Kamienne kule: Wyjątkowość świata w naszych górach

 

Franciszek Kovár

 

Są takie miejsca, gdzie Natura wydaje się narzucić swoje zasady i nieprawidłowości. W kamieniołomie Megonka koło Vadeca, w okolicach Klokoczowa – N 49°21’47.61” – E 018°43’20.96”, ale także w regionie górnej Nitry, ze skał wywijają się formacje, które zapierają dech swoją geometryczną perfekcją. Kamienne sfery, które miejscowi nazywają "skamieniałymi jajami", to słowacka zagadka numer jeden, która plasuje nas w światowym klubie niewyjaśnionych zjawisk.

 

Kiedy góry przemawiają

 

Wszystko zaczęło się w 1988 roku w kamieniołomie Megonka, gdzie po odstrzale toczyły się giganty o średnicy do trzech metrów. Podobne fascynujące odkrycia mamy jednak w środkowej części Słowacji. Brusniańskie bale przy wsi Chrenovec-Brusno to kolejny dowód na to, że w naszych podziemiach "rośnie" coś niewidzialnego. Choć nieco mniejsze od kysuckich, ich kształt i zgrupowanie budzą te same pytania.

Chociaż geolodzy mówią o betonach z piaskowca z Morza Prehistorycznego, to grad pytań nie ustaje. Dlaczego tak wielu znaleziono na tak małej przestrzeni? I jak to możliwe, że osiągają taką symetrię, jakiej oczekiwalibyśmy od dłuta rzeźbiarza, a nie od ślepych sił erozji?

 

Słowacki światowy unikat: Trzy miejsca na dłoni

 

Podczas gdy w innych krajach kamienne kule są samotnym zjawiskiem na rozległych terenach, Słowacja jest w tym zakresie globalną anomalią Na tak małym obszarze mamy aż trzy znaczące miejsca, w których występuje to zjawisko:

1. Megonka (niedaleko Czadcy)

2. Klokočov (Kysuce)

3. Chrenovec-Brusno (Górna Nitra)

Ta nietypowa gęstość ustaleń prowadzi do pytania: Dlaczego nasze terytorium? Czy to tylko geologiczny zbieg okoliczności, czy pod łukiem karpackim pulsuje siła, która udało się utworzyć kilka takich "kamiennych archiwów"? Nasze ustalenia stoją obok znanych miejsc w Kostaryce, Nowej Zelandii czy Bośni i Hercegowinie.

 

Pogląd Miloša Jesenskégo: Utracona wiedza?

 

Ważnym głosem w dyskusji o pochodzeniu tych formacji jest pisarz i zagadkolog dr Miloš Jesenský. Od dłuższego czasu dba o to zjawisko i w swoich rozważaniach idzie dalej niż zwykłe morskie osady. Jesenský wskazuje, że te piłki często występują w miejscach o szczególnej energii.

Te formacje mogą być cichymi świadkami procesów wykraczających poza nasze normalne pojęcie geologii. Dla wrażliwego gościa Megońka, Klokočov czy Brusno to nie tylko kamieniołom, ale miejsce, w którym czuje dotyk nieznanego. Wiele osób chodzi na jaja, żeby "naładować baterie" i opisać delikatną zbroję lub nagły przypływ ciepła.

 

Wniosek

 

Niezależnie od tego, czy te słowackie rarytasy są wyjątkową zabawką prehistorycznego morza, czy niosą w sobie jakiś kod, którego jeszcze nie rozumiemy, jedno jest pewne: mierzymy się z czymś, co jest poza powszechnym. Są dowodem na to, że nasza natura potrafi tworzyć kształty, które wyglądają jak nieziemskie. I dopóki nauka zdecydowanie nie potwierdzi, jak powstały, te kamienne giganty pozostają jedną z największych otwartych tajemnic Słowacji.

Więcej artykułów z cyklu „Tajemnice i legendy Słowacji” a także artykułów na temat: paranormalne, tajemnice, duchowe, tajemnice, legendy znajdziecie na moim HeroHero https://herohero.co/ferkokovar

Informacja turystyczna w moim artykule na INovinky: https://www.inovinky.sk/kamenne-gule-na-kysuciach-su... /

 

Moje 3 grosze

 

W Polsce jak na razie kamienne kule znaleziono w okolicach Suchej Beskidzkiej, a dokładniej w potoku Targoszówka na N 49°45’15” – E 019°27’35” i na 496 ± 5 m n.p.m. Rzecz opisałem na moim blogu https://wszechocean.blogspot.com/2015/07/kamienne-kule-w-polsce.html, dokąd kieruję Czytelnika.

Opracował - ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz

CE4X: Przypadek Próspery Muñoz…

 

Cardassian

 

…która twierdzi, że została porwana przez istoty pozaziemskie, stanowi mrożącą krew w żyłach opowieść o długotrwałym kontakcie i psychologicznej manipulacji. Śledztwo, o którym Alfonso Castro poinformował w 1983 roku w „El País”, ujawnia, że ​​Muñoz pozostawała w stanie amnezji do 1979 roku. Ślady dowodów zaczynają się w 1946 lub 1947 roku w wiejskich winnicach Jumilla w Murcji, gdzie młoda Muñoz i jej siostra Anita natknęły się na cichy, lśniący srebrny statek. Dwie maleńkie istoty o ogromnych oczach, ubrane w białe uniformy, wynurzyły się, by poinformować dziecko o dziwnej roli, jaką odegra w przyszłych eksperymentach.

Opowieść opisuje fizyczne porwanie, do którego doszło następnej nocy, podczas którego Muñoz i jej przerażony mastif zostali zabrani na pokład statku, który opisała jako przypominający dwupiętrowy domek. Wewnątrz statku świadek zapadła w półprzytomny stan omdlenia na małym stoliku przypominającym łóżko. Wspomina, że ​​była badana przez czteropalczaste humanoidy, które badały jej ciało i głowę, podczas gdy ona obserwowała siebie na ekranie komputera. Na monitorze tym pojawiały się jaskrawoniebieskie aury otaczające ludzkie istoty – cechy, których wyraźnie brakowało obecnym zwierzętom.

Śledztwo sugeruje, że nie było to odosobnione zdarzenie, lecz trwający dekady schemat obserwacji. Kolejne spotkania udokumentowano w barze jej ojca w 1954 roku, na plaży w Alicante w 1960 roku oraz w centralach telefonicznych, w których pracowała w 1971 i 1982 roku. Ufolodzy uważają, że jej trzydziestotrzyletnia amnezja była wywołanym stanem kontroli umysłu, wspomaganym przez lepsze zrozumienie telepatii i ludzkiego umysłu przez istoty. Blokada psychiczna została przełamana dopiero w 1979 roku, gdy Muñoz przeczytała książkę badacza Antonia Rivery, co wywołało falę stłumionych wspomnień, które uczyniły z tej cichej telefonistki centralną postać międzynarodowych badań ufologicznych.

I jeszcze jedna wersja:

Porwanie przed Barneyem i Betty Hill. Prospera, która twierdzi, że została porwana przez istoty pozaziemskie, stanowi mrożącą krew w żyłach historię długotrwałego kontaktu i psychologicznej manipulacji. Śledztwo, o którym Alfonso Castro poinformował w 1983 roku w „El País”, ujawnia, że ​​Muñoz pozostawała w stanie amnezji do 1979 roku. Ślady zaczynają się w 1946 lub 1947 roku w wiejskich winnicach Jumilla w Murcji, gdzie młoda Muñoz i jej siostra Anita natknęły się na cichy, lśniący srebrny statek. Dwie maleńkie istoty o ogromnych oczach, ubrane w białe uniformy, wynurzyły się, aby poinformować dziecko o dziwnej roli, jaką odegra w przyszłych eksperymentach.

Opowieść opisuje fizyczne porwanie, do którego doszło następnej nocy, podczas którego Muñoz i jej przerażony mastiff zostali zabrani na pokład statku, który opisała jako przypominający dwupiętrowy domek. Wewnątrz statku świadek zapadła w półprzytomny stan omdlenia na małym stoliku przypominającym łóżko. Wspomina, że ​​była badana przez czteropalczaste humanoidy, które badały jej ciało i głowę, podczas gdy ona obserwowała siebie na ekranie komputera. Na monitorze tym pojawiały się jaskrawoniebieskie aury otaczające ludzkie siostry – cechy, których wyraźnie brakowało obecnym zwierzętom.

Śledztwo sugeruje, że nie było to odosobnione zdarzenie, lecz trwający dekady schemat obserwacji. Kolejne spotkania udokumentowano w barze jej ojca w 1954 roku, na plaży w Alicante w 1960 roku oraz w centralach telefonicznych, w których pracowała w 1971 i 1982 roku. Ufolodzy uważają, że jej trzydziestotrzyletnia amnezja była wywołanym stanem kontroli umysłu, wspomaganym przez lepsze zrozumienie telepatii i ludzkiego umysłu przez istoty. Blokada psychiczna została przełamana dopiero w 1979 roku, gdy Muñoz przeczytała książkę badacza Antonia Rivery, co wywołało falę stłumionych wspomnień, które uczyniły z tej cichej telefonistki centralną postać międzynarodowych badań ufologicznych.

 

Źródło: Castro, Alfonso. "Fue 'secuestrada' por extraterrestres hace 36 años." El País, October 25, 1983.

Opracował - ©R.K.Fr. Sas – Leśniakiewicz

Wąwóz Stolarza - Labirynt strachu czy prehistoryczne sanktuarium?

 

Franciszek Kovár

 

Są miejsca, które natura zrobiła jakby na zamówienie dla tych, którzy muszą zniknąć ze świata. Wąwóz Stolarza pod Krupiną to jednak nie tylko geologiczny unikat. To miejsce, gdzie zapierająca dech w piersiach moc wody spotyka się z niestrudzonym dziełem ludzkich rąk, które wyrzeźbiły tajemniczą „Dúpencję” w miękkim wulkanicznym tufie.

 

Zagadka rolnika w pyle wulkanicznym

 

Kiedy Andrzej Kmet’ poznawał to miejsce, zafascynował go kontrast między dziką przyrodą a śladami ludzkiego osadnictwa. Sam wąwóz zachowuje się jak wąska blizna w ziemi, gdzie ściany rozciągają się do kilku metrów wysokości. Prawdziwa tajemnica zaczyna się jednak w skalnych kryjówce zwanych Dúpence. Burmistrz zadał sobie pytanie, które zadałby sobie każdy odwiedzający: Kto miał tyle cierpliwości, żeby wnieść dom bezpośrednio w trzy ściany i kiedy to się stało?

 

Czy oficjalna historia to tylko wierzchołek góry lodowej?

 

Chociaż podręczniki mówią głównie o antytureckich kryjówce z XVI wieku, patrząc na precyzję i atmosferę tego miejsca, wyłania się bardziej śmiała teoria. Wiele wskazówek sugeruje, że historia wąwozu Tesary jest znacznie starsza niż nam się wydaje.

Miękki tuf wulkaniczny był idealnym materiałem dla osób z epoki brązu lub żelaza. Możliwe, że to, co teraz uważamy za średniowieczne kryjówki, to właściwie fundamenty prehistorycznych sanktuariów lub miejsc kultu, które wykorzystywali nasi przodkowie przez tysiące lat przed przybyciem Ottomanów. Podobnie jak w skalistych miastach świata, tutaj kamień mógłby służyć również jako brama między światami.

 

Tajemnica zalanego pałacu: Gdzie jest Dwunasta dziura?

 

Oprócz trzech znanych obiektów (Jednodziura, dwudziura, ósemka) wśród mieszkańców wędruje fascynująca legenda. Mówi się o istnieniu innej, znacznie większej przestrzeni - podobno aż 12-komorowego pałacu skalnego, który miał być sercem całego kompleksu.

Plotka głosi, że to wejście było:

• Celowo zasypane przez samych mieszkańców, aby chronić swoje największe sekrety przed wrogami.

• Zakopane pod gruzami przy potężnym zawaleniu się skały, które na zawsze wymazało wejście z mapy.

Również Andrzej Kmet’ zauważył w swoim czasie pewne luki terenowe, które wskazywały na ubytki głęboko pod powierzchnią, ale zagadka pozostała nierozwiązana.

 

Atmosfera, która trwa od wieków

 

Wejście do wąwozu Tesary oznacza spacer po linii czasu, której początek nie jest znany. Jeśli Dupence to naprawdę tysiącletnie sanktuaria, to ta zalana „wielodziura” może być najważniejszym świadectwem, czekającym jeszcze na swe odrodzenie. Być może jesteśmy kolejnym pokoleniem próbującym wyjaśnić coś, co było tu długo przed nami – dziedzictwo kultury, które lepiej niż my rozumiało skałę i ciszę.

Opracował - ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz

CE0 z wycieczkami szkolnymi Obcych

 

Albert Rosales

 

Lokalizacja: Payogasta, Salta, Argentyna

Data: wrzesień 2014

Godzina: 13:30 ART

Opis incydentu:

Na wzgórzach Payogasta rodzina zauważyła pojawienie się około 20 niskich humanoidów w srebrzystych kombinezonach, podzielonych na dwie grupy. Najpierw zobaczyli dwa dziwne obiekty nadlatujące z zachodu, jeden czerwony, a drugi niebieski. Następnego dnia z dachu swojego domu mąż w towarzystwie innych członków rodziny zobaczył 10 niskich postaci w srebrnych strojach, którym towarzyszyła wysoka blondynka, również ubrana w srebrzyste ubranie i buty z odblaskowym światłem. Widział również inną grupę około 10 niskich humanoidów w innym miejscu. Grupa ta miała na sobie niebiesko-czarne ubrania i towarzyszyła jej wysoka postać przypominająca mężczyznę, ubrana w srebrzysty kombinezon. Postać ta miała czarne włosy. Niscy humanoidzi byli zadziwiająco podobni z wyglądu, najwyraźniej przypominali ludzi. Na polu znaleziono ślady stóp. Podobno małe dzieci doznały szoku po incydencie.

Dodatek HC

Źródło: Codigo Ovni, 2 maja 2015 r., Radio Ovni i Carlos Albert Iurchuk cytują Antonio Zuletę, Cachi, Salta.

Typ: D(?)

Opracował - ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz

CE5/BV z Gadoidką na Florydzie

Albert Rosales

Lokalizacja: Miami, FL

Data: 1983

Godzina: późna noc

Opis incydentu:

O niezwykłym przypadku pozornie „zmiennokształtnej” lub metamorficznej istoty, świadek pamiętał, że obudził się w środku nocy i stanął twarzą w twarz z wysoką istotą, która przypominała krzepką, czarną kobietę o ludzkich rysach. Istota komunikowała się ze świadkiem za pomocą telepatii. Gdy istota stanęła przed świadkiem, zdawała się przekształcać w gadzią istotę o jaskrawoczerwonych oczach i żółtych źrenicach. Istota zdawała się przekazywać świadkowi jakieś informacje, których nie była w stanie sobie przypomnieć. W pewnym momencie stała przy oknie z małym synkiem i zeznała, że ​​widziała ogromny, unoszący się w powietrzu, jasny obiekt.

Dodatek HC nr 2016

Źródło: Komunikacja osobista

Typ: C

Moje 3 grosze:

Czy byłby o kolejny dowód na to, że jesteśmy nawiedzani przez Aghartyjczyków (zob.: F. Montyhert – „Atlantyda i Agharta) czy zmiennokształtne, międzywymiarowe istoty z innych wymiarów i continuów Rzeczywistości, których nie ogarniamy? Tutaj odsyłam Czytelnika do prac Pana Krzysztofa Dreczkowskiego, który para się w/w zagadnieniem.  

Opracował: ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz