CE1 w ZSRR

 

Albert S Rosales 

 

Miejsce: Konancewo, obwód wołogodzki, Rosja

Data: 6 czerwca 1989

Godzina: 14:30 MSK

Opis incydentu:

Uczniowie: Sierioża Belewski, Swieta Katerina, Ira Bawszewa, Marina Szirajewa i Luda Rybakowa spacerowali w pobliżu swojej wioski Konancewo, gdy nagle zauważyli żółty błysk na czystym, bezchmurnym niebie. W międzyczasie świecąca plamka zaczęła opadać ku ziemi, stając się coraz większa. Kula przeleciała nad malowniczymi domami Konancewo, a następnie potoczyła się po pobliskiej łące. Zatrzymała się w pobliżu kępy zarośli, około 50 metrów od łąki. Na polach ani w wiosce nie było żywej duszy. Młodsze dziewczęta – Swieta, Katerina i Ira Bawszewa – zbiegły z niewielkiego wzgórza, płacząc z przerażenia.

Kula okazała się masywna – większa niż samochód, miała około trzech do czterech metrów średnicy. Niespodziewanie rozdzieliła się na dwie połowy; połowy te rozstąpiły się, a z przestrzeni między nimi wyłonił się ciemny stwór. W tej samej chwili latający pojazd zdawał się rozpływać w powietrzu. Gość miał wzrost znacznie wyższy od człowieka, a jednocześnie krótkie, krępe ciało. „Ręce” – długie i zwisające – zwisały poniżej kolan, sięgając aż do trawy. Ale najbardziej uderzający był obszar, w którym człowiek zazwyczaj ma ramiona i głowę: stworzenie to miało owalny, zaokrąglony występ na szczycie tułowia, z którego ręce biegły prosto w dół. I jeszcze jeden szczegół: gdy stworzenie zbliżało się do Konancewa na sztywnych, nieugiętych nogach, świadkowie byli zdumieni faktem, że widziane z profilu, istota wydawała się całkowicie płaska – jak deska. Co więcej, na jego „piersi” jarzył się dysk emitujący to samo oślepiające światło, co kula, która zstąpiła z nieba. Wkrótce potem na niebie pojawił się drugi obiekt, dokładnie w tym samym miejscu. Cała sekwencja powtórzyła się: wylądował na skraju Konancewa, potoczył się po łące i dotarł w innym miejscu. Półkule ponownie się rozstąpiły i wyłoniła się z nich istota. Kula zamknęła się, zamigotała na chwilę i zniknęła bezszelestnie. Istota, po zrobieniu kilku kroków w kierunku pobliskich linii energetycznych, również zniknęła. Wszystko działo się w absolutnej ciszy. Trzeci obiekt pojawił się w tym samym punkcie nieba. I znów rozegrał się podobny scenariusz – lądowanie i późniejsze zniknięcie kuli i jej „pasażera”. Z czwartego, UFO, które wylądowało zaraz potem, nikt się nie wyłonił; po otwarciu i zamknięciu – ono również zniknęło. Odległość między młodzieżą a wylądowanymi kulami wahała się od pięciuset do stu pięćdziesięciu metrów. Trudno dokładnie określić, ile minut spędzili na obserwowaniu tej fantastycznej sceny; najprawdopodobniej około pół godziny.

Dodatek HC nr 542

Źródło: Timothy Good, Raport UFO 1991, „Komsomolskaja Prawda” (25 lipca 1989) i Magazyn „Junyi Tiechnik” (nr 10, 1989)

Typ: B

Opracował - ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz

Noc horrorów Tribeczu…

 

František Kovár

 

…czyli co nas obserwowało przy ognisku i dlaczego musiał spaść strzał?

    Mówią, że Tribeč wybiera kogo ma straszyć. Zawsze odnosiłem się do tych historii z rezerwą, dopóki jednej nocy nie usiadłem z przyjaciółmi przy ognisku na skraju lasu. Tamten wieczór zmienił moje spojrzenie na to, co wszystko może ukrywać w cieniu drzew, kiedy myślisz, że jesteś bezpieczny.

 

    Chłód zastąpiony szokiem

 

    Siedzieliśmy w kółku. Ja i mój przyjaciel byliśmy po jednej stronie ogniska, reszta obozu siedziała naprzeciwko nas. Śmiali się i debatowali, odwracając się plecami do ciemnego lasu. Patrzyliśmy we dwójkę prosto przed siebie - przez płomienie i w ciemność za nimi.

    To kontrast światła i cienia sprawił, że to dostrzegliśmy. Ni stąd ni zowąd w ciemności, tuż za plecami naszych niczego nie podejrzewających przyjaciół, pojawiło się coś, co od razu sprawiło, że krew mi się ścięła…

   

Coś nas obserwowało

  

To nie było zwykłe zwierzę. Miał cztery nogi, ale figura była dziwna. Najbardziej zszokowała mnie nienaturalnie duża głowa i dwa wielkie, świecące oczy w kształcie migdałów. To nie był zwykły przypadkowy błysk od ognia. Te oczy były skierowane na nas. To był inteligentny, fajny wygląd, który po prostu tam nie pasował.

    Czułem, że moje ciało zdrętwiało ze strachu. Wiedziałem w tym momencie, że nie patrzę na jelenia czy dzika. Proporcje głowy i wyraz oczu były zbyt obce.

 

    Strzał w nieznane

   

Kolega, który siedział tuż obok mnie zareagował, zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć. Wyciągnął pistolet gazowy i strzelił w stronę zjawiska. Ostry huk przeciął nocną ciszę i przestraszył wszystkich wokół ognia. Przyjaciele z naprzeciwka nie mieli pojęcia, co się dzieje, dopóki im nie powiedzieliśmy.

    Jednak cud zniknął bez śladu w tym samym ułamku sekundy. Żadnych szeleszczących liści, żadnych pękających gałęzi, nic. To tak, jakby się rozpłynęło w powietrzu, gdy tylko mu przerwaliśmy.

 

    Co to było?

 

    Przez resztę wieczoru analizowaliśmy to, co naprawdę widzieliśmy. Do dziś nie mogę znaleźć na to racjonalnego wyjaśnienia. Ta wielka głowa i migdałowe oczy wciąż są w mojej głowie. Tribeč zostawił nas w spokoju tej nocy, ale uczucie, że z ciemności obserwuje nas coś niewytłumaczalnego, zostanie we mnie na zawsze.

 

Uwagi:

 

Myślę, że mogło to być jedno z tych międzywymiarowych stworzeń, które obserwuje się tu i ówdzie na całym świecie.

Z drugiej strony znów powraca myśl o Neodinozaurach i Dinozauroidach, które kryją się we wnętrzu Ziemi i od czasu do czasu pokazują się na powierzchni – stąd poszła fama o smokach i diabłach zamieszkujących jaskinie i interior naszej planety. Jedno jest pewne – w Tribeczu i innych górach coś się dzieje i to coś ma związek z nami.

Opracował - ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz

CE4X - Porwanie na Buff Ledge, VT

 

Emile Kelly Gauthier

 

Lokalizacja: Obóz Buff Ledge, Vermont, Stany Zjednoczone

Data: 7.VIII.1969

Opis incydentu:

 Michael i Janet, dwoje nastoletnich pracowników letniego obozu w Buff Ledge, siedzieli na pomoście, gdy zbliżyło się do nich UFO. Wewnątrz statku było widać dwóch pasażerów. Kiedy statek znalazł się bezpośrednio nad nimi, z pojazdu wystrzelił promień światła. Następną rzeczą, jaką pamiętali, było siedzenie na pomoście i obserwowanie odległego już światła. Dziesięć lat później, pod hipnozą, Michael i Janet opowiedzieli podobną, szczegółową historię porwania, badania lekarskiego i zabrania na pokład „statku-matki”.

Rysunek Michaela przedstawiający UFO i inne istoty widziane z pomostu. (Źródło: Ronald Story)

Rysunek Michaela przedstawiający jedną z obcych istot. (źródło: Ronald Story)

Klasyfikacja i cechy

Rodzaj sprawy/raportu: Sprawa główna

Klasyfikacja Hyneka: CE4

Kształt obiektu/obiektów: Dysk

Liczba świadków: Wielu

Cechy szczególne/charakterystyka: Porwanie, Szkic świadka, Związane z wodą, „Statek zwiadowczy Dyad”, Dzieci

Pełny raport/artykuł

Źródło: Loy Lawhon, About.com

Buff Ledge (Porwanie w Vermont)

„7 sierpnia 1969 roku na letnim obozie dla dziewcząt Buff Ledge nad brzegiem jeziora Champlain na północ od Burlington w Vermont doszło do porwania. Sprawę badał Walter N. Webb, który spędził 32 lata w Planetarium Charlesa Haydena w Bostonie jako starszy wykładowca, asystent dyrektora i kierownik operacyjny. Pan Webb, który od zawsze interesował się UFO i współpracował z J. Allenem Hynekiem, napisał książkę o swoim śledztwie zatytułowaną „Spotkanie w Buff Ledge: Historia przypadku UFO”.

Dwóch nastoletnich pracowników obozu, szesnastoletni chłopiec o imieniu „Michael” i dziewiętnastoletnia dziewczyna o imieniu „Janet”, siedzieli późnym popołudniem na pomoście dla łodzi. Obóz był prawie pusty, ponieważ większość ludzi pojechała do Burlington na zawody pływackie. Gdy słońce zachodziło, a niebo pociemniało, nagle pojawiło się jasne światło. Michael powiedział, że początkowo myślał, że to Wenus. (To nie mogła być Wenus. Wenus była tego dnia gwiazdą poranną, wschodzącą około 2:00 nad wschodnim horyzontem, niewidoczną późnym popołudniem nad jeziorem Champlain. - Loy)

Gdy obserwowali, światło zdawało się stawać jaśniejsze i przybliżać. Następnie, ku ich zaskoczeniu, trzy mniejsze światła oddzieliły się od niego i zaczęły wykonywać manewry na ciemniejącym niebie nad jeziorem Champlain. Po chwili dwa z nich zniknęły, ale jedno z nich poleciało prosto w górę, a następnie zanurkowało do jeziora.

Kilka minut później obiekt wynurzył się i zaczął zbliżać się do dwójki nastolatków. Michael później powiedział, że widział w środku dwie małe istoty. Statek zbliżał się, aż znalazł się bezpośrednio nad nimi. Nagle z pojazdu wyłonił się promień światła. Michael krzyknął: „Nie chcemy iść!” i objął Janet. Michael później przypomniał sobie wrażenie unoszenia się w powietrzu, a potem przez nieokreślony czas nic się nie działo. Słysząc odgłosy innych wracających z zawodów pływackich, wydawało się, że oprzytomnieli. Znaleźli się siedząc na pomoście i obserwując odległe światło, które od czasu do czasu błyskało, aż całkowicie zniknęło. UFO mogło zostać dostrzeżone, gdy odlatywało, przez trzy osoby wracające z zawodów pływackich.

Michael i Janet nie rozmawiali o swoich przeżyciach tamtego lata. Później Michael odkrył, że Janet nie pamięta niczego poza dziwnymi światłami na niebie.

Dziesięć lat później, dręczony koszmarami i po przeczytaniu o podobnych doświadczeniach innych osób, Michael skontaktował się z CUFO (Centrum Badań nad UFO). Walter Webb zbadał sprawę i zasugerował hipnozę regresyjną. Pod wpływem hipnozy Michael opowiedział szczegółowo historię porwania, badania lekarskiego i zabrania na pokład „statku-matki”. Po tym, jak historia Michaela o tym, co się wydarzyło, została ujawniona podczas hipnozy, Janet również została odnaleziona i zahipnotyzowana. Chociaż świadomie pamiętała jedynie, że widziała jakieś światła na niebie, pod wpływem hipnozy opowiedziała podobną historię porwania do tej, którą opowiedział Michael, choć nigdy jej nie słyszała.

„Pełną historię można znaleźć w książce Waltera N. Webba „Spotkanie na Buff Ledge: Historia przypadku UFO”.

----------------

Dalsze informacje dotyczące doświadczenia porwania, przywołanego podczas hipnozy regresyjnej, pochodzą z książki B. J. Bootha „UFO Casebook”:

Podczas hipnozy Michael żywo przypomniał sobie swoje przeżycia z tamtej sierpniowej nocy 1968 roku. Pamiętał, jak promień światła uniósł go do wnętrza statku; Jak wszedł do większego statku i jak zobaczył Janet leżącą na stole i poddawaną badaniom. Małe istoty świeciły jej w oczy, drapały skórę i pobierały płyny z jej ciała. „Wszyscy kosmici wyglądali tak samo, wspominał Michael, i mieli te duże oczy, usta bez warg, bez uszu i dwa małe otwory zamiast nosa”. Michael opisał również istoty jako mające trzy spiczaste, przypominające błonę palce zamiast palców, a ich ciała były „wilgotne i lepkie”. Kosmici opowiedzieli Michaelowi, że Ich misją było uczynić życie podobnym do naszego… w innych miejscach.

Janet również przeszła regresję, a jej opisy jedynie potwierdziły opis Michaela. Wspominała, że ​​czuła „zimno” na stole zabiegowym, coś „ciągnęło ją za włosy i ściskało w karku”. Porwanie Michaela Lappa i Janet Cornell z pewnością wpisuje się w ogólny schemat porwań zgłaszanych przez wielu innych. Aby potwierdzić fakty z ich fantastycznej historii, Webb odnalazł kilku innych członków obozu, którzy byli świadkami dziwnych świateł nad jeziorem Champlain tej samej nocy porwania! Dwóch innych pracowników zgłosiło podobne zdarzenie, które miało miejsce wcześniej tego samego lata, kiedy to obserwowali niezidentyfikowane obiekty latające unoszące się nad jeziorem przez około dwadzieścia minut. Chociaż o doświadczeniu Michaela i Janet nie poinformowano przez dziesięć lat, wciąż jest to dobrze udokumentowany przypadek porwania przez kosmitów.” – B. J. Booth

Komentarz:

A więc ponownie porwanie kobiety, badania lekarskie i skasowanie wspomnień. I znów sugestia budowy takiego samego świata gdzieś indziej. Jak napisałem to w „UFO o Czas” Obcym chodziło o przywrócenia naszego wyglądu istotom ludzkim z Przyszłości, zdegenerowanym wskutek zmian środowiskowych wywołanych skażeniem chemicznym, manipulacjom genetycznym i napromieniowaniu po wojnie/wojnach atomowych. A to oznacza także i to, że naszym Potomkom udało się zapanować nad Czasem i to właśnie wykorzystują w procesie restauracji gatunku Homo sapiens sapiens… Wygląda na to, że nie ma Kosmitów, są tylko ludzie.

Opracował - ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz

 

 

CE0X(?) w Londynie

 

Albert Rosales

 

Miejsce: Londyn, Anglia

Data: listopad 1962

Godzina: 18:00 - 19:00 GMT

Opis incydentu:

Świadek, Janice Georgiou (uczestniczka innych spotkań), miała wówczas 13 lat. Na zewnątrz było ciemno, bo była zima. Wysoko na ścianie w jej sypialni wisiał kominek elektryczny. Był wyłączony, ponieważ wolno jej było go trzymać włączonego tylko przez pół godziny, przebierając się do łóżka… I już to zrobiła i pamiętała, że ​​go wyłączyła.

Ponieważ nie wolno jej było zapalać światła, jedynym źródłem światła w jej sypialni była latarnia uliczna, która znajdowała się na zewnątrz, a nie w pobliżu, ponieważ jej sypialnia wychodziła na inne domy. Miała przy sobie małą latarkę, o której istnieniu rodzice nie wiedzieli, i często używała jej do czytania pod kołdrą w nocy. Tej nocy była trochę zirytowana nieporozumieniem z ojcem, a także trochę zmarznięta, więc położyła się do łóżka z książką i wsunęła się pod kołdrę, żeby poczytać. Po chwili, gdy wciąż leżała pod kołdrą, ogarnęło ją dziwne uczucie, że nie jest już sama. Ogarnął ją strach. „Może to tata. Dowie się o latarce, zabierze ją, a ja będę udawać, że śpię”. Cicho zgasiła latarkę. Ostrożnie się wyciągnęła, wsuwając książkę pod siebie, ale pozostając nieruchomo z twarzą zakrytą prześcieradłem. Wciąż czuła czyjąś obecność. W końcu ciekawość wzięła górę, jak zawsze, i musiała zajrzeć. Powoli wysuwając oczy spod kołdry, zauważyła, że ​​ogień na ścianie po jej prawej stronie zdawał się rozświetlać na niebiesko bar. Wypełniał całe pomieszczenie dziwnym niebieskim światłem. Zdawało się, że dochodził z niego jakiś dźwięk. Światło zdawało się świecić coraz jaśniej, aż wyglądało, jakby miało eksplodować, a potem nagle zniknęło. Potem zauważyła na suficie, daleko po lewej stronie, coś, co wyglądało na odbicie wody w poruszającej się szklance, ale nie było tam wody, lustra ani niczego innego, co mogłoby wywołać ten efekt, i nie mogło to pochodzić z zewnątrz. Kiedy to obserwowała, z plamy spływała jakaś srebrzysta ciecz. Spadała lekko, nie dotykając podłogi, aż uformowała kształt przypominający mężczyznę o wzroście ponad dwóch metrów, pokrytego jakąś sztuczną skórą. Nie było dźwięku, nie wiedziała, jak mogła uznać to za mężczyznę, bo nie było widać żadnych rysów twarzy. Wtedy przemówił prosto do jej umysłu:

„Nie bój się, jestem twoim przewodnikiem”.

Nie mogła się poruszyć, patrząc tylko na oczy i usta; była zamrożona, i to nie z zimna. Nie sądziła, żeby to był strach, ponieważ pamiętała, że ​​nie czuła strachu, tylko ciekawość. Może cokolwiek to było, w jakiś sposób wprowadziło ją w ten stan. Kiedy przemówiła, przypomniała sobie, że pomyślała: „Dlaczego tak długo ci zajęło, żeby wrócić do formy?”. Przemknęła jej więc myśl, że jakimś sposobem spotkała tego gościa na wcześniejszym etapie życia i w ogóle nie mogła go sobie przypomnieć. Była na niego bardzo zła, że ​​zostawił ją na tak długo. Nie powiedziała tego wprost, tylko tak pomyślała, ale on to podchwycił. Nadal powstrzymując jej ruchy, kontynuował rozmowę. Potem wydarzyło się coś jeszcze, co wydawało się logicznie niemożliwe. Łóżko zdawało się zmieniać położenie, a łóżko albo stało się mniejsze, albo pokój większy, ale wiemy, że to niemożliwe, prawda? Wtedy na podłodze, tuż przed nią, pojawił się duży krąg, rzucony przez snop światła. Przeobraził się w miniaturowe miasto pod szkłem. Przypominał jej szklane ozdoby w kształcie kopuły z płatkami śniegu, którymi się potrząsa. A przez cały czas istota mówiła jej, że to pierwsza część jej lekcji i pokazuje jej coś, co powinna rozpoznać. Nadal nie mogła się ruszyć i w pewnym momencie miała ochotę krzyknąć, ale chociaż mogła otworzyć usta, nie wydobył się z nich żaden dźwięk. Myśli, że w tym momencie poczuła łzę w kąciku oka. Nie wie, czy to zimno ją spowodowało. Widziała wszystko i widziała wszystko, co się działo. Potem zobaczyła maleńką rudą główkę wyskakującą zza uchylonych drzwi; to była jej młodsza siostra. Potem zniknęła. Nie pamięta, żeby ta istota zniknęła, ani żeby pokój odzyskał swój kształt. Musiała zasnąć.

Dodatek HC

Źródło: John Spencer, „Dar Bogów?”, str. 218–221

Typ: E

Komentarze:

·        Interesujący raport Jallal Mouls

·        Jej rodzice wydawali się dość pazerni i skąpi, jeśli chodzi o ogrzewanie i oświetlenie! Donna Johnson

Opracował - ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz

Straszliwy smok z Tatr: Czy słowaccy górale zaobserwowali dinozaura?

 

Dr Miloš Jesenský

 

Gaspar Hain (1632-1687). Niemiecki pisarz – humanista żyjący w XVII stuleciu, przez większość historyków jest uznawany za wielce wiarygodne źródło informacji. Przekazane przezeń relacje pasują do innych źródeł. Jak więc należałoby objaśnić szokujące informacje ze „Spišskiej” albo „Levočskiej Kroniki”? Zapiski Haina poza opisem trzęsienia ziemi i zniszczenia wierzchołka Sławkoskiego Szczytu (2452 m n.p.m.) w Wysokich Tatrach i dalszych wydarzeniach. O wydarzeniach, które zostały zakwalifikowane do całej masy bajek i legend. O czym jeszcze kronikarz nie napisał?

 

Smok z szczyrbskiego kościoła!

 

Ukazał się i żywy smok. Siedział na opuszczonym szczyrbskim kościele, gdzie go można było obserwować przez kilka dni. Jednakże nikt się nie odważył podejść do niego, aż wreszcie znikł – pisze o szokujących wydarzeniach uczony mąż z Lewoczy. Autor dalej w swej kronice pisze, że potwór miał przedtem przelecieć nad Tatrami. Mogło jednak iść o meteoryt, kometę albo inny obiekt naturalny, który ludzie mogli wziąć za jakieś zjawisko nadprzyrodzone. I tak słowacki kronikarz mógł go zmienić w mitologiczną istotę – smoka? Jednakże jak można w tym przypadku objaśnić detale opisujące to, że smok …siedział aż w końcu znikł? A zatem czy mieszkańcy wsi Štrba (miejscowość w dzisiejszym powiecie Poprad – przyp. red.) zetknęli się nieznanym, strasznym i żywym potworem? Ale co to w ogóle było?

 

Oferuję wyjaśnienie odnośnie kości

 

Uważam, że znacznie uspokajające wyjaśnienie mogłyby dać kopalne kości. W wiekach poprzedzających uczone badania paleontologiczne, taką rolę mogły pełnić odkrycia skamieniałych kości dinozaurów – podaje możliwe wyjaśnienie tatrzańskiego smoka znany słowacki pisarz Miloš Jesenský. Mogły to być kości dawno wymarłych dinozaurów uznane przez naszych przodków za dowód na egzystencję smoków? A czy były na ich podstawie sporządzone opowieści o potworach prześladujących ludzi? Wszak relacje o tych potworach znajdujemy od Europy i Ameryki do wschodniej Azji, i najwięcej właśnie w XVII wieku.

 

Komentarz

 

Wydaje się, że doszło tutaj do kumulatywnego zbiegu wydarzeń: potężnej burzy i powodzi, trzęsienia ziemi i wywołanemu przez nią runięciu szczytowej kopuły Sławkoskiego Szczytu – o jakieś 200-300 m, i być może to właśnie ówczesny Sławkowski Szczyt był wyższym od Gerlacha (2655 m). Trzęsienie ziemi mogło być spowodowane przez spadek i impakt dużego meteorytu, stąd poszła fama o smoku.

Dobrze, ale…

Do dziś dnia nie wyjaśniono, co tak naprawdę się stało we wschodniej części Tatr Wysokich. Zagadka nadal pozostaje zagadką…

Na rysunkach - smoki z dzieł średniowiecznych kosmografów.

Opracował - ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz  

CE z USO na Atlantyku

 

Świadkowie: Kapitan Ardanza i załoga, SS Naviero,

Lokalizacja: 120 mil od przylądka Santa Maria Grande, Brazylia;

Data: 30.VII.1967[1]

Czas: 18:15 BRT

Podsumowanie raportu:

„...Kapitan Ardanza dostrzegł świecący obiekt na morzu, nie dalej niż około 15 metrów od prawej burty. Miał kształt cygara, a jego długość oszacował na około 32-33 metry. Miał silną niebiesko-białą poświatę, nie wydawał żadnego dźwięku i nie pozostawiał śladu na wodzie. Nie było śladu peryskopu, relingu, wieży ani nadbudówki… żadnych powierzchni sterowych ani wystających części… [to] krążyło [wokół statku] przez 15 minut… [szacowana prędkość] do 25 węzłów. [To] nagle zanurkowało i przeszło tuż pod [statek], po czym szybko zniknęło w głębinach z dużą prędkością. Podczas ruchu jasno świecił pod wodą… Wykluczono możliwość, że widziany obiekt był wielorybem lub konwencjonalnym okrętem podwodnym… Przypadek został sklasyfikowany przez argentyńskie władze morskie jako „Niezidentyfikowany Obiekt Podwodny”.

 

„Phenomenes Spatiaux” nr 15 (marzec 1968), s. 30

W barcelońskim wydaniu „Vanguardia” z 1 października 1967 roku ukazała się informacja przesłana nam przez pana Joana Crexellsa, któremu dziękujemy. Oto tłumaczenie:

„Spodek morski”. Do komentarzy i domysłów na temat rzeczywistego istnienia latających spodków dodano teraz poważne i wiarygodne świadectwo Juliana Ardanzy, kapitana argentyńskiego (sic) statku handlowego „Naviero”. Po przybyciu do Buenos Aires w pełni potwierdził on to, co powiedział już w swoim komunikacie radiowym wysłanym z morza: „Na wysokości Brazylii zaskoczył go dziwny obiekt, który emitował silną niebieskawą poświatę i płynął równolegle do jego statku przez 18 minut. W pewnym momencie obiekt zanurkował i wpłynął pod statek, by wynurzyć się po drugiej stronie. Miał kształt cygara. Przypominał okręt podwodny, ale bez wieży dowodzenia ani żadnej wystającej części na powierzchni. Zaobserwował go również pierwszy oficer Julio Montoya i kilku marynarzy, co wywołało alarm. Do spotkania doszło na wysokości Zatoki Santa Catarina[2], naprzeciwko brazylijskiego wybrzeża. Kapitan zaprzeczył, że to okręt podwodny. A tym bardziej wieloryb. Z prędkością 25 węzłów obiekt oddalił się, pozostawiając za sobą intensywne światło. „Po przybyciu kapitan Ardanza został oblężony przez dziennikarzy, a jego zeznania wzbogaciły i tak już bogatą kronikę podobnych wydarzeń, które miały miejsce w Argentynie w ostatnich dniach”.

Komentarz:

Co najciekawsze – podobny obiekt zaobserwowano w czasie katastrofy MF Estonia na Bałtyku w nocy 27/28.IX.1994. Wedle oświadczenia naocznego świadka – obiekt taki zderzył się z promem wybijając dziurę w kadłubie, co stało się faktyczną przyczyną jego zatonięcia. I co najciekawsze – obiekt ten był całkiem biały i wydawało się, że świecił delikatną poświatą. Oczywiście, jak zwykle w takich wypadkach, nikt temu Szwedowi nie dał wiary póki nie dokonano oględzin wraku, podczas których ujawniono dziurę w sterburcie o rozmiarach 3 x 5 m. No i oczywiście wszystko utknęło w martwym punkcie – jak zwykle…

Opracował - ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz

---

[1] Znajduje się również pod 07-20-1967 – CF-

[2] S 27°33′06″ - W 048°28′44″

CE4X w Pd. Australii

 

Albert Rosales

 

Lokalizacja: Clifton Bore, Australia Południowa

Data: styczeń 1974

Godzina: popołudnie

Opis incydentu:

Ben, 38-letni mężczyzna, poszukiwał skamieniałości na odległej pustyni Sturts Stony Desert z towarzyszką. Ben poprosił kobietę, żeby została w pobliżu samochodu, ponieważ nie znała okolicy, podczas gdy on szukał dalej. Gdy był około 2 kilometrów od samochodu, nagle podeszły do ​​niego dwie istoty, które miały zaledwie około metra wzrostu. Pod wieloma względami wyglądały jak ludzie – miały krótkie włosy, ale wydłużone z tyłu głowy. Długość ich ramion wydawała się znacznie krótsza niż zwykle. Ich twarze były normalne, ale mówili szybko i niezrozumiale. Mieli na sobie srebrne skafandry. Skinęli mu, żeby poszedł za nimi i dotarli do srebrnego pojazdu w kształcie „bułki do hot dogów”, o długości około ośmiu metrów i wysokości dwóch metrów. Ben nie mógł pojąć, jak mógł wcześniej nie widzieć tego obiektu. Istoty skinęły na niego, żeby wszedł, a on pochylił się, aby to zrobić. Choć z zewnątrz mały, wnętrze statku było ogromne. Najwyraźniej przestrzeń wewnątrz obiektu nic nie znaczyła. Wewnątrz znajdowało się wiele innych podobnych istot, najwyraźniej płci żeńskiej. Benowi zaproponowano napój. Przestraszony odmową, wypił go i zemdlał. Kiedy odzyskał przytomność, leżał na podłodze statku. Te dwie istoty wciąż mu towarzyszyły. Poczuł się odrzucony z jakiegoś powodu i zignorowany. To, co zobaczył, bardzo go zaniepokoiło. Dwie dziewczynki o białym kolorze skóry, wyglądające na ludzi, ubrane normalnie, w wieku około dziewięciu i dwunastu lat, znajdowały się w czymś w rodzaju klatki. Wyglądały, jakby były w transie. Po chwili ponownie pojawiły się otwarte drzwi i Ben wyszedł. Znów znalazł się na pustyni i po prostu odszedł. Wracając do samochodu z towarzyszką, odkrył, że minęło półtorej godziny. To dziwne doświadczenie bardzo go zaniepokoiło.

Dodatek HC nr 2027

Źródło: Bill Chalker, „The Oz Files”

Typ: G

Opracował - ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz

Sitno: Strategiczny skarbiec Templariuszy?

 

Franciszek Kovár

 

Sitno: Strategiczny skarb Templariuszy? Kiedy legenda staje się protokołem bezpieczeństwa.

 

Więcej niż tylko reputacja?

 

Oficjalna historia o nich milczy, ale góry środkowej Słowacji opowiadają inną historię. Czy wspaniałe Sitno naprawdę może być sekretnym centrum zakonu Templariuszy? Akceptując teorię, że każda legenda ma swój racjonalny rdzeń, dochodzimy do fascynującego wniosku: opowieści o Śpiących Rycerzach i Skarbach to nie tylko bajki dla dzieci, ale wyrafinowane informacje.

 

Śladami Miloša Jesenskégo

 

Rozważając obecność „Ubogich Rycerzy Chrystusa” na naszym terenie opieram się na twórczości znanego badacza Miloša Jesenskégo. W swoich dziełach argumentuje, że brak wzmianek pisemnych nie jest dowodem na nieistnienie porządku, lecz na skutek ich konsekwentnego ukrywania. Po przymusowym zniesieniu zakonu w 1312 r. ich utwory zostały po prostu „przykryte” lub przepisane pod nazwiskami innych zamówień, zazwyczaj Joannitów.

 

Legenda jako średniowieczny „Firewall”

 

Dlaczego elitarni rycerze chcieliby potrzebować legend? Templariusze byli mistrzami strategii i psychologii. Czy wiedzieli, że najlepszy mur to ten w ludzkim umyśle. Stworzenie aury „przeklętego” miejsca pełnego diabłów, demonów i bram piekielnych sprawdziło się jako idealna bariera. W średniowieczu strach przed wieczną zagładą był namacalną rzeczywistością. Gdyby na zamku doszło do niewyjaśnionych zjawisk - np. nocnych przewozów ładunków czy nieznanych rytuałów - oznaczenie miejsca "piekielne" stworzyło strefę psychologiczną niczym pole minowe.  Strach w sercach ciekawskich był skuteczniejszy niż jakikolwiek kamienny mur.

 

„Śpiąca armia” - metafora ukrycia

 

Najsłynniejsza legenda o wojsku śpiącym w wnętrznościach Sitna nabiera w tym kontekście logicznego wymiaru. To nie musi być magia, ale zdeformowane wspomnienie tajnej obecności wojskowej. Jeśli w Sitnie przetrwała grupa rycerzy (chyba nielegalnie po 1312), ich okazjonalne wyjścia w białych szatach z czerwonym krzyżem, ludzie uznali to za objawienia i duchy.

 

Skarbiec w środku kopalni

 

Obecność Templariuszy w Sitnie ma głęboki sens ekonomiczny. Jako bankierzy średniowiecza potrzebowali nadzoru nad źródłem bogactwa - drogich metali (złota i srebra) z pobliskiej Banskiej Štiavnicy i Kremnicy.

* Względy strategiczne: Śmieci mogły służyć jako bezpieczne miejsce do przechowywania cennych przedmiotów poza zasięgiem królewskich urzędników.

* Węzeł logistyczny: Ze szczytu zamku był doskonały przegląd ruchu na drogach w kierunku miejscowości górniczych.

 

Co mówi dzisiejsza nauka?

 

Podczas gdy legendy mówią o bramach do podziemi, współczesna geologia w Sitnie ujawnia sieć szczelin i naturalnych jaskiń. Te przestrzenie można łatwo zmodyfikować na magazyny lub kryjówki. To, co średniowieczny człowiek postrzegał jako oddech diabła, to być może tylko naturalne oddechy góry, które Templariusze sprytnie wykorzystali na swoje potrzeby.

 

Historie napisane przez zwycięzców, legendy przez ocalałych

 

To, że na Sitnie nie mamy oficjalnych pism o Templariuszach, jest logiczne - zwycięzcy je namierzyli i zniszczyli lub przejęli. Ale prawda często pozostaje zakodowana w ludowej narracji. Sitno pozostaje jednym z najgorętszych kandydatów do miejsca, w którym pisano się kiedyś tajna historia Słowacji.

 

Komentarz

 

W marcu 2013 roku brałem udział w konferencji na temat bytności i działalności Templariuszy na Słowacji w Bytčy. To właśnie wtedy przyszło mi na myśl, że właśnie na Słowacji mogli Rycerze Świątyni ukryć swe najcenniejsze skarby – w tym Świętego Graala, Arkę Przymierza i inne. Słowacja w XIV wieku była mało znaną, górską krainą i żeby znaleźć tam coś – praktycznie niepodobna. I rzeczywiście – Sitno i otaczające go legendy idealnie wpisują się w narysowany powyżej schemat. W podziemiach Sitna faktycznie mogą znajdować się wyżej wymienione artefakty.

To jest bardzo możliwe.

I jeszcze jedno – Śpiący Rycerze. Ta legenda u nas jest wciąż żywa na obszarze Tatr – w Giewoncie i Beskidów – w Czantorii, a także Czech – Góra Blanik. Być może rzecz dotyczy jednego źródła – Gór Szczawnickich i innych gór w których stacjonowali Ubodzy Rycerze Świątyni.     

Opracował - ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz