Pentagon wznowił program przeciwuderzenia Assault Breaker

 

Bombowiec strategiczny B-52H

Jednakże wydaje się być pewnym, że ta radiostacja jest częścią systemu tzw. martwej ręki i służy do odwetowego uderzenia nuklearnego w przypadku zniszczenia ośrodków decyzyjnych i dowodzenia. Tymczasem Pentagon wznawia program atomowego kontrataku pod kryptonimem Assault Breaker (Łamacz Ataku). Chodzi o system szybkiego reagowania na rosyjski czy chiński atak. Tak więc Pentagon powrócił do tego programu.

 

Jeszcze w latach 70-tych…

 

W latach siedemdziesiątych NATO stanęło w obliczu przewagi liczebnej w brutalnej sile Związku Radzieckiego i jego satelitów. Gdyby Układ Warszawski zdecydował się na atak, zalałby Europę Zachodnią dużą liczbą dywizji pancernych.

W latach pięćdziesiątych NATO oczekiwało użycia taktycznej broni jądrowej przeciwko naporowi czołgów. Jednak ich rozmieszczenie mogłoby doprowadzić do globalnej wojny nuklearnej, która prawdopodobnie zniszczyłaby całą planetę w latach 70.

 

Dlatego Stany Zjednoczone opracowały program Assault Breaker. Przewiduje zastosowanie kombinacji zaawansowanych czujników na pokładzie samolotu zwiadowczego z precyzyjną bronią dalekiego zasięgu. Za pomocą tej taktyki NATO zamierzało stopniowo niszczyć postępujące jednostki pancerne Układu Warszawskiego, aż ich atak stałby się niemożliwy.

Tak więc Pentagon wraca do tego programu. Eksperci obawiają się, że Rosja, Chiny lub być może inne kraje mogą przeprowadzić niespodziewany atak w jednym z problematycznych obszarów dzisiejszego świata z ogromną liczbą jednostek pancernych. Gdyby zwykle niewielkie siły amerykańskie w tym rejonie zostały szybko zniszczone, Stany Zjednoczone praktycznie nie miałyby możliwości szybkiego i skutecznego odwetu.

 

Szybka reakcja na rosyjski czy chiński atak

 

Assault Breaker II to system szybkiego reagowania, który może zostać uruchomiony kilka godzin po rosyjskim lub chińskim ataku. Celem kontrataku Assault Breaker II byłoby poważne zadanie strat siłom najeźdźców na linii frontu i danie czasu żołnierzom amerykańskim na wysłanie świeżych posiłków na obszar walki.

Scenariusz dla Assault Breaker II wygląda następująco: Rosja nieoczekiwanie zaatakuje wschodnią flankę NATO, a jej siły lądowe wyjdą przeciwko Litwie, Łotwie i Estonii. W tym samym czasie rosyjskie bombowce i pociski dalekiego zasięgu uderzą w pozycje sił lądowych i powietrznych NATO w rejonie ataku, zadając ciężkie straty i uniemożliwiając natychmiastową reakcję.

Ale potem pojawia się Assault Breaker II. Siły Powietrzne USA natychmiast wyślą w powietrze eskadrę 12 bombowców strategicznych B-52H. Bombowce te są naprowadzane na cele przez samoloty rozpoznawczymi E-8 Joint STARS, które monitorują ruchy rosyjskiej armuu w krajach bałtyckich.

Każdy bombowiec posiada 20 pocisków typu Assault Breaker. Po wystrzeleniu pociski te są wycelowane w rosyjskie kolumny pancerne, a każdy z nich wystrzeliwuje chmurę 40 sztuk inteligentnej amunicji. Każdy egzemplarz pocisku ma swoje własne czujniki podczerwieni i wyrusza na polowanie na czołg lub pojazd opancerzony. Kiedy go znajdzie, niszczy go uderzając z góry, gdzie czołgi lub transportery są najmniej chronione.

Planiści amerykańscy przewidują, że taka amunicja miałaby 50% szans na zniszczenie czołgu. Tak więc jeden pocisk Assault Breaker mógłby teoretycznie zniszczyć około 20 czołgów lub pojazdów opancerzonych. 12 bombowców było w stanie wystrzelić 240 takich pocisków.

Podobny cios mógłby znacząco ostudzić chęć Rosji do ataku. W przypadku konfliktu z Chinami pocisk pociskowy Assault Breaker może być skierowany na bazy powietrzne lub morskie lub wrażliwe części okrętów, takie jak anteny i czujniki zaawansowanych systemów uzbrojenia.

Zgodnie z projektem, Assault Breaker II jest strategią czysto obronną, która nie jest przeznaczona do pierwszego uderzenia. Jego głównym celem jest zniechęcenie krajów z dużą liczbą jednostek ofensywnych do przeprowadzenia takiego ataku z zaskoczenia. Według Pentagonu armia amerykańska mogłaby dysponować wszystkimi środkami w ciągu dziesięciu lat, być może nawet wcześniej.

 

Bombowiec B-52H - zasadniczy instrument programu Assault Breaker

Moje 3 grosze

 

Wszystko to pięknie, ładnie, OK. i Amen i tak byłoby, gdyby nie mały drobiazg. Otóż planiści sztabowi USA planują zastosowanie taktycznych ładunków jądrowych o małej mocy – do 10 kt. Oczywiście ktoś powie, że nic takiego złego się nie stanie – będzie trochę huku i smrodu, a poza tym wszystko OK. Ziemia zdekontamiuje wszelkie skażenia radioaktywne, więc doprawdy nie ma się czym martwić.

Oczywiście – tak będzie w przypadku jednego ładunku. A jak tych głowić będzie tyle, ile przewidziano do powstrzymania ataku rosyjskich wojsk pancernych, tj. 12 x 20 czyli 240 głowic razy 10 kt to będzie 2400 kt albo 2,4 Mt. Czyli będzie to jak rozlany na dużym obszarze wybuch bomby H. A zatem użycie wielu małych głowic będzie jeszcze gorsze niż użycie jednej dużej. Czy ktoś zdaje sobie sprawę z tego obłędu zniszczenia, jaki ogarnął gatunek Homo ponoć sapiens?

Powtórzymy tutaj raz jeszcze – Ludzkość znów znalazła się w sytuacji małpy, którą posadzono na stogu słomy polanym benzyną i dano do łapy piezoelektryczną zapalniczkę. Ale nawet mimo pożaru małpa ma szansę uciec ze stogu. My na naszej planecie takiej szansy nie mamy…  

  

Źródła:

·        Jiří Nahodil - https://tech.instory.cz/606-radiova-frekvence-v-rusku-je-v-provozu-48-let-nikdo-nevi-kdo-zahadne-kody-vysila.html?fbclid=IwAR01dVhdPadpb_67xdf1PCjlzWfBkRJAjaSGkxGsI6pRjnD-7WYFfFwf3yY  

·        Stanislav Mihulka - https://vtm.zive.cz/clanky/pentagon-ozivil-program-protiuderu-assault-breaker/sc-870-a-197552/default.aspx

Przekład z czeskiego - ©R.K.F. Leśniakiewicz

UVB-76: dalszy ciąg zagadki

 

Jiří Nahodil

 

Tajna rosyjska radiostacja UVB-76 już dziesiątki lat wysyła brzęczący szum i zagadkowe wiadomości. Nikt nie wie dlaczego. Rosja od 1973 roku utrzymuje tą zagadkową stację. Wysyła ona brzęczący dźwięk od czasu do czasu przerywany dziwnymi wiadomościami. Radiostacja ta jest utajniona i przemieszcza się, zaś jej cel jest tajemnicą.

Całe dnie, od 1973 roku, emituje w pętli brzęczący dźwięk, co samo w sobie jest interesujące. Ale to, co czyni tę stację jeszcze bardziej interesującą, to coś innego. Od czasu do czasu monotonny dźwięk jest przerywany i słychać zakodowaną wiadomość w języku rosyjskim. Biorąc pod uwagę, że nie jest znana oficjalna opinia na temat przyczyny istnienia stacji, nadal możemy tylko spekulować. Jaki jest cel tajemniczego Buzzera, czyli w wolnym tłumaczeniu „brzęczyka”?

 

Poszukiwania radioamatorów rozpoczęte

 

Po raz pierwszy transmisję odkryto w 1973 roku na częstotliwości 4625 kHz. Później okazało się, że pochodzi z miasta Powarowo, które znajduje się niedaleko Moskwy. Jednak lokalizacja, z której stacja nadaje, była kilkakrotnie zmieniana.

W 2010 roku stacja została wykryta w pobliżu Sankt Petersburga, pięć lat później jej sygnał został przechwycony w moskiewskim regionie Naro-Fomińsk. Przeniesienia te są prawdopodobnie spowodowane zachowaniem tajności i anonimowości stacji.

Ale dlaczego rosyjskie władze prowadzą programy, których rzekomo nie potrzebują? W 2011 roku grupa ludzi postanowiła zbadać opuszczoną bazę wojskową w Powarowie. Tutaj znaleźli pamiętnik, w którym były zapisy audycji stacji, w którym była też wzmianka o częstotliwości nadawania, czyli 4625 kHz.

 

Czy UVB-76 służy celom wojskowym?

Rosyjskie urzędy nigdy oficjalnie nie wyjaśniły funkcji „brzęczyka”, co rzecz jasna daje przestrzeń do spekulacji. Na temat tej stacji wypowiedział się były minister komunikacji Litwy – Rimantas Pleikys – który powiedział, że emitowane transmisje na fonii służą do potwierdzenia stanu gotowości odbiorcy. Popularna jest też teoria, która pojawiła się w rosyjskiej prasie i mówiąca, że częstotliwość w „brzęczyku” jest używana do obserwowania zmian w jonosferze. Ale najprawdopodobniejszą jest teoria, która jest najprostsza – zgodnie z „brzytwą Occhama”. UVB-76 używa rosyjska armia po prostu dlatego, żeby jej nikt częstotliwości 4625 kHz nie zajął.

Z wykorzystaniem wojskowym tej częstotliwości zgadza się jedna z najdziwniejszych teorii. Według niej chodzi o wyrzutnie rosyjskich pocisków nuklearnych, które zostały uruchomione podczas Zimnej Wojny. Miał on działać tak, aby system (na wypadek zniszczenia wszystkiego na powierzchni) oceniał sytuację i odpalał rakiety z bronią jądrową w z góry określone miejsca. Mówi się, że Rosja chciała wyłączyć ten system po zakończeniu Zimnej Wojny. Ale ponieważ system mógł zareagować na próbę wyłączenia, odpalając ICBM i MIRV, nigdy się to nie zdarzyło.  

 

Tajemnicze szyfry i dźwięki

 

Od czasu do czasu brzęczący dźwięk jest przerywany i słychać głos wypowiadający mieszaninę liter i cyfr. Rosyjskie imiona mają wówczas prawdopodobnie za zadanie ułatwienie identyfikacji poszczególnych liter, ponieważ przekaz może nie być całkowicie jasny. W większości przypadków jest to głos mężczyzny, tylko w wyjątkowych przypadkach kobieta odczytuje wiadomość. Jakość przekazu dodaje przekazowi grozy.

Do 2010 roku komunikaty te były nadawane bardzo rzadko, ale stopniowo ich liczba zaczęła rosnąć. 17 października 2016 roku stacja nadała nawet 18 takich tajemniczych szyfrów. Oprócz wiadomości, brzęczenie czasami przerywa zwykła cisza, innym razem w tle słychać dziwne dźwięki. Należą do nich rozmowy, przesuwanie mebli w pokoju, telewizja. Kiedyś dźwięk był naprawdę przerażający, gdy płacz kobiety nagle przeszedł w monotonne brzęczenie.

 

Co mogą oznaczać kodowane informacje?

 

Jest wiele spekulacji na temat wiadomości. Nikt nie wie dokładnie, co mogą oznaczać te szyfry. Ponadto przechwycony szyfr jest zwykle bezużyteczny bez książki kodów. Dlatego nie mamy innego wyboru, jak tylko spekulować.

Nie jest to chyba przeciek tajnych informacji, ani też informacji o „złotym wieku” ZSRR. Nieco bardziej prawdopodobna wydaje się teoria, że ​​może to być komunikacja z atomowymi okrętami podwodnymi. Jeśli wpiszemy liczby z jednej wiadomości do współrzędnych, okaże się, że to miejsce znajduje się na Morzu Barentsa. Jednak z drugiej strony fakt, że częstotliwości o 2-3 rzędy wielkości niższe są wykorzystywane do komunikacji z okrętami podwodnymi. Istnieje inna szalona teoria związana ze znajdowaniem współrzędnych w morzu. Niektórzy entuzjaści uważają, że to właśnie w tych miejscach znajduje się tajna baza okrętów podwodnych.

Często wspomina się też, że mogą to być polecenia dla rosyjskich tajnych agentów działających za granicą, co brzmi nieco bardziej przekonująco.

 

Czy UVB-76 jest jedyną tajną radiostacją?

Tutaj odpowiedź jest trochę łatwiejsza. Zdecydowanie nie. Tylko w Rosji istnieją dwie inne podobne stacje. Nazywają się „Squeaky Wheel” (Piszczące Koło) i „Pip” (Sygnał). Przesyłają również dźwięk w pętli, który czasami jest przerywany przez zaszyfrowaną wiadomość. Jednak sytuacja z tymi dwoma stacjami jest inna niż z UVB-76, ponieważ działają one pod jedną firmą. Bardzo często jest też tak, że po przesłaniu szyfru na jednej stacji, na drugiej słychać zakodowaną odpowiedź. Ponadto podobne stacje krótkofalowe nie są bynajmniej rzadkimi, numerycznymi stacjami szpiegowskimi, na przykład w Czechosłowacji.

 

UVB-76 jest zagadkowym fenomenem do dziś dnia  

 

Jeśli chodzi o działalność stacji, jedna rzecz jest wyjątkowa. Sygnał UVB-76 nie zniknął po upadku ZSRR, a wręcz przeciwnie, stacja stopniowo stawała się znacznie bardziej aktywna. Wzrosła liczba wiadomości, nastąpiły częstsze ich emisje i oczywista próba ukrycia funkcji „brzęczyka”. W każdym razie nie ma problemu ze znalezieniem transmisji na żywo UVB-76 w Internecie, a jeśli masz szczęście, możesz usłyszeć jedną z wiadomości.

Na koniec trochę spekulacji. Dlaczego nadal działa coś, co mogło zostać odłączone dawno temu? Czy to prawda, że ​​to przecież system detonacji broni atomowej z czasów zimnej wojny, którą Rosja wciąż prowadzi, choć w ulepszonej formie? Chodzi o instrukcje dla tajnych agentów, czy test połączenia z atomowymi okrętami podwodnymi, a mimo to wydaje brzęczący dźwięk, aby zachować częstotliwość do użytku wojskowego. Podobno „brzęczyk” nie służy już żadnemu z tych celów, więc dlaczego nie wyłączyć go po prostu, gdy jest niepotrzebny. Wydaje się, że to najrozsądniejsza opcja, ale co, jeśli tak się nie stanie…

CDN.

Tajemnicza stacja nadaje…

 

 

Jeden z czeskich portali podrzucił ciekawy temat w sezonie ogórkowym:

 

Częstotliwość radiowa w Rosji działa od 48 lat. Nikt nie wie, kto wysyła tajemnicze kody.

Tajemnicza stacja radiowa nadaje na częstotliwości 4625 kHz

Od połowy lat 70. działa stacja radiowa, która emituje tajemnicze brzęczące dźwięki wraz z przerywanymi słowami kodowymi i numerami. Praktycznie cały świat może dostroić się do tej stacji na częstotliwości 4625 kHz, ale nikt nie wie, kto z dowolnego miejsca nadaje na tej częstotliwości. Dla łowców tajemnic ten fakt od lat jest zupełną sensacją.

Od lat 70., na częstotliwości 4,625 MHz (λ = 15,4 m), która może być odbierana na całym świecie, pracuje zagadkowa rosyjska stacja radiowa i wysyła bzyczący dźwięk wraz z zakodowanymi słowami i cyframi. Dla łowców tajemnic ta stacja jest nie lada sensacją, która obfituje w najdziwniejsze teorie.

Zagadka rosyjskiej stacji radiowej-widma nazwanej Buzzer (brzęczyk) na tym się nie kończy. Ta radiostacja, której emisję na częstotliwości 4625 kHz wykryto w 1970 roku i która działa do dziś dnia, jest wciąż osłonięta tajemnicą. Nie wiadomo także, gdzie znajduje się nadajnik, co on wysyła i kto za nim stoi.

Na tej częstotliwości, która mieści się w zakresie UHF, którą może wychwycić każdy na całym świecie, poza bzyczeniem można usłyszeć jakieś kodowe słowa, litery i cyfry wymawiane w języku rosyjskim.  

Jedyną znaną wskazówką, którą uzyskano w wyniku namierzania źródła sygnału przeprowadzonego w połowie lat 90., mówi że nadajnik jest umieszczony gdzieś na rozległym obszarze błot w rejonie Sankt Petersburga. Radiostacja znana jest jako „brzęczyk” albo MDZhB (MDŻB) jest właśnie najlepiej słyszalna z tego rejonu.

Obok samej egzystencji tej zagadkowej radiostacji istnieją od szeregu lat dzikie teorie związane z Armią Radziecką/Rosyjską i badaniem Kosmosu. Niektóre z nich mówią o tajnym systemie aktywacji BMR przy pomocy kodowanego nadawania na UKF.

Ta stacja radiowa po raz pierwszy odezwała się i była zarejestrowana w latach 70., ale urzędowo odnotowano ją dopiero w 1982 roku. Nadawanie z biegiem lat się zmieniało, ale zawsze była to jakaś forma brzęczenia, przerywanego głosem mówiącym liczby albo jakieś kodowe słowa.

Jednak najprawdopodobniejszą nigdy nie potwierdzoną teorią jest ta, że radiostacja ta należy do Armii Rosyjskiej, ale jej zastosowanie jest dla specjalistów zagadką. Być może pewnego dnia dowiemy się czym ona jest, ale na razie stacja-widmo nadal pozostaje otulona tajemnicą.[1]

 

Buzzer i UVB

 

Mój czeski znajomy Pan Vladimír Šiška skomentował to krótko:

- Artykuł pełen bzdur, który wyraża przede wszystkim twierdzenie, że częstotliwość 4625 kHz to UHF (nie, to fale krótkie) i że częstotliwość transmituje...

Fakt, ale… poszperałem w Internecie, bo sprawa mnie zainteresowała. Znalazłem coś takiego w Wikipedii:

 

UVB-76 – znak militarnej radiostacji fal krótkich, która nadaje na częstotliwości 4625 kHz. W środowisku angielskojęzycznych krótkofalowców jej potoczna nazwa to brzęczyk (ang. buzzer), natomiast wśród rosyjskich krótkofalowców żużżałka (ros. жужжалка). Organizacja ENIGMA zajmująca się nasłuchem i klasyfikacją stacji numerycznych nadała oznaczenie XB, później zmienione na S28. Nadaje krótki monotonny sygnał brzęczenia powtarzany w przybliżeniu 25 razy na minutę przez 24 godziny na dobę. Pierwsze transmisje brzęczenia prawdopodobnie zaczęła nadawać między 1976, a 1982 rokiem.

 

Na przestrzeni lat stacja miała różne znaki wywoławcze:

 

do 2010: UVB-76

2010 – grudzień 2015: MDŻB

28 grudnia 2015 – marzec 2019: ŻUOZ.

Obecny znak wywoławczy to ANWF.

 

Stacja nadaje brzęczący sygnał trwający 0,8 sekundy, przerywany na 1–1,3 sekundy i powtarzany 21–34 razy na minutę. Dawniej minutę przed każdą pełną godziną dźwięk był przerywany, po czym przez kolejne 60 sekund stacja nadawała sygnał ciągły. Obecnie stacja nie emituje sygnału ciągłego. Pomiędzy 07:00 i 07:50 UTC z powodu prac konserwatorskich na głównym nadajniku emisja następuje z nadajnika zapasowego. Czasami stacja zmieniała swoje częstotliwości m.in. na 4585, 4666, 4712, 4753, 9250 kHz.

Buzzer rozpoczęła nadawanie prawdopodobnie między 1976 a 1982, początkowo jako zmieniający się dwusekundowy ton, a od 1990 sygnał brzęczenia. 16 stycznia 2003 nastąpiła na krótko zmiana na sygnał o wyższej częstotliwości (20 tonów na minutę) o dłuższym okresie, jednak powrócono do wcześniejszej formy sygnału.

Transmisje głosowe były rzadkie do czasu nagłej aktywności w sierpniu 2010 roku. Zwykle są nadawane na żywo, czasem kobiecym, a czasem męskim głosem w języku rosyjskim i powtarzane. Na przestrzeni lat odnotowano kilkadziesiąt wiadomości. Poniżej podano niektóre z nich.

·        24 grudnia 1997 o 21:00 UTC osoby dokonujące nasłuchu wyłowiły transmisję wiadomości, która brzmiała: Ja UVB-76, ja UVB-76. 180 08 BROMAL 74 27 99 14 – Boris, Roman, Olga, Michaił, Anna, Larysa 7 4 2 7 9 9 1 4.

·        9 grudnia 2002 w eter został wysłany kolejny przekaz, ale głos był zniekształcony. Wiadomość przetłumaczono na: UVB-76, UVB-76. 62691 Izafet 3693 8270.

·        21 lutego 2006 roku o 07:57 UTC miała miejsce inna transmisja głosowa, ale głos był także mocno zniekształcony. Wiadomość częściowo przetłumaczono na: UVB-76, UVB-76. 05 529 FELAK 17 09 08 98 TEPEPSzczIK 95 59 95 59 TPLEABF 95 25 25 9 – 0 5 5 2 9 Fjodor Jelena Leonid Anna Konstantyn 1 7 0 9 0 8 9 8 Tatiana Jelena Paweł Jelena Paweł Szczuka Iwan Konstantyn 9 5 5 9 9 5 5 9 Tatiana Paweł Leonid Jelena Anna Boris Fjodor 9 5 2 5 2 5 9.

·        23 sierpnia 2010 roku o 13:35 UTC: UVB-76, UVB-76, 93, 882, NAIMINA, 74, 14, 35, 74, 9, 3, 8, 8, 2, Nikołaj, Anna, Iwan, Michaił, Iwan, Nikołaj, Anna, 7, 4, 1, 4, 3, 5, 7, 4.

·        25 sierpnia 2010 roku o 6:54 UTC: UVB-76, UVB-76. 38 527 AKKRECIJa 36 09 55 73.

·        5 grudnia 2010 roku o 14:40 GMT+01:00: Michaił Dmitrij Żenja Boris, Michaił Dmitrij Żenja Boris, 13 842, Paweł Roman Jelena Fiodor Jelena Konstantyn Tatiana Ulijana Roman Anna, 48 95 79 68.

Aktywność w 2010 roku. Stacja stała się bardziej aktywna w 2010 roku. W czerwcu 2010 odnotowano krótką przerwę w regularnej transmisji, ale wróciła 6 czerwca.

·        1 września o 04:05 UTC stacja przestała nadawać sygnał brzęczenia. Zamiast tego, można usłyszeć cykliczne transmisje w postaci kodu Morse’a, w treści których znajdują się znaki zapytania. Okazały się być interferencją ze stacji M21 nadającą parę kiloherców wyżej.

·        2 września 2010 roku stacja nadawała naprzemiennie sygnał brzęczenia oraz fragment Jeziora łabędziego (Taniec małych łabędzi) Czajkowskiego. Sporadycznie można było usłyszeć ludzką mowę – najczęściej ciągi liczb odczytywane po rosyjsku. Rzadko pojawiał się dźwięk przypominający odgłos telefonu. Parokrotnie można było usłyszeć wszystkie wymienione dźwięki oraz ludzką mowę jednocześnie. Odbierano również transmisje w alfabecie Morse’a, okazały się one jednak być dziełem radiowych piratów-żartownisiów.

·        Od 3 września do 8 września stacja UVB-76 prawdopodobnie nie nadawała. 8 września znów można było odbierać charakterystyczny sygnał stacji, tym razem jednak na dwóch częstotliwościach – 4625 i 4670 kHz. Stacja nadaje w dalszym ciągu, jednak ogranicza się do komunikatów w alfabecie Morse’a oraz sporadycznych komunikatów głosowych w języku rosyjskim. W owych komunikatach stacja przedstawiała się jako MDŻB.

·        8 września 2010 nadano kilka testowych sygnałów typowych dla tej stacji, później stacja wróciła do nadawania pierwotnego sygnału ze zwiększoną mocą.

·        Od 9 września do 14 września stacja prawdopodobnie ponownie nie nadawała.

·        Od 16 września stacja na krótko powróciła do swojego pierwotnego sygnału. 24 września znów zamilkła.

·        6 października wróciła do nadawania. 15 października przestała nadawać sygnał brzęczenia – zamiast tego można było usłyszeć buczenie. 19 października powróciła do brzęczenia.

·        27 października znowu zamilkła. 4 listopada powróciła, lecz z dłuższym dźwiękiem.

·        11 listopada miała miejsce 32-minutowa rozmowa na żywo.

Sprzęt. Stacja jako główny nadajnik wykorzystuje Molniya-2M (PKM-15) i Molniya-3 (PKM-20), a jako zapasowy Viaz-M2. Prawdopodobnie moc nadawcza pierwszego to w 10 kW, a drugiego 2,5 kW (wykorzystywanego między 7:00 i 7:50 UTC). Antena jest horyzontalnym dipolem VGDSh (Nadenenko), wysokim na około 20 metrów.

Lokalizacja i funkcja. Przez długi czas obecne położenie lokalizacji nadajnika było jedynie spekulowane. Poprzednio nadajnik znajdował się w rosyjskiej miejscowości Powarowo (N 56°05′00″ - E 037°06′37″), w połowie drogi między Zielenogradem i Sołniecznogorskiem – 40 km na północny zachód od Moskwy, niedaleko wioski Łożki. Lokalizacja i znak wywoławczy nie były znane do czasu pierwszej transmisji głosowej z 1997. We wrześniu 2010 nadajnik został przeniesiony w okolice Pskowa. Może to być powiązane z reorganizacją wewnątrz rosyjskiej armii.

Funkcjonowanie UVB-76 nie zostało potwierdzone przez władze rosyjskie ani oficjalne instytucje powiązane z nadawaniem. Były litewski Minister Komunikacji stwierdził, że celem transmisji głosowych może być potwierdzenie czujności operatorów stacji odbierających komunikaty.

Inna z teorii głosi, że jedno z naukowych obserwatoriów bada zmiany w jonosferze nadając sygnał o częstotliwości 4625 kHz, identycznej z UVB-76. Nie wyjaśnia to jednak transmisji głosowych i w alfabecie Morse’a.

W 2011 roku grupa miejskich eksploratorów wybrała się do opuszczonych budynków po stacji w Powarowie. Wyniki wyprawy potwierdziły przypuszczenia, że była tam baza wojskowa. Odnalezione zostały dzienniki radiowe. Prawdopodobnie transmisje głosowe są wykorzystywane do przekazywania rozkazów do jednostek wojskowych.

Ostatecznie w maju 2014 r. udało się odkryć położenie kilku miejsc, z których nadawany jest Buzzer. Od sierpnia 2015 roku Buzzer najprawdopodobniej jest nadawany z 69 Centrum Komunikacji w Naro-Fominsku.

Występują także dwie rosyjskie stacje podobne do UVB-76 – The Pip oraz Squeaky Wheel.

 

Radiosygnały i UFO?

 

Ciekawe to jest, nieprawdaż?

Ale jest jeszcze jeden aspekt tej sprawy. Jestem bowiem pewien tego, że takie radiostacje-widma nadawały już w latach 60. Opisałem to w mojej książce „Projekt Tatry”, w której napisałem, co następuje:

 

 NOL-e posługują się od czasu do czasu falami radiowymi, ale chyba w celu dezinformacji ludzi. Miałem kiedyś taki dziwny przypadek - to było pewnego czerwcowego poranka 1991 roku. Wtedy to właśnie w godzinach 07:00 - 07:15 w moim radioodbiorniku prze dobry kwadrans nie słyszałem niczego innego, tylko coś w rodzaju „ki-ki-ki” - natomiast w telewizorze był biały szum, jakby nie był podłączony do anteny. Po 15 minutach radiowe „ki-ki-ki” się skończyło, a w telewizorze pojawił się poranny program lub plansze kontrolne. Czy była to próba nawiązania Kontaktu - bardzo wątpię. Chyba że Oni chcieli na siebie zwrócić naszą uwagę, ale czy nie wystarczyło powiedzieć coś w rodzaju: „Mieszkańcy Jordanowa! Oto przybyliśmy!” - a tu nic, poza głupim „ki-ki-ki”...

NOL-e mogą być odpowiedzialne za pojawiające się od czasu do czasu fadingi w odbiorze fal UKF naszej TV, co stwierdzaliśmy niejednokrotnie. Ale te wydarzenia nie miały charakteru próby nawiązania Kontaktu, a raczej były produktem ubocznym Ich działalności, kiedy np. UFO weszło w wiązkę fal radiowych biegnących ze studia do przekaźnika... […]

Ta historia wydarzyła się w 1967 czy 1968 roku, w zimie. Nie pamiętam dokładnej daty poza tym, że był to dzień imienin którejś z moich ciotek. I było to na krótko po przeczytaniu przeze mnie książki Marii Kann pt. „Błękitna planeta”, moralitetu fantastyczno-naukowego, którego bohaterowie - harcerze z Warszawy - spotykają w uroczych plenerach Bieszczadów kosmonautę pochodzącego z planety krążącej wokół słońca Tau Ceti. Jun Atlan - bo tak zwał się ów kosmonauta - był potomkiem Atlantydów i powrócił na Ziemię, by odnaleźć pozostałości po kulturze swych przodków.

Imieniny mojej cioci były standardowe: dorośli jedli, pili, palili i gadali, gadali i jeszcze raz gadali o milionach nieważnych spraw. Miałem wtedy 11 czy 12 lat, i takie imprezy mnie szalenie nudziły. Wyniosłem się tedy do drugiego pokoju, gdzie było wielozakresowe radio i zacząłem - wzorem bohaterów „Błękitnej planety” - „czesać” skalę radioodbiornika na falach średnich i krótkich. Głosy w radio syczały coś nienawistnie, bełkotały, przemawiały napuszenie w kilkudziesięciu językach. Od czasu do czasu dolatywały do mnie strzępy muzyki i ćwierkliwy głos pracy radiodalekopisów. Lubiłem słuchać tej muzyki - bo telex przekazywał szybciej wiadomości od antycznego aparatu nadawczego Morse’a. Tutaj emisja pięciobitowych znaków tchnęła dla mnie urzekającą prostotą: znak /....o/ oznaczał „a”, znak /...oo/ to „b”, /..o.o/ to „c”, /..ooo/ to „d”, itd. itp. - a alfabet Morse’a wydawał mi się w porównaniu z tym szybkim kodowaniem i przekazywaniem informacji czymś żałośnie prymitywnym...

Kręciłem pokrętłem strojenia wsłuchując się w dźwięki otaczającego mnie Wszechświata, patrząc jednocześnie przez okno na nabiegające granatem niebo, na którym wybijały się srebrzyste ćwieki gwiazd wśród nagich koron drzew, jak na obrazach Siódmaka...  Słyszałem ćwierkanie radiodalekopisów - po latach dowiedziałem się, że były to głównie stacje szyfrowe MON, MSW i MSZ, pracujące w ramach Układu Warszawskiego. I naraz złapałem Morse - ktoś nadawał tak wolno, że mogłem wyłapać niewprawnym uchem nadawany znak: kropka, kropka, kropka, kreska, kropka - czyli /...-./ - chwila przerwy i znów ti, ti, ti, ta, ti. Już po imprezie, w domu spojrzałem do którejś z encyklopedii mojego dziadka i wyczytałem, że kombinacja /...-./ oznacza ZROZUMIAŁEM. Hmmm... - za to ja nie rozumiałem jednego - dlaczego ktoś przez niemal dwie godziny tłukł kluczem w eter na fali o długości około 31 metrów (9,5 MHz) jeden i ten sam sygnał: ZROZUMIAŁEM?...

Zaintrygowało mnie to i przez kilka następnych dni „czesałem” fale krótkie we wszystkich dostępnych mi pasmach: 16,8 m, 19 m, 25 m, 31 m, 41 m i 49 m - czyli od 17 do 6 MHz. Wyłapałem kilka takich dziwnych „audycji”, w czasie których przez kilka nawet godzin ktoś puszczał w eter: /..-/ czyli „u”, /..-./ czyli „f”, /-/ czyli „t” oraz /..../ czyli „h”... Nie wiedziałem, co o tym wszystkim myśleć. Teraz myślę, że to któraś z central szpiegowskich wysyłała dla swych agentów sygnały na HF i VHF. Trwała przecież Zimna Wojna i radiostacje szpiegowskie po obu stronach Żelaznej Kurtyny grały jej ponurego walca...

Nie liczyłem na to, że wychwycę w tym zgiełku Znak z Kosmosu i wreszcie spasowałem, ale... jednak pewnego dnia udało mi się wychwycić coś niezwykłego. Brzmiało to tak, jak melodyjka złożona z trzech rodzajów tonów: krótkiego /./, średniego - /-/ i długiego /__/. Przelewało się to-to gdzieś na skraju pasma 49 metrów, pomiędzy 5,8 a 6,0 MHz i brzmiało to mniej więcej tak:

.__-.--__-__.  .__-. ---.__  __-  ..__ __ __  ... ---.__.--. __..-..__ __.--  __..-__ __ itd.

Co to było? Nie wiem. Brzmiało to chwilami melodyjnie, jak pozdrowienie ze świata, którego już nie ma... Być może to był jakiś nowy rodzaj kodu albo szyfru stosowanego przez którąś ze służb specjalnych albo agencję kosmonautyki? A może to była próba Kontaktu? Mogę to tylko zgadywać. W jakiś czas potem wpadła mi w ręce książka SF jakiegoś francuskiego pisarza pt. „Planeta Kalgar” - w której ów autor także pisał o takich sygnałach, a zatem mógł to być jakiś żart radioamatora? A może to autor słyszał to samo, co ja i to zainspirowało go do napisanie tej książki?

 

Martwa ręka?

 

To byłoby na tyle, co pamiętam z mojej młodości. Składając to wszystko w jedno przyszła mi do głowy straszna myśl, a mianowicie: mamy tu do czynienia z radziecką „martwą ręką”. Przypomina to opisany w powieści „Czas nietoperza” Roberta Strattona vel Wiesława Górnickiego czy w noweli „Głowa Kassandry” Marka Baranieckiego  system „martwej ręki” odpalający ICBM i MRBM po odwetowym uderzeniu jądrowym na terytorium własne. To akurat jest możliwe – wyłączenie transmisji radiowej „brzęczyka” byłoby sygnałem do kontruderzenia…

Możliwe? Ależ jak najbardziej! W czasie stanu zwanego pokojem sygnały są emitowane non stop, bez przerwy. Nadaje się byle co, sieczkę, chłam byle tylko sygnał był emitowany na określonej częstotliwości. W przypadku uderzenia ze strony NATO i USA, w przypadku zniszczenia ośrodków decyzyjnych, kiedy nie będzie już nikogo do wydawania rozkazów, zadziała system „martwej ręki” – zespół komputerów, który zadziała w momencie urwania się sygnału. Po prostu odpali rakiety, które czają się w silosach i choć gdzie i bądź gdzie, a które polecą na USA, kraje NATO – w rezultacie czego Polska zamieni się w radioaktywne, ogniste bajoro. I tyle będziemy mieli z wojny z Rosją. No, ale nie rozumieją tego ani idioci na stołkach ani nadęte papugi w mundurach.

I to będą ostatnie rakiety wystrzelone na planecie Ziemia, która zostanie wyjałowioną, radioaktywną pustynią, jak Zirda z powieści prof. Jefremowa…

Czy tego naprawdę chcemy?

 

(Fragment nieopublikowanej jeszcze książki St. Bednarza i R. Leśniakiewicza pt. „Piekielne katastrofy nuklearne”)  

---

[1] Źródło - https://tech.instory.cz/606-radiova-frekvence-v-rusku-je-v-provozu-48-let-nikdo-nevi-kdo-zahadne-kody-vysila.html?fbclid=IwAR01dVhdPadpb_67xdf1PCjlzWfBkRJAjaSGkxGsI6pRjnD-7WYFfFwf3yY   

Tajemnica Morza Białego: „Buriewiestnik”

Kyle Mizokami

Rosja zamierza wyłowić utracony pocisk z napędem nuklearnym. Rosyjski okręt podwodny klasy Delta IV popłynie na poszukiwania zaginionego pocisku.

Moskwa zgubiła nowy pocisk, nie podobny do żadnego innego. Zagubiony pocisk jest nie tylko uzbrojony w głowicę nuklearną, ale ma także napęd jądrowy. Aktualnie, w 10 miesięcy po wypadku, rosyjski rząd zamierza poszukiwać jego szczątków zanim znajdzie je ktoś inny.

W marcu 2018 roku, prezydent Władimir Putin odsłonił przed światem nowy pocisk manewrujący – Buriewiestnik (ptak burzyk albo petrel). Pocisk był częścią całego szeregu nowych systemów przenoszenia (wektorów) broni jądrowej. Putin twierdził, że Rosja rozwija się w odpowiedzi na amerykańskie przeciwstawienie się negocjacjom w sprawie kontroli zbrojeń, rozwój nowych systemów obrony przeciwrakietowej i przyjęcie bardziej agresywnej postawy w strategii nuklearnej.  

- Nikt nas nie słucha – zacytowano Putina w „The Washington Post” – więc teraz nas posłuchają.

Buriewiestnik jest jedną z najbardziej diabolicznych nowych cudownych broni Putina, co tak naprawdę mówi coś, biorąc pod uwagę broń, która obejmuje 100-megatonową torpedę nuklearną. Inaczej niż większość pocisków manewrujących, które są napędzane przez silniki turboodrzutowe i mają zasięg 800-1000 mi/1280-1600 km, ten pocisk ma napęd atomowy.

Pociski te wykorzystują ciepło reakcji jądrowych zamiast spalania paliwa ciekłego, w rezultacie czego jego zasięg jest praktycznie nieograniczony. Tak nieograniczony, że Buriewistnik teoretycznie może być wystrzelony na dni lub tygodnie przed atakiem i infiltrować amerykańską przestrzeń powietrzną z nieoczekiwanego kierunku. Może on wystartować z Syberii, polecieć na południową półkulę i zaatakować np. Houston znad Zatoki Meksykańskiej. Atomowy silnik mu to umożliwia.

Może to zrobić jak długo ten silnik pracuje. Rosja testowała Buriewiestnika już 12 razy i zgodnie ze źródłami w wywiadzie USA tylko jeden lot był udany. Test z listopada 2017 roku – lot z Pank’owa – odległej arktycznej bazy na rosyjskiej wyspie Jużnyj (Nowa Ziemia) – trwał 2 minuty, potem pocisk spadł na ziemię.

W dniu 8 sierpnia, flotylla z Floty Północnej opuściła Siewieromorsk.    Składający się z ośmiu okrętów zespół  wyruszył na „ćwiczenia nawigacyjne”, ale obecność w nim okrętu-dźwigu KIL-143 wywołuje podejrzenia, że jego zadaniem jest odzyskanie zaginionego Buriewiestnika. Innym – według „The Diplomat” – jest wyspecjalizowana jednostka do przewozu paliwa jądrowego wielozadaniowy zbiornikowiec PROBO Sierebrianka.

W późnych latach 50-tych, USA zaczęły rozwijać The Flying Crowbar (dosł.: latający łom) także znany jako Project Pluto – odrzutowy pocisk z napędem atomowym, który był na bazie bezzałogowego bombowca. Zaprojektowany do lotów na niskim pułapie nad wrogim terytorium z prędkością Ma 3/~0,99 km/s, pocisk z Project Pluto był w stanie rozwalać naziemne struktury balistyczną falą uderzeniową – sonic boom. Bezzałogowy pojazd był zaprojektowany do zrzucania bomb wodorowych (bomb H) na cele, jak leciał po zaplanowanej trajektorii, a na końcu uderzał swoją masą w końcowy cel, pokazując wrogom środkowy palec, kiedy nuklearny silnik rozlatywał się w czasie impaktu.

Project Pluto został jednak ukatrupiony przez wprowadzenie ICBM – międzykontynentalnych pocisków balistycznych. Był on także bardzo niebezpieczny w czasie prób – powietrzny napęd nuklearny powodował wydzielanie się wielkiej ilości radioaktywności do atmosfery. Coś, co było czymś pożądanym w pełnoskalowej wojnie nuklearnej, było nie do przyjęcia w czasie pokoju. Albo przynajmniej tak było. Rosjanie mogą chcieć zebrać szczątki by je poskładać i dowiedzieć się, co poszło nie tak…

Albo są przygotowani na odzyskanie pocisku, zanim ktoś inny to zrobi. Jak twierdzi specjalista od okrętów podwodnych H.I. Sutton – autor „World Submarines: Covert Shores Recognition Guide” powiedział „Foxtrotowi Alpha”, że: zarówno Rosja jak i USA mają okręty podwodne, które są w stanie spróbować podnieść wrak potajemnie. W czasie Zimnej Wojny specjalnie przystosowane okręty podwodne US Navy użyto do wydobywania szczątków radzieckich pocisków rakietowych z dna morza do analiz. Nasz wywiad osiągnął lepsze zrozumienie radzieckich możliwości technicznych a także uzbrojenia, co pomogło w rozważaniach strategicznych. 

  

Jeżeli USA rozpoczęły by próbę tajnego podniesienia szczątków pocisku, to do tej roboty najbardziej by się nadał SSN USS Jimmy Carter. Ten SSN klasy Seawolf został zaprojektowany do działań w warunkach arktycznych, USS Jimmy Carter jest unikalny, ma wbudowane dodatkowy 100-stopowy przedział dla nurków, zdalnie sterowanych podwodnych pojazdów (DSV) i nawet załogowych midgetów. Możliwość, że Amerykanie dopadną tego pierwsi – albo pojawią się w trakcie jego odzyskiwania – jest wyjaśnieniem, dlaczego rosyjski prowadzący niszczyciel pocisków wiceadm. Kułakow towarzyszy tej flotylli.

Rosja także posiada takie specjalne okręty podwodne:

- Rosja ma wielką flotę okrętów podwodnych specjalnego przeznaczenia do prac na dnie morskim. Ostatnio jedna z największych tego rodzaju jednostek BS-64 na bazie SSBN Delta-IV miała na pokładzie specjalne łoże dla miniaturowej łodzi podwodnej. Jest to idealne rozwiązanie do misji ratowniczych i wydobywczych – mówi Sutton.

Wszystko to brzmi jak jakaś zimnowojenna intryga i niestety tak właśnie jest. Można to nazwać Zimną Wojną 2.0, albo bardziej adekwatnie Lekką Zimną Wojną, ale dni szpiegostwa i gier wywiadowczych powróciły. Gdzieś tam rozbił się pocisk z napędem jądrowym gdzieś na północ od Koła Podbiegunowego – a Rosjanie chcą go wydobyć.

O ile ktoś nie wydobędzie go pierwszy…

Moje 3 grosze

No właśnie, o ile ktoś nie będzie pierwszym…

Wygląda więc na to, że ten wyścig trwa już od kilku lat i skojarzenie UFO = tajne bronie uzyskało kolejny punkt in plus – mamy prozaiczne wyjaśnienie: za ufozjawisko odpowiada wojsko i naukowcy dla tegoż wojska pracujący. Ale czy na pewno?

Chciałbym, żeby było inaczej.

Czytając te wszystkie rewelacje wracam myślą do rozmaitych świętych tekstów opisujących wojny w Starożytności i czuję zimne ciarki na plecach – budzi się nieodparta refleksja: TO JUŻ KIEDYŚ BYŁO! A zatem powtórzy się Wielka Wojna Bogów i na jej zgliszczach odrodzi się cywilizacja. Ile to potrwa? 5? 10? 15 tysięcy lat? A może będzie tak, jak opisuje to Daniel Laskowski w swej powieści „Bractwo Zielonego Smoka” (2019) w wydaniu amerykańskim „The Green Dragon League”? Tak czy inaczej koło historii zatoczy pełny krąg, a Ziemianie znów powrócą do okresu kamienia łupanego – o ile po tej masakrze pozostaną na Ziemi jakieś żywe istoty…

Obłęd kolejnego wyścigu zbrojeń doprowadzić nas może do punktu bez powrotu, w którym czeka na nas już tylko atomowy Holokaust, jądrowy Armagedon po którym już tylko Królestwo Boże na tej planecie i gatunek Homo sapiens sapiens przeniesie się raz na zawsze do historii.

Wydaje mi się, że rację miał Stanisław Lem pisząc, że Natura zastawiła genialną pułapkę na Rozum nie pozwalając mu pokazać wszystkich swoich możliwości, jakby Wszechświat bronił się przed nami – przed opanowaniem go przez człekokształtnych. A to oznacza, że Ludzkość NIGDY nie wyjdzie poza Układ Słoneczny, bo przeszkodzą jej zawsze w tym materialne siły Wszechświata…

Obym się mylił!         

Źródło – „Foxtrot Alpha” - https://foxtrotalpha.jalopnik.com/russia-is-going-fishing-for-a-lost-nuclear-powered-miss-1828556396

Przekład z angielskiego - ©R.K.F. Leśniakiewicz