Tajemnice Pajsztuna: Co widzą ciemne kamienne twarze, które obserwujecie z zamkowych murów?

 

Franciszek Kovár   

 

Ruiny zamku Pajštún mają tajemniczy wpływ na wielu odwiedzających. To nie tylko jego pozycja na stromym moście nad Borinkou, ale szczególnie poruszona historią i dziwną energią pozostawała tu od wieków. Pierwszy raz odwiedziłem ten zamek jako uczeń w 1975 roku, a już wtedy jego masywne mury napełniły mnie dziwnym szacunkiem.

    Miejsce o niejasnym pochodzeniu

    Początkowa historia zamku owiana jest mgłą, a literatura opisuje różne początki. Chociaż zakłada się, że jego fundamenty zostały położone przez Rugeriusa z Tallesbrunn w XIII stuleciu pod nazwą Peilenstein, dane historyczne mogą przeplatać się z dawnym zamkiem wodnym Stupawa. Pewne jest tylko, że od 1390 roku, kiedy król Zygmunt przekazał Pajštún na własność dziedziczną hrabiom ze Św. Jerzego i Pezinka, zamek stanowił kluczowy element kompozycji granicznych fortec chroniących północno-zachodnią granicę.

    Kamienni świadkowie i ponura atmosfera

    Dzisiaj w zamku największą uwagę przyciągają gigantyczne kamienne głowy - maszkarony, które wyróżniają się z gzymsu głównego pałacu. Te lwy, dzieło włoskich mistrzów z czasów rekonstrukcji Pawła Pálffy’ego w XVII stulecia, działają w ciszy ruin bezpośrednio niepokojąco.

    Chociaż Pajštún nigdy nie był celem oficjalnych łowców duchów, jego atmosfera jest naturalnie wszechobecna. Kiedy człowiek stoi pod wysokimi murami późnym popołudniem, czuje się, jakby te ciemne kamienne twarze nieustannie Cię obserwowały. Pierwotnie było ich dziewięciu, ale tylko sześć przeżyło zniszczenie zamku. Jeden z nich leży w gruzach pod murami i działa jak pamiątka starożytnej chwały, którą zastąpiła ruina.

    Rok 1809: Nagły koniec starego świata

    Losy zamku spełniły się w czerwcu 1809 roku podczas wojen napoleońskich. Wojska francuskie zdobyły Pajštún podczas bitwy z Wiedniem. Przed wyjazdem żołnierze postanowili jednak zlikwidować zamek i wysadzili go w powietrze. Od tego czasu budynek był po prostu jałową ruiną, ale jego wnętrza zachowały legendy, z których występują:

    • Rycerz na białym koniu: Mówi się, że o północy rycerz jeździ na dzikim koniu wokół zamku, który potem znika w otchłani. Jeśli należycie do tych, którzy chcieliby zobaczyć tego ducha na własne oczy, legenda mówi, że trzeba spać w zamku i czekać na godzinę północy.

    • Odwet piekielny: Gašpar Serédy, zwany „Smutny”, zanurzył się w melancholii tak głęboko, że jego kasztelan Streichel nie zawahał się poprosić o pomoc samego piekła. Diabeł Rumo rozśmieszył zamkowych, ale ostatecznie zabrał wszystkich obecnych ze sobą na swoją służbę.

    • Okrutny Kastelán Tupík: Historia wieśniaka Braku i bezdusznego administratora przypomina, że zło nigdy się nie opłaciło w Pajštúnie. Głupek, który odmówił pomocy chorej dziewczynce, miał według świadków zabrać czarny rydwan prowadzony przez diabła.

    Pajštún to miejsce, które natura cofnie, ale ludzkie historie pozostają zamrożone w czasie. Te kamienne twarze nie spuszczą cię z oczu, dopóki nie opuścisz jej bram.

    Sprawdź mój przewodnik z trasami i praktycznymi wskazówkami na wycieczkę: https://www.inovinky.sk/zrucanina-hradu-pajstun-posobi.../

Opracował - ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz

Klasztor pod Zniewem: Templariusze jako elitarna straż króla i szyfr władzy w Turczy

 

Franciszek Kovár

 

Po rycerskiej tajemnicy w Błatnicy przenosimy się do samego serca potęgi templariuszy w Turcji. Klasztor pod Znievem to nie tylko jedna z najstarszych wsi regionu, ale według badań Milosza Jesenského jest to także miejsce, gdzie w XIII osiedli Templatiusze. Od wieków piszą historię królestwa. Właśnie tutaj, pod ochroną niezdobytego zamku Znieva, Templariusze znaleźli idealne warunki do swoich działań politycznych i wojskowych.

 

Zbawcy Króla: Tarcza Białego IV

 

Kluczowe wskazanie łączące Zniew z „czerwonymi mnichami”, pochodzi z najtrudniejszego okresu w historii Węgier - inwazji Tatarskiej (1241). Po miażdżącej porażce nad rzeką Slaną król Bela IV znalazł bezpieczne schronienie w zamku Zniev, aby uciec przed Tatarami.

• Jesienna hipoteza: Nikt nie eskortował króla w ucieczce. Najprawdopodobniej jego elitarną gwardię osobistą utworzyli Templariusze, wówczas najlepiej wyszkolone siły wojskowe w Europie. Zniew, dzięki swojej ekstremalnej lokalizacji i niedostępności, był dla nich idealnym „bezpiecznym domem” do ochrony monarchy.

 

Pustelnik i pstrąg: Broń psychologiczna Zniewy

 

Podobnie jak inne miejsca, Zniev chronił legendy, które miały racjonalne podstawy w strategii:

• Legenda o świeżych rybach: Kiedy Tatarzy oblegali zamek i czekali aż załoga umrze z głodu, obrońcy zrzucili świeżego pstrąga ze ścian. Tatarzy, zdezorientowani tym, gdzie wzięli ryby na suchym wapieniu, zrezygnowali z oblężenia Ta legenda sugeruje istnienie tajnej drogi zaopatrzenia znanej tylko Templariuszom - czyli typowy rękopis logistyki Templariuszy.

• Strażnik pustelnika: Krąży plotka, że po zniknięciu klasztoru w ruinach zamieszkał pustelnik, który strzegł tajnych wejść do podziemi. Jesenský widzi wypaczone wspomnienie „nadzorca”, który po oficjalnym odwołaniu lubił nadzorować ukryte archiwa czy kosztowności i zniechęcać dociekliwych.

 

Siedziba mocy: Notariusze w białych płaszczach

 

Klasztor pod Zniewem był tzw. miejscem wartościowym - średniowiecznym urzędem notarialnym z prawem do wydawania i weryfikacji dokumentów urzędowych.

• Władza administracyjna: Templariusze doskonalili się w finansach i administracji prawa. Miloš Jesenský wskazuje, że po zniesieniu nakazu, ich agendę przejęli inne mnisi (szczególnie premonstraci), co jest częstym sposobem w naszej historii, jak ślady panowania Templariuszy wymazano z oficjalnych kronik. Zniew był nie tylko twierdzą, ale także centrum, mózgiem regionu.

 

Wniosek: Punkt, w którym tworzyła się historia

 

Klasztor pod Zniewem pokazuje nam Templariuszy w roli wpływowych sojuszników korony i administratorów państwa. Jeśli Błatnica była o honorze rycerskim, to Zniew o strategiczną władzę. Potwierdza się tutaj, że „czerwoni mnisi” nie tylko gościli na Słowacji, ale byli kluczowymi architektami jej bezpieczeństwa w najczarniejszych czasach naszej historii.

 

Następnym razem: Martinček – „Święty Graal” słowackiej templarologii

 

Wyjeżdżamy z Turca i ruszamy na Liptov. Co kryją freski w odizolowanym kościele i dlaczego to miejsce uznawane jest za najjaśniejszy dowód Ich obecności porządku w naszym kraju?

Opracował - ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz

CE0 z dwoma Alfurami w USA

 

 

Albert Rosales

 

Lokalizacja: Okolice Boscobel, WI

Data: czerwiec 1995

Godzina: dzień

Opis incydentu:

Daniel Klemsrud spacerował z dziewczyną po zalesionym terenie niedaleko miasta, gdy nagle zawrócili i zgubili się. Chociaż dzień był pogodny i słoneczny, teraz nagle niebo wydawało się ciemne i zachmurzone, przez co zalesiony teren, po którym szli, stał się mroczny, ponury, jakby zapadała noc. Pojawiła się również gęsta mgła, która niezwykle utrudniała trzymanie się szlaku. Nagle zewsząd dobiegały odgłosy chichotu, przypominające śmiech i zabawę małych dzieci. Śmiech był niemal melodyjny. Klemsrud podszedł do kępy krzaków, które drżały, jakby kryły podsłuchujących. Odgarniając gałęzie, dostrzegł dwóch niewielkich, lecz idealnie zbudowanych mężczyzn w zielonkawych kombinezonach, którzy wpadali do dziury. Mieli zaledwie około metra wzrostu, a gdy zanurkował w coś, co wyglądało na tunel, zobaczył błyszczącą klamrę na bucie jednego z nich. Wtedy właśnie zauważył, że stoją u podnóża dość dużego kopca ziemi, całkowicie pozbawionego roślinności. Odpowiadając na wewnętrzny sygnał, Daniel sięgnął do kieszeni i znalazł drobne. W chwili, gdy wrzucił monety do otworu kopca, niebo się rozpogodziło, ciemna mgła uniosła się i teraz mógł bez trudu dostrzec ścieżkę, którą przegapił zaledwie kilka minut wcześniej.

Dodatek HC

Źródło: Brad Steiger – „Out of The Dark”

Typ: E

Moje 3 grosze

Co nam to przypomina? Oczywiście wydarzenia w lasów Tribecza na Słowacji i w kilku innych miejscach także naszego kraju. I znów – nagła zmiana pogody, widoku lasów i tajemnicze istoty w pobliżu. Jestem coraz bardziej przekonany, że Oni nie pochodzą z Kosmosu ale z wnętrza naszej planety…

Opracował - ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz

UFO Forum w Legnicy!

 

Cienie Skały Kata i zamku Sklabińa: Miejsca, w których ożywają mroczne legendy

 

František Kovár.

 

W samym sercu turčianskiego ogrodu, gdzie masyw Vel’ka Fatra pochyla się w stronę Sklabińskiego Podzámka, są dwa miejsca, w których strach zamraża do dziś: Katowa Skala i zamek Sklabińa. Tworzą parę, która skrywa wielowiekowe sekrety - sekrety o krwi, okrucieństwie i siłach, których współczesna nauka nie potrafi całkowicie wyjaśnić.

 

Kamień Kata: miejsce, gdzie kamień pije krew

 

Chociaż historyczne dowody oficjalnych egzekucji są rzadkie, pamięć powszechna jest jasna. Skała Kata (901 m n.p.m.) nie była zwykłą bramą. Uważa się, że służył jako naturalny teren egzekucji zamku Sklabińa. Tych, których nie połamano w lochach zamkowych, doprowadzono do tego stromego stoku i wyrzucono do głębiny.

Spojrzenie w otchłań było ostatnią rzeczą, jaką widzieli skazani. Mówi się, że szczyt skały nawet w słoneczne dni nieco cichy - jakby same bramy strzegły energii tych, którzy znaleźli tam swój koniec.

 

Zaklęta w kamieniu: Co stuletnie wołanie

 

Mistyczny wymiar miejsca dopełnia reputacja dziewczyny uwięzionej w skale. Za odrzucenie ręki okrutnego władcy zamku została przeklęta i uwięziona w wnętrznościach góry. Legenda głosi, że raz na sto lat kamień otwiera się na chwilę i słychać desperacki krzyk: Uwolnij! Wielu wierzy, że dziewczyna nadal siedzi tam na stosach złota i czeka na odważnego kawalera, ale cena za jej wolność może być zbyt wysoka.

 

Zamek Sklabinia: Epicentrum zjawisk paranormalnych

 

Zamek Sklabińa to nie tylko cicha ruina. Wielu odwiedzających zgadza się, że mury zamku niosą niezwykle ciężką i ciemną energię Nie tylko łowcy duchów zauważają tutaj coś niezwykłego. Nawet zwykli, ale bardziej wrażliwi i mniej wrażliwi odwiedzający często opisują nagłe uczucia niepokoju, niewytłumaczalnego chłodu w zamkniętych przestrzeniach, czy intensywne uczucie obserwowania przez cienie dawnych Ta niepokojąca atmosfera jest, według wielu, dowodem na to, że dawne krzywdy i cierpienie zamkowych męczenników w kamieniu, trwają do dziś.

To dzięki tym licznym świadkom zamek stał się przedmiotem zainteresowania ekspertów od zjawisk paranormalnych. Słowacka grupa Łowców Duchów uchwyciła tutaj fascynujące dowody podczas swoich nocy. Ich badania w ruinach zamku i podziemiach doprowadziły do:

• Nagrania EVP (zjawisko elektronicznego głosu, głosy Jurgensona): Uchwycone szepty i dźwięki w miejscach, gdzie fizycznie nikogo nie było.

• Anomalie na urządzeniach: Ostre wahania pola elektromagnetycznego wskazujące na obecność obcej energii.

• Zjawiska wizualne: Kamery termowizyjne zarejestrowały zmiany temperatury, które nie odpowiadają żadnym zjawiskom naturalnym.

Więcej o ich ustaleniach bezpośrednio z terenu możecie zobaczyć w reportażu ze śledztwa w Sklabińi -  https://youtu.be/aU9J4LbhjkQ?si=X7O80YZSviVkGb7G

 

Strażnik głębin: wąż Korhel

 

Chłodną atmosferę dopełnia legenda o ogromnym wężu Korhelski had, który ma zamieszkać w głębokich, niezbadanych piwnicach pod zamkiem. Ma strzec skarbów, ale i bram do miejsc, których nigdy nie zostaną odkryte. Niektórzy badacze zastanawiają się, czy podziemia zamkowe były kiedyś miejscem odprawiania rytuałów, których odciski w kamieniu przetrwały do dziś.

 

Przeklęte miejsce z piękną twarzą

 

Skała Kata i Sklabińa łączą nie tylko geograficzne, ale także niewidzialne wątki tajemnic. Jeśli zdecydujesz się odwiedzić te miejsca, wiedz, że nie tylko wchodzisz na teren Parku Narodowego. Wkraczasz na teren, gdzie historia pisze się nie tylko piórem, ale także krwią i zjawiskami, które do dziś fascynują miłośników tajemnic na całym świecie.

 

Co o tym myślisz?

 

Wierzycie, że w takich miejscach jak Katova skala i zamek Sklabińa naprawdę trwa ciemna energia z przeszłości, czy też uważacie, że to tylko gra naszej fantazji i siła autosugestii? Pochwalcie się w komentarzach o swoich doświadczeniach, jeśli odwiedziliście te miejsca!

Opracował - ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz