, która twierdziła, że w dzieciństwie doświadczyła epizodu polegającego na lądowaniu niezidentyfikowanego obiektu latającego i obecności humanoidalnych postaci.

    Z obawy przed ujawnieniem i dla zachowania prywatności zdecydowała się nie ujawniać swojej tożsamości.

    Powiedziała, że kiedy mieszkała we wsi Liiduvöre i miała sześć lat, latem 1950 roku, była przed domem rodzinnym, kiedy zauważyła przedmiot rozciągnięty na polu koniczyny otoczonym lasem. Wkrótce poczuł nagły impuls, aby podejść bliżej.

    Po zbliżeniu się zauważyła cztery humanoidalne postacie w pobliżu miejsca. Były nieco wyższe od niej i nosiły jasnozielone ubrania. Ich twarze były odsłonięte i wykazały nietypową czerwonawą kolorystykę, natomiast coś podobnego do kapturów nadało im owalny kształt. Ich ruchy były powolne i niezdarne

    Obiekt miał około sześciu metrów długości. Jego kończyny były srebrne, a środkowa część ciemna, oznaczona otworem jak drzwi. Nie było skrzydeł ani kół. W pewnym momencie jedna z figurek kopnęła w bok obiektu, jakby testowała jego strukturę.

    Próbowała z nimi porozmawiać, ale odpowiedzi przyszły mylące i niezrozumiałe. Zadając pytania i wskazując na przedmiot, zauważyła oczy figurek wbite w nią, bez wyrazu. Scena wywołała u niej nagły i intensywny strach.

    Gnana strachem, pobiegła z powrotem do domu. Przed wejściem spojrzała wstecz i zobaczyła, jak obiekt wznosi się powoli, cicho, aż znika w niebie. Wciąż wstrząśnięta, powiedziała babci, co zobaczyła, a potem mamie, ale nikt jej nie uwierzył.

Tekst, badania i obraz autorstwa: Enigmas Fantásticos © 2026 — Bruce F. Oliver

 Źródło: Raport zbadany przez ufologów Tunne Kelam i Jüri Lina, opublikowany w Flying Sacer Review (FSR), vol. 24, #1, 1978.

Opracował - ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz

Pętla Tribečka: Kiedy jasny letni dzień wciąga Cię w nieznane

František Kovar

 

Góry Tribeč są dla wielu synonimem tajemnic. Wybraliśmy jednak wędrówkę ze zdrowym sceptycyzmem. Naszym celem była trasa ze Skýcova do Ješkowej Ves. To był jeden z tych pięknych, zwykłych letnich dni, kiedy niebo bez jednej chmury, a słońce przyjemnie grzeje w koronach drzew. Nic nie wskazywało na to, że ta wycieczka powinna być z drogi.

 

Komfort zastąpiony dzwonieniem w głowie

 

Przez pierwsze dwie godziny cieszyliśmy się klasyczną letnią wędrówką. W lesie pachniało igłami, światło padało na chodnik i szybko szliśmy do przodu. Jednak komfort stopił się w jednej chwili. Nagle wszyscy zaczęliśmy czuć się słabi, ale bardzo nieprzyjemnie gwizdać w uszach. To nie był dźwięk z otoczenia, a raczej dziwny ciśnienie, który od razu wyprowadził nas z równowagi.

W tym momencie przeżyliśmy kolejny szok. Wyjęliśmy telefony, żeby sprawdzić lokalizację, ale nawigacja kompletnie oszalała. Pokazywała absurdalne współrzędne, a strzałka na mapie skoczyła chaotycznie, jakbyśmy w sekundę przesuwali się setki metrów dalej. Pomimo tego, że jeszcze było słonecznie i jasno, opanowało nas intensywne uczucie dezorientacji i niepokoju. Las, który jakiś czas temu był przyjazny, nagle stał się dziwny i zagmatwany.

 

Spotkanie z rzeczywistością na skraju lasu

 

Nie wiedzieliśmy gdzie jesteśmy ani w jakim kierunku iść. Postanowiliśmy zrobić jedyną logiczną rzecz - zejść ze wzgórza w nadziei, że trafimy na jakąś ścieżkę. Kiedy wreszcie wyszliśmy z gęstego zarośla na łące zobaczyliśmy starszego mężczyznę, który piłuje drewno. To spojrzenie dało nam ogromny spokój. Podeszliśmy do niego i trochę zaskoczeni zapytaliśmy: „Proszę p[owiedzieć, gdzie jesteśmy? Zgubiliśmy się, jak trzeba iść do Ješkowej Vsi.” Facet wyłączył piłę, spojrzał na nas i całkowicie spokojnym głosem odpowiedział: „Gdzieś ty był? Jesteś w Skýcovie”.

 

Tajemnica, która pozostaje w lesie

 

Mieliśmy poczucie jakbyśmy zostali pokonani. Szliśmy dwie godziny z rzędu, zgodnie z wskazówkami i naszymi szacunkami, w kierunku dalej, ale góry po prostu zawróciły nas w ten jasny letni upał i wróciły do miejsca, w którym zaczęliśmy wycieczkę. Nie wiemy, czy była to anomalia magnetyczna, która pomyliła nie tylko nasze urządzenia, ale i zmysły. Ale od tamtego dnia legend Tribeč już nie traktujemy lekko.

Opracował - ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz

CE0 w duńskim lesie

 

Lokalizacja: Moesgaard Strand, zachodnia Dania,

Data: 5.V.1967

Opis incydentu:

Świadek mieszkał na wybrzeżu Aarhus i w ten piątkowy wieczór wyszedł z domu około 22:45, aby cieszyć się ciszą lasu i zaczerpnąć świeżego, nocnego powietrza przed snem. Pogoda była spokojna, niebo było rozgwieżdżone, a na nim tylko kilka chmur. Minął tzw. „Orle Gniazdo”, a następnie zszedł ze wzgórza w kierunku plaży, po czym skręcił w prawo na drogę, która prowadziła łukiem w górę, mijając kamień pamiątkowy Hansa Petera Ingersleva (polityka). 50 metrów od kamienia droga zakręcała, tak że można było zobaczyć mały, otwarty trójkąt przed kamieniem. Mężczyzna miał na sobie buty w kształcie stóp i na grubych, miękkich gumowych podeszwach szedł dość cicho drogą.

Zatrzymał się, bo przed kamieniem dostrzegł światło, a raczej błysk światła, którego nie mógł dokładnie rozróżnić. Początkowo pomyślał, że zatrzymał się tam samochód, ale nie było widać żadnych reflektorów, a na pewno żadnych czerwonych tylnych świateł. Światło, które teraz było bardzo jasne, było lekko niebieskawe i przypominało coś pomiędzy światłem księżyca a światłem elektrycznym. Padało na ziemię wzdłuż ścieżki, tworząc okrąg o średnicy 2 x 2 metry. Nie mógł dostrzec źródła światła, ale znajdowało się ono około 1 metra nad ziemią. Mężczyzna był zaciekawiony i zatrzymał się na drodze, aby sprawdzić, czy coś się jeszcze wydarzy. I wydarzyło się! Z krawędzi światła poruszały się ciemnoszare, półcieniste postacie, a raczej kształty. Miały zaledwie 1 metr (3,3 stopy) długości i nie miały widocznych ani rąk, ani nóg. Delikatnie falowały tam i z powrotem, a potem zniknęły, unosząc się w mroku lasu. Potem światło na chwilę zamilkło, ale bardzo szybko i w nieregularnych odstępach czasu zaczęły się z niego wyłaniać nowe kształty. Podczas całej obserwacji nie słychać było żadnego dźwięku, panowała całkowita cisza. Świadek dostał gęsiej skórki i stał, obserwując zjawisko przez 3-4 minuty. Nagle świadek zobaczył, że jeden z cieni zbliża się do niego i zdawał się unosić nad ziemią, jednocześnie nieco powiększony. To było zbyt wiele dla mężczyzny, który teraz się przestraszył i uciekł w przeciwnym kierunku. Mężczyzna, który mieszkał z matką, wrócił do domu kompletnie zdyszany i z bladą twarzą. Matka, która właśnie miała iść spać, gdy wszedł jej syn, z niepokojem zapytała, co się stało. Opowiedział jej, co widział i poprosił matkę, aby poszła z nim i zobaczyła to. Pojechali samochodem z powrotem pod pomnik. Matka prowadziła, ponieważ jej syn był w stanie silnego pobudzenia. Ale kiedy dotarli na miejsce zdarzenia, wszystko było spokojne i jak zwykle. Ani śladu światła i cieni. Następnego ranka o godzinie 11:00 mężczyzna wrócił na miejsce zdarzenia, ale nie zauważył niczego niezwykłego. Był tam również w sobotę wieczorem, dokładnie o tej samej porze, o której doszło do zdarzenia poprzedniej nocy (około 23:25), ale wtedy również nic się nie wydarzyło.

Źródło: „UFO Nyt” #6 1969

Opracował - ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz

CE4 na Wyspie Wielkanocnej

 

Albert Rosales

Lokalizacja: W pobliżu Hanga Roa, Wyspa Wielkanocna, Chile

Data: 1950

Godzina: wieczór

Opis incydentu:

Veri Ica, znana pisarka i poetka języka rapanui, wspominała dziwne zdarzenie, którego doświadczyła jako mała dziewczynka. W tamtym czasie każdego wieczoru spacerowała tą samą ścieżką, aby spotkać się z ojcem, który pracował na pobliskim lotnisku.[1] Tego wieczoru oboje wracali do domu i wspomina, że ​​słońce jeszcze nie zaszło. Nagle usłyszała głośny hałas i odwróciła się, aby zobaczyć dziwny obiekt w kształcie dysku, który unosił się nad pobliskim wzgórzem. Chwilę później obiekt przeleciał nad ścieżką, na której się znajdowali, i wylądował na polu przy pobliskim domu. Podczas lądowania zobaczyła, jak trawa się porusza, a ziemia jest mocno poruszona, najwyraźniej przez jakiś rodzaj napędu. Obiekt miał około 5 metrów średnicy i mniej więcej taką samą wysokość. Jednak najbardziej dziwaczna część spotkania miała dopiero nastąpić. Statek wylądował w pobliżu mężczyzny lub tubylca Rapanui, ubranego w białą koszulę i „normalne” spodnie, co sprawiało wrażenie, jakby „czekał” na przybycie statku. W statku otworzył się właz i z obiektu wyszła wysoka, szczupła istota, około 2 metrów wzrostu. Istota miała na sobie srebrzysty, metaliczny, jednoczęściowy, obcisły kombinezon. Kombinezon zakrywał dłonie i uszy istoty, twarz „jak u nurka” pozostała odsłonięta, ale pamiętała jedynie, że była bardzo blada i nie mogła sobie przypomnieć żadnych innych rysów. Teraz, gdy właz się otworzył, świadek mogła zajrzeć do środka i zobaczyć coś, co wyglądało na „srebrzyste zasłony”, najwyraźniej wykonane z tego samego materiału co kombinezon istoty. Kilka sekund później druga istota, bardzo podobna do pierwszej, wyszła z obiektu i wpatrywała się prosto w Veri i jej ojca. Ignorując ich, dwie istoty i lokalny mężczyzna Rapanui zaczęli rozmawiać między sobą. Chwilę później cała trójka weszła do obiektu, który następnie uniósł się w powietrze i zniknął w oddali z dużą prędkością.

Dodatek do HC

Źródło: Miguel Pedrero i Fran Contreras, Año Cero # 252

Typ: B

Komentarze:

Kim był mężczyzna, którego dwaj kosmici zabrali na swój statek kosmiczny? (Albert Rosales)

Zdumiewające (Victor Rogers)

Zdumiewająca lokalizacja i interesujący jest ten facet zabrany przez Ufiastych. (Kath MacCarthe-Johnson)

Wygląda na to, że pani Veri i jej ojciec byli świadkami zabrania z Ziemi agenta Obcych, który został wycofany z naszej planety. Obawiam się, że może mieć to związek z ziemskim programem kosmicznym z lat 80. XX wieku – port lotniczy Mataveri był zapasowym lądowiskiem dla amerykańskich promów kosmicznych, a w odległości 2681 km znajduje się tzw. Punkt Nemo – zrzutowisko dla zdeorbitowanych sztucznych satelitów Ziemi. I nie ma tu znaczenia, że to CE miało miejsce w 1950 roku – bo UFO poruszają się równie dobrze w Czasie jak i Przestrzeni. Należałoby sprawdzić, czy podobne obserwacje wydarzyły się na drugiej pobliskiej wyspie Duice (Ducie) odległej także o 2681 km od Punktu Nemo. Niestety, jest ona niezamieszkała… (Robert Leśniakiewicz)

Też chciałbym żeby tak było (Albert Rosales)

Opracował - ©R.K.Fr. Sas – Leśniakiewicz

---

[1] Lotnisko Mataveri zostało zbudowane dopiero w latach 80. na mocy porozumienia Chile – USA i miało służyć jako awaryjne lądowisko dla promów kosmicznych. Pas startowy liczy sobie 3318 m długości. Autorowi prawdopodobnie chodzi o inne lotnisko. 

CE3/CE4 z USO: Spotkanie na oceanie

 

 

Emile Kelly Gauthier

 

Lokalizacja: Ocean Spokojny

Data: 1936 (data przybliżona)

Czas: dzień

Opis incydentu:

Rosyjski cywilny parowiec transportowy, SS Maria z Leningradu, przemierzał Ocean Spokojny. Pewnego dnia oficer wachtowy zauważył nagle na wodzie dziwny obiekt, który z daleka przypominał statek wynurzający się z oceanu. Nie było na nim żadnych oznak życia, a dziwny statek nie reagował na sygnały radiowe Marii. Po krótkiej obserwacji kapitan Marii nakazał spuszczenie na wodę małej łodzi, aby dowiedzieć się, czym jest ten obiekt. Pięciu marynarzy zbliżyło się do obiektu w łodzi wiosłowej, a reszta załogi obserwowała, jak łódź zbliża się do obiektu, a marynarze wsiadają na jego pokład. W krótkim czasie dziwny statek zaczął oddalać się z bardzo dużą prędkością i wkrótce zniknął w chmurze mgły. Próba śledzenia go i przechwycenia statku okazała się daremna i po kilku godzinach poszukiwań i oczekiwania kapitan Marii nakazał statkowi kontynuować podróż pierwotnym kursem. Gdy statek powrócił w to miejsce kilka dni później, kapitan nakazał [sic-rozkazał] załodze podążać tą samą trasą. Zbliżając się do miejsca poprzedniego, niespodziewanego spotkania, oficer wachtowy dostrzegł dziwną łódź, niepodobną do żadnej normalnej łodzi, jaką kiedykolwiek widział. Łódź ta była wykonana z przezroczystego materiału. Wewnątrz łodzi znajdowało się trzech z pięciu marynarzy, którzy pierwotnie [sic-pierwotnie] wyruszyli, aby zbadać anomalię. Kiedy Maria zbliżyła się do łodzi, jeden z marynarzy krzyknął i skoczył do wody. Pomimo natychmiastowych poszukiwań, jego ciało nigdy nie zostało [sic-odnalezione] w całości, najwyraźniej zanurzając się w otchłani. Pozostała dwójka została zabrana na pokład; wydawali się szczęśliwi, że znów spotkali swoich towarzyszy. Potem opowiedzieli niesamowitą historię. Kiedy zostali zabrani na pokład dziwnego statku, zostali otoczeni przez dziwne istoty, ubrane w ciemne, lśniące kombinezony, wyglądające [sic-podobnie] jak płetwonurkowie. Ich kończyny były jedynie podobne do ludzkich, z małymi błonami między palcami. Obcy wymieniali między sobą spojrzenia (oczywiście komunikując się telepatycznie), a nie werbalnie. Czasami wymieniali gesty. Obcy powiedzieli wtedy ludziom, że nie ma drogi powrotnej i poprosili, aby zostali z nimi. Dwóch marynarzy natychmiast się zgodziło; zostali wtedy oddzieleni od reszty i nigdy więcej ich nie widziano. Pozostała trójka została uwięziona w odizolowanym pomieszczeniu, gdzie według ich szacunków spędzili około dwóch dni. Wkrótce, w nieznany sposób, trzej mężczyźni znaleźli się na pokładzie dziwnego statku, z zapasem dziwnego pożywienia przypominającego tabletki w przezroczystych kieszeniach, które obcy również im oferowali na pokładzie. Wystarczyło zjeść jedną lub dwie takie tabletki, aby nie czuć głodu. Jeden z mężczyzn (ten, który później wskoczył do wody) odmówił zjedzenia tabletek, a gdy reszta spała, zmęczył się bezowocnymi obserwacjami oceanu i chwycił zapasy obcego jedzenia, wrzucając je do wody. Pozostali bez jedzenia przez jeden dzień, ale nie czuli głodu. Następnie zauważyli zbliżającą się Marię. Kiedy „rozbitków” zabrano na pokład, a Maria zaczęła oddalać się od tego miejsca, dziwny statek został nagle otoczony falami i zatonął. ocean. Załoga na pokładzie nie mogła zabrać na pokład dziwnego statku, ponieważ nie miał on żadnego punktu zaczepienia. Po powrocie do Leningradu kapitan Marii wysłał raport do Ministerstwa. Kapitan i dwóch pozostałych marynarzy zostali wezwani do Ministerstwa i przesłuchani. Jednego z marynarzy uznano za psychotyka, drugi odmówił dalszej współpracy. Kapitan bardzo uparcie twierdził w swoich zeznaniach, powołując się na dziennik wachtowy i stwierdzając, że wszystko zostało dokładnie udokumentowane. Jednak później został zmuszony do wycofania się i przyznania, że ​​nic się nie stało. Wkrótce kapitan został przeniesiony na inny statek.

Opracował - ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz