O śniegach Babiej Góry

 

Stanisław Bednarz

 

Od około trzech  tygodni obserwujemy na północnych stokach Babiej Góry wyjątkowo ciekawe pęknięcie pokrywy śnieżnej. Powstała szczelina o długości kilkudziesięciu metrów to nic innego jak zaczątek lawiny. Wielce prawdopodobne jest, że wkrótce ten obryw zjedzie w formie lawiny śnieżnej.

W wyniku wysokiej temperatury i deszczu na zboczach Zachodniego Kościółka powstało nietypowe, kilkudziesięciometrowe pęknięcie i odsklepienie pokrywy śnieżnej. Aktualnie przy zmrożonej pokrywie jest ono względnie statyczne, natomiast należy się spodziewać postępowania tego procesu i możliwego wystąpienia lawiny przy ociepleniu. 

Kościółki  to  część grzbietu i północnych zboczy Babiej Góry, pomiędzy Złotnicą na północy a Pośrednim Grzbietem na wschodzie. Od Pośredniego Grzbietu (a w zasadzie od jego zachodniego zakończenia, zwanego Pośrednim Garbem) oddziela Kościółki Lodowa Przełęcz (1602 m).

Wyróżnia się Kościółek Zachodni (1620 m), będący lokalnym wypiętrzeniem zachodniej grani Babiej Góry oraz Kościółek Wschodni (1615 m n.p.m.), który ma formę niewielkiego garbu wysuniętego na północ od grani. Oba Kościółki rozdziela tzw. Siodło Kościółków, spod którego na północ opada żleb Kamiennej Dolinki. Stoki obu Kościółków opadają ku północy stromymi, miejscami urwistymi skalnymi ścianami, tworząc najbardziej eksponowane miejsca w masywie Babiej Góry.

Jeszcze w początkach XX w. uznawano rzeźbę Kościółków za twór epoki lodowcowej. Ze względu na małe kociołki.  W rzeczywistości ich powstanie wiąże się z potężnym obrywem skalnym sprzed kilku tysięcy lat… Dodatkowo jest to  miejsce  schodzenia lawin. 

Nazwa Kościółków wiąże się z podaniem, znanym w okolicy, o miasteczku czy też wsi, która zapadła się w głąb ziemi za grzechy jej mieszkańców. Od czasu do czasu słychać tu dobywający się spod ziemi dźwięk dzwonów, a niektórzy widzieli podobno szczyty wież kościelnych, usiłujących wydostać się na powierzchnię.

Zagrożenie występuje głównie na stromych stokach północnych, w charakterystycznych żlebach i na stromych ściankach. Zdarzają się zimy (zwłaszcza po długotrwałych północnych wiatrach), kiedy możliwość zejścia lawin pojawia się również na południowych stokach, głównie na ściance blisko zielonego szlaku, nad ruinami schroniska BeskidenVereinu.

Większość odnotowanych lawin jest małej lub średniej wielkości, ale te schodzące żlebami potrafią osiągnąć ponad kilometr toru, przekraczając charakterystyczny szlak trawersujący masyw, zwany płajem. Lawiny  na północnym stoku schodzą najczęściej z trzech miejsc z Żlebu Głównego, z Szerokiego Upłazu pod Mała Babią i spod wspomnianych Kościółków. 

Właśnie spod Szerokiego Upłazu 20 marca 1987 zeszła lawina  z nawisu na krawędzi szerokiego Upłazu  i zatrzymała się poniżej górnego płaju na wysokości 1050 m n.p.m.  Długość lawiny 1 km. Masa spiętrzonego śniegu sięgała wówczas 15 m i wytopiła się ostatecznie w końcu lipca.

Niszczenie drzewostanu przez lawiny w źlebie głównym na przestrzeni tysiącleci spowodowało obniżenie w tym miejscu górnej granicy lasu do 1200 m n.p.m. gdy normalnie jest to około 1400 m n.p.m. 

Prof. Adam  Łajczak badacz Babiej Góry wspomina  w monografii Parku (BgPN), że mała lawina pod Kościołkami w lutym 1980 roku zabiła 3 turystów. Materiały publikowane przez Park nie wspominają o tej tragedii. Może Michał Bartyzell, Paweł Franczak  coś wie.

No i o najbardziej śnieżnej zimie na Babiej Górze, była to zima w 1975/1976. Wówczas Schronisko na Markowych było całkowicie zasypane 5 metrów, śnieg w kilku punktach m.in. w kotle Kościółków był obserwowany jeszcze 10 sierpnia 1976. Podobnie chociaż trochę mniej było podczas drugiej co do wielkości śnieżnej zimy 2003/2004. Gdy mówię o kotle pod Kościółkami to pod koniec zimy 1976 nagromadziło się tam 10 metrów śniegu z powodu nawiewania.

W ogóle  masywie jest 8  punktów tzw. wyleżysk śnieżnych gdzie po  śnieżnych zimach płaty zalęgają nawet w lipcu.  Są to m.in. wspomniany kocioł pod Kościołkami, koło ruin  BeskidVereinu, nisza pod Diablakiem, Zimna Dolinka, koło Kępy.  Za ważny dowód o występowaniu w połowie XIX wieku wieloletnich płatów śniegu jest akwarela Walerego Eljasza-Radzikowskiego  przedstawiająca Babią z Barankowej, w dniu 3 sierpnia zalegał tam śnieg  dość dużych rozmiarów. Mógł przetrwać  do następnego roku. Jowinowi Bończy Bystrzyckiemu astronomowi króla Poniatowskiego, który wspomina o 8-letnim śniegu w kotle pod Kościółkami nie wierzę bo jego obecność na Babiej w 1782 roku  jest poddawana pod wątpliwość.

 

Uwagi Czytelników

 

Sprawdziłem temat dotyczący śmierci 3 turystów w lutym 1980 r. Profesor Łajczak pisze o tym zdarzeniu także w najnowszej monografii przyrody nieożywionej Babiej Góry, której .pdf już jest, a druk ukaże się jeszcze w tym roku.

Pisze w niej, że trójka turystów zginęła poprzez podejście zbyt blisko nawisu śnieżnego powstałego tej zimy na 70 m ścianie skalnej Kościółków. (Paweł Franczak)

Pamiętam jeszcze wiosnę 1975 roku, kiedy to nieduże płaty śniegu zalegały na Babiej Górze do lipca. Wtedy też była tam śnieżna zima… (Robert Leśniakiewicz)

„Strateni v horach” – recenzja

 

Peter Kubica

 

Jedź w góry, wielu lekarzy poleca swoim pacjentom zebrać siły, energię i wreszcie zrobić coś dla swojego zdrowia. Ale jeśli sięgniesz po książkę „Zagubieni w górach” przed wycieczką lub pieszą wędrówką, już nigdy nie spojrzysz na romantyczną zieleń, ogrom szczytów i niewinną biel gór tak jak wcześniej. Lodowate potoki zamieniają się w twoje dreszcze. Każdy dźwięk, hałas czy trzask może przynieść niebezpieczeństwo, które naprawdę czai się po górach i ludziach.

Słowacko-polska para autorów, mająca już na swoim koncie kilka interesujących książek, tym razem przyjrzała się Tatrom Wysokim i Beskidom Babiej Górze. W końcu nie byłoby nic ciekawego w zwykłym spacerze, gdyby autorzy nie skupili się na niefortunnych zdarzeniach, tajemniczych zgonach, żywiołach przyrody i sprawach pozaziemskich. I z pewnością było ich wiele na przestrzeni minionych lat i stuleci, aż czytelnik pomyśli, że na szczęście nie wszystkie zostały spisane. Ale niewinne ofiary gór nie miały tyle szczęścia i często płaciły najwyższą cenę, nic nie nakazując, nie powodując niczego ani nie zasługując na gorzki koniec. Wiele losów wciąż jest nieznanych, a Tatry nie wydały jeszcze wszystkich ciał. Czy w ogóle chcemy wiedzieć?

 

Miloš Jesenský, Robert K. Leśniakiewicz,

„Zagubieni w górach”

Naše vojsko, 2023, 284 stron

Wielka mistyfikacja ks. Jowina Bończy Bystrzyckiego

 

Diablak - 1725 m n.p.m. (Foto - A. Smaczyło)

Stanisław Bednarz

 

O wejściu Stanisława Staszica na Babią Górę  opisywałem kiedyś. Dziś o wielkiej  mistyfikacji czyli zdobyciu Babiej Góry przez ks. Jowina Fryderyka Alojzego Bystrzyckiego herbu Bończa  w 1782 roku. Był to  jezuita, biskup pomocniczy (nie zachował się jego wizerunek). Pionier polskiej meteorologii. Po kasacie zakonu jezuitów w 1773 został astronomem, matematykiem i fizykiem na dworze króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Urządził i nadzorował obserwatorium astronomiczne na Zamku Królewskim, gdzie wykonywał obserwacje.

W latach 1779–1799 sporządzał, pierwsze w Warszawie, systematyczne pomiary meteorologiczne. Pod jego kierunkiem w 1783 roku na pałacu w Dęblinie zamontowano jeden z pierwszych piorunochronów.

Nie odbieramy mu tych zasług zwłaszcza opisu powodzi tysiąclecia na Wiśle w 1813 roku. Ale przypisywanie przez niego pierwszego wejścia na Babią zakwestionujemy. W „Dodatku” do „Gazety Warszawskiej” z 26 października 1813 r. ogłosił szerszy tekst, dotyczący katastroficznej powodzi, jaka nawiedziła m.in. dorzecze Wisły w sierpniu 1813 .

W artykule tym podał mimochodem  jakoby w 1782 r. został wysłany przez króla Stanisława Augusta (...) do Wiednia, i dla zwiedzenia pierwey Babiej góry, Tatrów i Matrów tak zwanych (Co to były te Matry? - przyp. mój.), a także wymierzenia wysokości Babieygóry, Tatrów i Matrów względem Krakowa (...).

Dalej podał również opis wejścia na Babią Górę, najwyższy szczyt Beskidów Zachodnich:

(...) iakoż dnia 8 lipca z kilkunastu strzelcami dla bezpieczeństwa, zrana o godzinie 6tey poiechaliśmy na Babigórę, końmi tamteyszymi, które zwykły biegac po górze iak sarny, iechaliśmy na Babiągórę, ile tylko można było końmi iechać godzin 5, a cztery godziny piechotąśmy szli. (...) Z wierzchołka tey góry widzieliśmy Kraków, tak iak na dłoni, dystyngwując kolory dachów oczyma własnemi, a używszy lunet Angielskich dystyngwowaliśmy szyby w oknach. Nawet widzieliśmy Święty Krzyż (...)

W 1981 r. tekst ten przedrukowany został w wydawanych przez Ośrodek Kultury Turystyki Górskiej PTTK na Babiej Górze „Pracach babiogórskich 1980” Dołączono do niego krótki życiorys księdza Bystrzyckiego i stwierdzenie, iż jest on (...) pierwszym znanym z nazwiska polskim uczonym, który był na szczycie Babiej Góry w celach naukowych, 22 lata przed St. Staszicem.  Tymczasem już 5 lat po publikacji wspomnianych „Prac babiogórskich” Aleksy Siemionow regionalista z Kalwarii  opublikował artykuł pt. „Kto pierwszy zdobył Babią Górę” w którym wykazał, że Bystrzycki nigdy nie był na Babiej Górze, a cały opis został zmyślony. Wyprawa taka w tym czasie była niemożliwa z powodów politycznych - stosunki polsko-austriackie były wówczas bardzo napięte, ówczesny poziom optyki absolutnie nie pozwalał na tak dalekie i szczegółowe obserwacje, a poza tym nigdzie i nigdy (zarówno przed, jak i po publikacji Bończy-Bystrzyckiego w „Gazecie Warszawskiej”) nie pojawiło się żadne sprawozdanie.

Wydana w 1992 r. „Mała Encyklopedia Babiogórska” również podaje w wątpliwość bytność astronoma na Babiej Górze... Wierutne bzdury o oglądaniu gołym okiem  koloru dachów w Krakowie, czy przez lunetę szyb w klasztorze św. Krzyża w Górach Świętokrzyskich (dziś przez najlepsze urządzenia trudno dostrzec), oraz relacje o wiecznych śniegach dyskwalifikują jego pobyt. Owszem w niewielkich kociołkach były małe płaty śniegów wieloletnich (mała epoka lodowa)  ale nie wieczne śniegi.

Ponadto kto mu przydzielił tych strzelców – sołtys z Zubrzycy? Obecnie przeważa zdanie, że Bystrzycki całą wyprawę datowaną na 1782 r. zmyślił w celu uwiarygodnienia swych teorii o przyczynach powodzi z wiecznych śniegów na Babiej, natomiast szereg realistycznie brzmiących szczegółów zaczerpnął z opublikowanych w 1810 r. relacji Stanisława Staszica, w którym ten opisał swe wejście na Babią Górę z 1804 r. Tak też teza, że Stanisław Staszic był pierwszym polskim zdobywcą Babiej została obroniona.

Pierwszym zdobywca Babiej był austriacki mineralog Johann Ehrenreich Fichtel który w 1788 wyszedł na Babią w lipcu  i ogłosił w dwutomowym dziele na uniwersytecie w Wiedniu. Jako pierwszy stwierdził piaskowcową budowę Babiej Góry. Dla uczczenia pamięci księdza Bystrzyckiego, jedna z przełęczy w masywie Babiej Góry została nazwana niesłusznie  Siodłem Bończy.

 

Moje 3 grosze

 

Z drugiej strony x. Bończa mógł to widzieć z Hali Krupowej i nie musiał wchodzić na Babią. Oczywiście mógł widzieć Kraków i Św. Krzyż, ale bez takich szczegółów. Nawet posługując się angielską optyką. 😉 Ale najbardziej podoba mi się język jego relacji - jest wprost uroczy! Opisywano nim pierwsze podróże uczone, które tak mi się spodobały...

A ta podróż miała miejsce w XVIII w., kiedy to nowoczesne nauki dopiero startowały, zaś Tatry, Gorce i Beskidy były taką terra nondum cognita – ziemią niezbyt poznaną, legendarną, owianą nimbem tajemnicy. I można było tam znaleźć wszystko – od jaskiń pełnych skarbów aż po Neodinozaury, które ponoć pałętają się jeszcze gdzieś w Gorcach i na Spiszu.

Babia Góra – Góra Wielka Baba

 

Babia Góra to wizytówka północnej Orawy, której nie można przegapić. To urwiste wyniesienie pnie się nieustraszenie i często jest niewidoczne przez złe warunki pogodowe. Według mieszkańców okolicznych wiosek na tym górskim olbrzymie dzieje się wiele dziwnych i tajemniczych rzeczy.

Pod koniec II wojny światowej Hitler gorączkowo próbował zapobiec zbliżającej się klęsce faszystowskich Niemiec. Opinia publiczna wie coś o projektach rakietowych V-1 i V-2, ale niewielu wie, że było znacznie więcej projektów pod oznaczeniem „V”. Na przykład projekt o kryptonimie V-7 obejmował opracowanie tego, co obecnie nazywamy latającymi spodkami lub UFO. Istnieje podejrzenie, że projekt ten zakończył się sukcesem i latające spodki zostały ostatecznie przeniesione do bazy na Antarktydzie.

Rozwój tego typu samolotów odbywał się potajemnie w kilku miejscach. Spekuluje się, że jednym z takich miejsc była Babia Góra na Orawie. Potwierdza to pośrednio - przynajmniej przez istnienie tajnego projektu - dziwne zachowanie wojsk na tym terenie podczas drugiej wojny światowej. Niemcy utworzyli na Orawie kilka ważnych składów amunicji i paliw.[1] Ale co jest najbardziej tajemnicze i naprawdę trudne do zrozumienia, przez dwa miesiące zaciekle broniono terytorium północnej części Babiej Góry - w zasadzie nagiego wzgórza.[2] Po klęsce Niemców Armia Czerwona zachowywała się podobnie tajemniczo. Bezpośrednio po zdobyciu Wielkiej i Małej Lipnicy na ten teren przeniesiono jednostki specjalne NKWD, które posiadały również jednostki o podobnym charakterze, co niemiecka Ahnenerbe. Miejscowa ludność została natychmiast - choć tymczasowo - ewakuowana.

Przypadek tajnego tunelu prowadzącego do Babiej Góry i łączącego Rosję z Ameryką Północną jest dobrze znany. Zachował się opis małego chłopca Wincentego, którego jego ojciec zabrał kiedyś do wejścia do tego tunelu.[3] Weszli do zstępującego korytarza, który był tak duży, że mógł się do niego zmieścić powóz konny lub nawet pociąg. Był prosty z profilem lekko spłaszczonego koła. Na ścianach tunelu widoczne były małe rowki, prawdopodobnie te, które pozostały po wielkim wierceniu. Tunel był w zasadzie bez wody, co jest naprawdę dziwne, ponieważ nie ma czegoś takiego w żadnym naturalnym tunelu, szybie czy jaskini. Wyciekom prawdopodobnie zapobiegła dziwna powłoka na ścianach, która wyglądała jak szkło.[4]

Odwiedziliśmy też tą górę. Oczywiście kwestia istnienia podziemnego tunelu łączącego Rosję z kontynentem amerykańskim jest naprawdę interesująca. Wbrew naszym oczekiwaniom nauczyliśmy się jednak czegoś zupełnie innego.

Wnętrze Babiej Góry składa się z ogromnych, pustych przestrzeni, w których znajduje się ogromna liczba artefaktów o jednakowych wymiarach. Zostały one nam pozostawione przez naszych Przodków w odległej przeszłości.

W rzeczywistości istnieje wiele mechanizmów, które stopniowo zaczynają „ożywać” w tym okresie. Zaczynają działać w oparciu o określone wibracje, czyli częstotliwości, na które nasza Ziemia już weszła.

Mechanizmy zostały tutaj właśnie dlatego, że gdy Ziemia przełączy się na inny tryb wibracyjny - środowisko o podwyższonych częstotliwościach - zaczną stopniowo działać samodzielnie, bez interwencji człowieka.

A pierwszy z tych mechanizmów, pod wpływem zwiększonych częstotliwości, już zaczyna samoczynnie wibrować. Według naszej wiedzy, wraz ze wzrostem częstotliwości rezonansów Schumanna nie tylko niektóre maszyny już się uruchamiają, ale również wykazano, że niektóre z tych maszyn są w jakiś sposób połączone z innymi mechanizmami o podobnej naturze, które są rozmieszczone w innych miejscach na Ziemi. Takich miejsc na Ziemi jest wiele.

Nasi przodkowie tworzyli repozytoria takich mechanizmów na całej Ziemi w czasie, gdy jej wibracje zaczęły przechodzić na najniższe poziomy Nocy Swaroga.[5]

Kiedy poziom rezonansów Schumanna wzrośnie powyżej pewnego poziomu, mechanizmy te można już wykorzystać i będą działać również jako źródła energii. Wtedy nie będziemy już potrzebować samochodów ani samolotów do poruszania się.

Wejście do tych obszarów, tj. możliwość dotarcia do nich i rozpoczęcia ich używania jest związana z podejściami wysokowymiarowymi, więc tylko ci, którzy są świadomi w strukturach przestrzennych „MY”, które są wibracjami Złotego Wieku, czyli czakrą 10-12, będą mogli się tam dostać. W każdym razie nie chodzi tu o „zręczność” i doświadczenie w odnajdywaniu niektórych jaskiń i wejść, nawet za pomocą urządzeń. Przed takimi podejściami wnętrze jest dobrze chronione. Nie zalecamy nikomu podejmowania żadnego ryzyka.[6]

Dokładniej, tylko te Osoby, które wiedzą, jak obsługiwać urządzenia, będą miały dostęp do tych obszarów. Posłużą między innymi do wsparcia transferu Ziemi, a zwłaszcza narodu, do jakościowo odmiennego środowiska o wysokich częstotliwościach.

Jednym ze wskaźników gotowości do wejścia - dokładniejsze dane wejściowe, bo takich przestrzeni jest więcej nie tylko na Ziemi, ale i na Słowacji - będzie coś w rodzaju brzęczenia, czyli dźwięku, który zdaje się nie dochodzić skądkolwiek. Nawet dzisiaj w niektórych miejscach i w pewnym momencie słychać np. odgłos głośnego buczenia pszczół, mimo że w pobliżu nie widać żadnych pszczół.

Wszyscy usłyszą brzęczenie, ale nie wszyscy będą wiedzieć, o co w tym wszystkim chodzi.

Między nakręceniem tego filmu a dotarciem na szczyt góry [Babiej Góry] minęliśmy miejsce, przez które przechodzi wspomniany wcześniej podziemny tunel. To naprawdę istnieje i nawet dzisiejsze mocarstwa o tym wiedzą tzn. wiedzą, gdzie jest wejście do tego tunelu. Tutaj jednak stykają się z technologią, wobec której są bezsilni, tj. nie mogą jej w żaden sposób używać. To także potwierdzenie, że są to Istoty, które nie pozostają w przyjaznych stosunkach z powierzchownymi mocarstwami - demokracją. Zgodnie z naszymi założeniami jest to ta część ludzkości, która podczas ostatniej inwazji Kosmitów - 10-12.000 lat temu - schroniła się pod ziemią i postanowiła więcej nie wychodzić na powierzchnię. Możemy założyć, że aż do ostatecznej klęski Ciemnych Sił na powierzchni ziemi. W jakiś sposób mówi o tym starożytna legenda o Szambali i Agarcie. Są to wrogo nastawione do siebie siły podziemne[7], ale - według legendy - wojownicy Szambali wychodzą na powierzchnię w ostatnich dniach decydujących walk z Ciemnością i angażują się w ich likwidację.[8]

Wielu dzisiaj martwi się pytaniem, które możemy określić następująco: „Kiedy to się zacznie?” Cóż, już się zaczęło. Rozpoczął się nieodwracalny proces, który kładzie kres panowaniu pasożytów na Ziemi. Należy jednak wiedzieć, że Świat Subtelny ma priorytety, których jeszcze nie rozumiemy, ale które określają je tak szybko, jak to możliwe i później.

Możemy wrócić do rezonansów Schumanna. W porównaniu z przeszłością fundamentalnie „skoczyli” - przynieśliśmy już artykuł na ten temat.

Tak więc z oryginału ok. 8 Hz przeskoczyły już przez krótki czas powyżej poziomu 100 Hz, ale w sumie dziś często osiągają średnią wartość 40-70 Hz, czyli okres przygotowawczy. Złoty Wiek to częstotliwość Schumanna przy 160-170 Hz. Na stałych poziomach powyżej 100 Hz pasożyty zaczną się wyczerpywać - przyjdą na nie ciężkie choroby, a dokładniej te wszystkie choroby, które dla nas przygotowali. Mówimy przede wszystkim o tych, którzy spożywają krew i ciało człowieka, czyli składają krwawe ofiary.

Po osiągnięciu częstotliwości Złotego Wieku - 160-170 Hz - rozpłyną się już na naszych oczach w czystą energię, tj. po prostu zaczynają „znikać”.

Żyjemy w ciekawych czasach zmiany epoki[9]. W takich czasach możliwe jest zresetowanie wszelkich negatywów (tzw. karmy, przeznaczenia, klątw, itp.) w formie oczyszczenia i medytacji. Dzieje się tak, ponieważ powstaje nowa gra, stara się kończy. Jednak gdy gra jest w pełnym rozkwicie – tzn. karty są rozdawane - więc nie można już zmieniać zasad, tj. nie bez konsekwencji. Dlatego żyjemy w wyjątkowym czasie.

W grze ciągle występują pewne warunki, chociaż przyzwyczailiśmy się nazywać to „życiem”. Jednak gdy zaakceptujemy cudze warunki, stajemy się uczestnikami cudzej Gry. Wewnątrz 12-wymiarowej Gry znajduje się wiele innych Gier. Naszym zadaniem jest uwolnienie się od wszystkich innych gier w 12-wymiarowej Grze. Ponieważ im bardziej jesteśmy zaangażowani w więcej Gier, tym bardziej ograniczają nas ich warunki. Ale opuścimy ten Świat tylko z tym, nad czym pracowaliśmy na poziomie Duszy, Ducha i Życia. Wszystkie prace na poziomie ciała materialnego ulegają szybkiemu zniszczeniu (mają swoją żywotność) i w żadnym wypadku nie można ich zabrać poza „granicę”.

A kiedy dokładnie to miało być? Nikt ci tego nie powie, nawet jeśli są tacy, którzy o tym wiedzą. Ale jedno jest pewne. To, co grupa żreców[10] z Syberii zaczęła programować 4 lata temu, spełnia się dzisiaj. Z uwagi na znacznie większy przepływ energii dzisiaj - jest to Poranek Swaroga - można przypuszczać, że programy wejścia w Złoty Wiek - które już dziś realizujemy na Słowacji i zostały już zaakceptowane przez Subtelny Świat - zaczną się zmaterializować się w ciągu 1,5-2 lat.

Dlatego nie rezygnujmy z nieistotnych atrakcji, takich jak Matelko i tym podobne. Może się zdarzyć, że stracimy wielki obraz toczącej się historii. I o to właśnie chodzi. Zbliża się nieodparcie meta.

 Od Czytelników

 

I jeszcze à propos tajemnic Babiej Góry - polecam doskonały kryminał Ireny Małysy pt. „W cieniu Babiej Góry”, w którym fikcja literacka splata się w historią katastrofy samolotu An 24B z lotu LO-165 z dnia 2.IV.1969 roku. Świetnie napisana, z nerwem i zębem i co najważniejsze - osadzona w realiach PRL i współczesnej Polski, co czyni tą powieść naprawdę wciągającą. Czyta się bardzo ciekawie. (Platon)

Źródło - https://www.tartaria.sk/zaklady/energie-zivota/674-hora-baba

Zob. także:

·        filmik - https://youtu.be/hppiBd0O_gU

·        https://globalna.info/2021/01/31/przedresetowe-tunele-obcych-pod-babia-gora/?fbclid=IwAR2yV9BcAwosyj8dkOqDZOQfYtKpYLLYGpaY2nOrOD5RQDBpkgb9tMNhPEs

Przekład ze słowackiego - ©R.K.F. Leśniakiewicz

---

[1] Opowieści ludzi zamieszkałych w Lipnicach mówią o tym, że w tym rejonie w czasie wojny odbywały się eksperymenty z dalekonośnymi działami strzelającymi z przełęczy Krowiarki w kierunku łańcucha Tatr Wysokich, czyli na odległość 51-53 km.

[2] Nie ma w tym nic dziwnego – to było już terytorium Rzeszy, a granica pomiędzy Generalną Gubernią a III Rzeszą przebiegała właśnie tamtędy, więc Niemcy bronili granicy.

[3] Zob. Jan Pająk i Kazimierz Pańszczyk – „Tunele NOL spod Babiej Góry”, Nowy Targ - Kota Samarahan (rękopis) 1998.

[4] Relacja Wincentego – zob. https://hyboriana.blogspot.com/2012/01/tajemnica-ksiezycowej-jaskini-4.html?zx=caff9e52672ff89b.

[5] Swaróg – słowiański bóg, wiązany z ogniem, kowalstwem, słońcem i niebem.

[6] A jednak tak nie jest, bowiem Wincenty wraz ze swym ojcem weszli do takiej podziemnej przestrzeni i wyszli żywi.

[7] Zob. W. Montyhert – „Atlantyda i Agharta”, IWZZ, Warszawa 1981 (I wydanie – 1935). Powieść tą napisał prawdopodobnie Kamil Giżycki, który podobnie jak F.A. Ossendowski był w Azji Środkowej w czasach Rewolucji Październikowej.

[8] Według legend tybetańskich i chińskich podanych przez F.A. Ossendowskiego Agharta powstała już 61.000 lat temu i ludzie ci chronili się przed katastrofami naturalnymi.

[9] Kończy się właśnie trwająca 2150 lat Epoka Zodiakalna Ryb a zaczęła się Epoka Wodnika.

[10] Żrec (ros.) – kapłan.

Sekrety Królowej Beskidów (11)

Ten materiał otrzymałem od Pana Krzysztofa Dreczkowskiego, zajmującego się badaniami zjawisk związanych z manifestacjami Istot Zmiennokształtnych, z którym wymieniam korespondencję dotyczącą Babiej Góry i dziwnych zjawisk tam zachodzących. W jednym z e-maili przysłał mi fragmenty opracowania Pani Evy Kuriakovej pt. „Povesti spod Babej hory” (Studio F, 2008) dotyczącego Królowej Beskidów, które zawiera interesujące informacje na temat tuneli, które przebiegają w i pod jej masywem.

Jaskinie Babiej Góry

Ludzie mieszkający pod Babią Górą opowiadają, że na Babiej Górze znajdują się jaskinie, do których mało kto odważy się wejść, bowiem tutejsi ludzie bardzo boją się smoków, które w nich mieszkają. Ale gdyby się nie bali, to szybko by się zorientowali, że te jaskinie są właśnie korytarzami, którymi można się przedostać z jednej strony Babiej Góry na drugą.

O jednym takim przejściu przekonał się odważny wolarz.

Pewnego razu pasąc owce znalazł on wejście do jakiejś jaskini. Długo stał przed wejściem do niej. Bał się do niej wejść, bo przyszły mu na myśl wszystkie opowieści o smokach, które usłyszał od starszych ludzi we wsi. Wreszcie zebrał się na odwagę, i wszedł do tego wejścia. Szedł wąskimi korytarzami pomiędzy ogromnymi skalnymi ścianami. Kiedy w jaskini zapanowała ciemność, zapalił smolną pochodnię i macając ściany szedł dalej.

Po pewnym czasie odwaga go opuściła i rad by wrócić z powrotem, ale stwierdził że zabłądził i nie potrafi znaleźć drogi powrotnej. Wrócić nie mógł, więc nie pozostało mu nic innego, jak iść dalej naprzód. Błądził pod ziemią długo, aż przeszedł trzy wierchy. Już myślał, że przyjdzie mu pod ziemią zostawić swe kości, kiedy nad sobą usłyszał jakieś ludzkie głosy. Zaczął tedy krzyczeć, wołać, uderzać w skały wokół siebie, aż usłyszeli go wołoscy pasterze, którzy paśli tam owce. Kiedy usłyszeli pod ziemią ludzki głos, to najpierw się zlękli, ale kiedy głos nie przestawał wołać, zaczęli kopać, aż biednego wolarza wykopali a z nim jeszcze jedno przejście... Kiedy im wolarz opowiedział, jak to błądził we wnętrzu Babiej Góry i skąd przyszedł, to mu nie wierzyli. Ale później zdecydowali, że wejdą wraz z nim do jaskini, do której wejście sobie wykopali. Mądry baca z tej obcej hali dał im na drogę kłąb wełnianych nici, żeby pod ziemią nie zabłądzili i mogli łatwo znaleźć drogę powrotną.

Kiedy przeszli przez trzy wierchy, to wyszli na hali, na której przedtem orawski wolarz pasł owce i tak się przekonali, że mówił on prawdę. Na orawskim pastwisku ugoszczono ich serem, odświeżyli się żętycą i poszli z powrotem. Orawski baca dał im na pamiątkę serduszka z wędzonego owczego sera i drewniane czerpaki, aby im na drugiej stronie uwierzyli, że przeszli podziemnym korytarzem aż na orawskie pastwiska. Takie pięknie zdobione serowe serduszka wyrabiali tylko bacowie na orawskiej stronie Babiej Góry, a czerpaki wycięte z drzewa były ozdobione pięknym orawskim ornamentem.

Idąc za nicią wolarze z polskiego pastwiska wrócili przejściem przez Babią Górę na swoją halę, a kiedy zmierzyli potem nić to stwierdzili, że jest ona niesłychanie długa.[1]    

Ciekawy jest ten wątek nici Ariadny, dzięki której juhasi mogli powrócić do siebie. Mnie to przypomina metody stosowane przez gwarków i poszukiwaczy skarbów, których pełno wtedy pałętało się w górach.

A teraz legenda o tunelu w Babiej Górze z tego samego źródła:

W Rabczycach każde dziecko wie, że we wsi znajdują się dwa cmentarze – stary i nowy. Na starym cmentarzu w przeszłości chowano nie tylko Rabczyczanów, ale także katolików z wiosek z okolicy, którzy należeli do kościoła katolickiego w Rabczycach. W tych dawnych czasach były w okolicy same ewangelickie kościoły, ale w wioskach żyli katolicy i ewangelicy. Rabczyca była wsią z jedynym kościołem katolickim na całej Białej Orawie[2] , a budowę tego kościoła zlecił sam węgierski król.

A każdy Rabczycanin wie, że na tamtym starym cmentarzu rośnie jedno, bardzo stare, być może nawet 600-letnie wypróchniałe drzewo, o którym w Rabczycy opowiadają całe legendy.

Jedna z nich mówi, że jak ktoś się odważy wejść do tego pustego w środku pnia, to dostanie się do tunelu, który wiedzie pod rabczyckim chotarzem aż na wierzchołek Babiej Góry. Inni zaś twierdzą, że tunel ten wiedzie do jakiejś jaskini w Babiej Górze, która służyła Rabczyczanom jako schron na wypadek niebezpieczeństwa…

Pod koniec II Wojny Światowej wieś Rabczyca leżała na linii frontu i mieszkańcy musieli ewakuować się do okolicznych wsi. Wtedy właśnie wielu Rabczyczanów użyli tego tunelu poprzez to stare drzewo i ukrywali się w jaskini, gdzie przeczekali najgorsze czasy. Ten tajny chodnik od kościoła do Babiej Góry został wykonany w pradawnych czasach, że nikt już nie pamięta kto go wykopał i po co. Niektórzy Rabczyczanie wierzyli w to, że w tej jaskini dawno temu mieszkały czarownice. W ciemne noce tym właśnie tajnym tunelem wychodziły one na nocne spotkania na szczyt Babiej Góry, gdzie się zabawiały tańcząc ze strzygami, uczyły się czarować, by umiały szkodzić ludziom i odebrać pożytki z gospodarstwa.

Jeszcze inni twierdzą, że z tego tunelu wyjdzie śpiące niebiańskie wojsko w Babiej Górze, które ochroni Rabczyce, kiedy znajdzie się w największej biedzie.

Teraz wejście do tunelu jest zalany betonem, i tak więc nie da się sprawdzić, czy był ten tunel prawdziwy czy wymyślony.[3]      

Wojsko w Babiej Górze

Legendy o wojskach uśpionych w górach są popularne wśród wielu ludów zamieszkujących Tatry i Beskidy. Tym razem legenda ze słowackiej strony Babiej Góry:

Kiedyś, dawno temu, pewien baca pasł owce na Rabczyckiej Hali. Pewnego dnia w jego szałasie pojawił się jakiś podróżny. Jak to było wtedy w zwyczaju, baca poczęstował go serem i żętycą, ba! – nawet podzielił się z nim kabaczem, który na pastwisko doniosła mu żona w zawiniątku. Przybyły się najadł, odświeżył i pięknie podziękował bacy za dobre jedzenie. Chciał mu się jakoś odwdzięczyć i zaprosił go do Babiej Góry na roraty. Baca się zdziwił, boż wiedział, że roraty odbywają się nie w górach ale w kościołach. Ale potem sobie przypomniał to, o czym rozprawiali starzy Rabczyczanie o Babiej Górze. Wszyscy – nie tylko oni, ale także ludzie z okolicznych wiosek wiedzieli, że pod Babią Górą znajduje się całe miasto – zatopione od czasów potopu światowego w bagnach. Miasto to musiało być kiedyś bardzo bogate, bowiem z kosodrzewiny wystawał w tym czasie krzyż, który cały był ze złota…

Baca się upewnił, że roraty się odbędą w tym zamulonym kościele i że przechodzień nie był zwyczajnym człowiekiem, ale czarnoksiężnikiem, bowiem tylko oni poznali dokładnie jaskinie, tunele i chodniki we wnętrzu Babiej Góry. Ale do teraz nie wiedział nikt, jak się dostać do tego kościoła , więc baca zapytał nieznajomego, jak się doń dostaną.

- Nie łam sobie nad tym głowy – rzekł do niego czarnoksiężnik. – Zaprowadzę cię tam.

I zaprowadził uczynnego bacę do Palkoczy pod Babią Górą. Tak klęknął i zaczął się modlić. Naraz usłyszeli potężny łomot, otworzył się przed nimi tunel, który wiódł do kościoła. Czarnoksiężnik przykazał bacy, by zwracał uwagę na to, by się nie bał i nie odzywał cokolwiek by się stało, aby się o nikogo nie potknął, bowiem tam właśnie śpi niebiańskie wojsko. Baca z czarnoksiężnikiem usiedli w pustych ławach, a po chwili wyszedł z zakrystii ksiądz z ministrantami i odsłużyli mszę świętą.

Po skończeniu mszy, czarnoksiężnik z bacą udali się z powrotem, ale baca niechcący potrącił nogą śpiącego wojaka. Ten uniósł głowę i zapytał:

- Czy już czas?

Czarnoksiężnik szybko podszedł do niego i powiedział:

- Jeszcze spij, twój czas jeszcze nie nadszedł.

I niebieski żołnierz znów zasnął. Ale oni już nie poszli korytarzem do Palkoczy, tylko zupełnie innym. Kiedy bardzo długim tunelem wyszli w Rabczycy pod kościołem, czarnoksiężnik wyjaśnił bacy, że wojsko wstanie przy końcu Trzeciej Wojny Światowej, którą ono zakończy. Potem czarnoksiężnik pożegnał się z bacą i nikt go nigdy nie widział.[4] 

Szczególnie ciekawie tu brzmi wzmianka o III Wojnie Światowej – ale to jest chyba dodatek do legendy dopisany już w roku 2003. Przy masowym użyciu broni jądrowej i termojądrowej jedyne schronienie można będzie znaleźć tylko we wnętrzu Ziemi albo poza Ziemią. Co ciekawe, że kiedy spotkałem się z MiB-em gdzieś na początku lat 80-rych ubiegłego wieku, to ten wypytywał mnie właśnie o możliwości uratowania się ludzi w jaskiniach po masowym użyciu BMR.[5].  

Niestety, nie udało mi się ustalić lokalizacji miejscowości Palkoč – prawdopodobnie jest to jakiś przysiółek, który dzisiaj może już nie istnieć, albo nazwa została zmieniona – tak też bywało...

Będziemy szukać dalej.

CDN.

---

[1] Krótką wzmiankę opublikował ksiądz i historyk Jozef Kohút w drugiej połowie XIX wieku. Znajduje się ona w jego spuściźnie literackiej w Słowackim Archiwum Narodowym.

[2] Słowacka część Orawy.

[3] Podstawą opowiadania była relacja księdza, rodaka Matúša Pajduššáka o pracach, które wykonano w zakrystii zubrohlawskiego kościoła (p.w. św. Piotra i Pawła). Opowiadanie było uzupełnione o rozmowę z Marią Tkačovą z Zubrohlavy.

[4] Opowieść tą opublikował Andrej Čurljak – nauczyciel z Zubrohlavy – w roku 1895. Do tej publikacji została ona przeredagowana i uzupełniona. 

[5] Zob. R. Leśniakiewicz – „Projekt Tatry” (Kraków 2002) albo w Internecie na stronie - https://hyboriana.blogspot.com/2014/06/projekt-tatry-15.html.