Obiekt DD/RV/UOO(?) nad Jordanowem

 

W dniu dzisiejszym mieliśmy okazję zaobserwować ciekawe zjawisko na jordanowskim niebie, a mianowicie – przelot gwiazdopodobnego, świetlistego obiektu latającego. A cały incydent wyglądał następująco:

 

TYP INCYDENTU: DD/RV/UOO(?)

MIEJSCE: Jordanów, N 49°38’57” - E 019°49’48”, 490 m n.p.m.

DATA: 6.X.2023 r.

CZAS: 08:27 – 08:35 CEST

CZAS TRWANIA: 8 minut

ILOŚĆ OBIEKTÓW: 1

ŚWIADKOWIE: 1 + 1

ZDJĘCIA: nie zrobiono

PRAWDOPODOBNE WYJAŚNIENIE: Być może był to sztuczny satelita Ziemi, który miał duże anteny od których odbijały się promienie słoneczne. 

 

Warunki pogodowe były następujące:

 

TEMPERATURA POWIETRZA: +11°C

WILGOTNOŚĆ POWIETRZA: 71%

WIATR: z kierunku NW, słaby

CIŚNIENIE ATMOSFERYCZNE: 1025 hPa

ZACHMURZENIE: małe

WIDZIALNOŚĆ: doskonała

SMOG:  AQI 43 (mały)

OPIS INCYDENTU:

W dniu 6 października 2023 r. idąc ulicą Mickiewicza w Jordanowie, ujrzałem na niebie, na wysokości ok. 70° nad zachodnim horyzontem jaskrawy, gwiazdopodobny obiekt, bardzo powoli przemieszczający się z kierunku N-NW na S-SE. Obiekt ten od czasu do czasu rozbłyskiwał nieregularnie i przygasał niemal do granicy widzialności. W pierwszym odruchu sądziłem, że jest to jakiś samolot, ale po kilkuminutowej obserwacji zmieniłem zdanie. To „coś” poruszało się bardzo wolno, o wiele wolniej od samolotów pasażerskich przelatujących właśnie w tym czasie w okolicach Jordanowa. Obiekt ten poruszał się znacznie wyżej od ławicy Cirrostratusów, która także sunęła z północy ku południowi. O godzinie 08:34 obiekt przeleciał ok. 5° poniżej Księżyca w III kwadrze i po minucie znikł nam z pola widzenia.

Być może był to balon meteo czy zwiadowczy lecący na dużej wysokości – którą oceniliśmy na 20-30 km nad ziemią, którego jedna strona była pokryta srebrzystą barwą w celu ochrony przed przegrzaniem. To by tłumaczyło silny odblask na jego powierzchni. Obserwowaliśmy ten obiekt przez lornetkę 10 x, ale niewiele to dało. Obiekt był nadal niemal punktowym źródłem światła.  

Alternatywą mógłby być jakiś duży sztuczny satelita Ziemi z dużymi antenami i panelami baterii słonecznych. Być może widzieliśmy satelitę BlueWalker 3, który – wg. mediów:

 2 października 2023 Międzynarodowa Unia Astronomiczna ogłosiła, że BlueWalker 3 jest nowym najjaśniejszym obiektem na nocnym niebie. Przyćmił w ten sposób wszystkie gwiazdy, planety oraz Międzynarodową Stację Kosmiczną.

Być może na pierwszy rzut oka nie wydaje się to poważnym problemem, ale jednak naukowcy biją z jakiegoś powodu na alarm. Chodzi o zjawisko zanieczyszczenia świetlnego, które utrudnia prowadzenie obserwacji astronomicznych z powierzchni Ziemi. BlueWalker 3 jest tak jasny, że uniemożliwia zobaczenie części obiektów, stanowiących przedmiot zainteresowania badaczy.

Wraz z dalszą realizacją projektu i wysyłaniem kolejnych satelitów problem ten będzie się tylko pogłębiał. Tymczasem warto pamiętać, że projekt AST SpaceMobile to nie jedyna tego typu konstelacja, którą zobaczymy na nocnym niebie. Chociażby wspomniane wcześniej satelity Starlink, które są może znacznie mniejsze, a i tak stanowią poważne utrudnienie dla astronomów i astrofotografów.

Jest on wyposażony w ogromną antenę o powierzchni 64 m², a zatem dającej słonecznego „zajączka” widzialnego nawet w świetle dziennym. Niestety, ten „zajączek” powinien emitować flary – podobnie jak satelity Iridium. W opisywanym przypadku obiekt ten emitował światło nieregularnie, co mogło być spowodowane nieregularnością jego obrotu albo niespokojnymi ruchami górnych warstw atmosfery.

Jak na razie nie wiemy, co to było.   

Znowu Czarny Rycerz

 

Zobacz satelitę Obcych - Black Knight – to najbardziej tajemnicza obserwacja Obcych wszechczasów – udokumentowane nawet przez NASA [QQ]

Historia satelity Black Knight jest zdecydowanie jedną z najciekawszych ze względu na to, ile jest dowodów na jej poparcie. Według oficjalnej tradycji za tym wszystkim stoi starożytny satelita Obcych, który okrąża naszą planetę mniej więcej co 15 do 20 lat.

Pierwotnie odkryty przez samego Nikolę Teslę w 1899 roku, wiele osób było wobec niego sceptycznych, delikatnie mówiąc, aż do 14 maja 1954 roku.

To wtedy gazety „St. Louis Post Dispatch” i „San Francisco Examiner” przedstawiły tę historię szerokiej opinii publicznej.

Lata 60. przyniosły jednak zarówno ZSRR, jak i USA potwierdzenie jego istnienia. 11 lutego satelita oficjalnie pojawił się na ich radarze. Po tym, jak obaj zaprzeczyli, że był to jeden z ich własnych satelitów, oficjalnie zgłoszono, że jest to jakiś obcy statek. Gordon Cooper był pierwszym człowiekiem, który zauważył to na własne oczy i według niego jest co najmniej masywny obiekt. NASA odrzuciła jednak jego twierdzenia, stwierdzając, że wszystko to była halucynogenna podróż wywołana brakiem CO2 w powietrzu.

Ale krótko potem, NASA opublikowała te wszystkie zdjęcia, które wykonano w czasie misji wahadłowca STS-88. Są to najlepsze zdjęcia Czarnego Rycerza i można powiedzieć, że są one cudowne.

 

Moje 3 grosze

 

Pragnę zwrócić uwagę Czytelników na pewną osobliwość uwiecznioną na filmie przedstawiającym przelot Czarnego Rycerza przez pole widzenia filmującego go astronauty. Otóż od tego niezwykłego obiektu od czasu do czasu oddzielają się małe fragmenty „czegoś”. I dwa z nich uchwyciła kamera. Dziwne – nieprawdaż? Szkoda tylko, że nie dało się ich złapać i przywieźć na Ziemię. A może to i lepiej, bo nie wiemy, co byśmy na nią zawlekli, np. COVID, dengę czy inną ebolę. Póki co lepiej tego nie tykać i poprzestać na obserwacjach…  

Źródło - http://viralnews77.com/tq/ancient-aliens-and-history-qq/2780/?fbclid=IwAR2IIdOQnCLo7RepA5pm6EKnu8IXgyhGuqLffDMj4pKspABeBAM3qiRk-fo

Przekład z angielskiego - ©R.K.F. Sas - Leśniakiewicz

Projekt Galileo: polowanie na pozaukładowce

 

Daniel Clery

 

Projekt rozpoczęty w celu poszukiwania pozaziemskich gości naszego Układu Słonecznego.

Dziwnie ukształtowany obiekt, który przeleciał obok Słońca i Ziemi w 2017 roku na trajektorii spoza naszego Układu Słonecznego, wywołał dzikie spekulacje. Większość naukowców uważa, że gość w kształcie cygara, o długości poniżej 1 kilometra, był kometą lub asteroidą z pobliskiej gwiazdy lub jakiegoś innego kosmicznego szczątku. Ale astrofizyk teoretyczny Avi Loeb z Uniwersytetu Harvarda twierdził, że:

- ’Oumuamua, po hawajsku „zwiadowca”, był obcym tworem – lekkim żaglem, anteną, a nawet statkiem kosmicznym.

Dziś ogłosił plan poszukiwania kolejnych takich obiektów: wspierany przez filantropię projekt Galileo Project.

Wysiłek ten będzie wykorzystywał istniejące stare i nowe teleskopy do systematycznego poszukiwania tajemniczych artefaktów, którymi mogą być satelity ukrywające się na orbicie Ziemi, obiekty międzygwiezdne – naturalne lub wyprodukowane – a nawet nieznane obiekty w ziemskiej atmosferze.

- Nie ma znaczenia, czy to naturalny artefakt, czy relikt. Jeśli spojrzymy, znajdziemy coś nowego – mówi Loeb.

Po tym, jak Loeb opublikował książkę „Extraterrestrial: The First Sign of Intelligent Life Beyond Earth”, w której twierdził, że ’Oumuamua jest jakąś obcą technologią, jak mówi, kilka bogatych osób skontaktowało się – nieproszone – oferując fundusze na takie badania. Czterech z nich ostatecznie przekazało 1,75 miliona dolarów, co wystarczyło, aby mógł zrealizować swoje plany. Zebrał zespół badawczy składający się z kilku znanych astronomów i badaczy z innych dziedzin, choć przyznaje, że nie wszyscy, do których się zbliżył, byli otwarci. Społeczność naukowa powinna być otwarta. W ten sposób robimy postępy – mówi Loeb.

Projekt proponuje wykorzystanie danych z istniejących i przyszłych teleskopów przeglądowych, takich jak 8-metrowe obserwatorium Vera C. Rubin budowane w Chile, do poszukiwania kolejnych obiektów, takich jak ‘Oumuamua. Wczesne wykrywanie nadlatujących obiektów da naukowcom więcej czasu na ich zbadanie niż 2 miesiące, które zajęły, zanim ‘Oumuamua wyszedł poza zasięg teleskopów. Loeb ma również nadzieję zaprojektować – we współpracy z agencjami lub firmami kosmicznymi – gotową do startu misję kosmiczną, aby zbadać przybysza z bliskiej odległości.

Niektórzy badacze zaangażowani w poszukiwanie inteligencji pozaziemskiej (SETI) z zadowoleniem przyjmują takie badania.

- Wszyscy byliby zachwyceni, gdyby przyjrzeli się z bliska czegoś takiego jak ‘Oumuamua - mówi astronom Jason Wright, dyrektor Centrum Wywiadu Pozaziemskiego w Penn State.

- Zdecydowanie powinniśmy być gotowi na następną ‘Oumuamua - mówi astrofizyk Adam Frank z University of Rochester. - Dowiemy się wiele o tych rzeczach, czymkolwiek one są.

Inni zastanawiają się, co Projekt Galileo wniesie do trwających poszukiwań obiektów międzygwiezdnych. Alan Fitzsimmons z Queen’s University Belfast, współkierownik zespołu badawczego ‘Oumuamua zorganizowanego przez Międzynarodowy Instytut Nauk Kosmicznych, zauważa, że istniejące sieci alarmowe już co godzinę przeszukują dane teleskopu w poszukiwaniu nadchodzących obiektów międzygwiezdnych. Fitzsimmons dodaje, że Europejska Agencja Kosmiczna pracuje nad misją Comet Interceptor, która ma wystartować w 2028 roku, która będzie wisieć na orbicie, czekając na odpowiedni cel, czy to kometę, czy obiekt międzygwiezdny, zanim ruszy na jego spotkanie.

- Społeczność nie może się doczekać uruchomienia obserwatorium Vera Rubin – mówi.

Wykrycie w 2017 r. dziwnego obiektu międzygwiezdnego nazwanego ‘Oumuamua (wizja artysty powyżej) skłoniło do uruchomienia w tym tygodniu projektu poszukiwania obcej technologii na Ziemi lub w jej pobliżu.

 

Rozpoczęto Projekt w celu poszukiwania pozaziemskich gości naszego Układu Słonecznego

 

Dziwnie ukształtowany obiekt, który przeleciał obok Słońca i Ziemi w 2017 roku na trajektorii spoza naszego Układu Słonecznego, wywołał dzikie spekulacje. Większość naukowców uważa, że gość w kształcie cygara, o długości poniżej 1 kilometra, był kometą lub asteroidą z pobliskiej gwiazdy lub jakiegoś innego kosmicznego układu. Ale astrofizyk teoretyczny Avi Loeb z Uniwersytetu Harvarda twierdził, że ‘Oumuamua, po hawajsku „zwiadowca”, był obcym tworem – lekkim żaglem, anteną, a nawet statkiem kosmicznym. Dziś ogłosił plan poszukiwania kolejnych takich obiektów: wspierany przez filantropię projekt Galileo Project.

Wysiłek ten będzie wykorzystywał istniejące i nowe teleskopy do systematycznego poszukiwania tajemniczych artefaktów, którymi mogą być satelity ukrywające się na orbicie Ziemi, obiekty międzygwiezdne – naturalne lub wyprodukowane – a nawet niewyjaśnione statki latające w ziemskiej atmosferze.

- Nie ma znaczenia, czy to naturalny artefakt, czy relikt. Jeśli spojrzymy, znajdziemy coś nowego – mówi Loeb.

Projekt proponuje wykorzystanie danych z istniejących i przyszłych teleskopów astronomicznych, takich jak 8-metrowy w obserwatorium Vera C. Rubin budowane w Chile, do poszukiwania kolejnych obiektów, takich jak ‘Oumuamua. Wczesne wykrywanie nadlatujących obiektów da naukowcom więcej czasu na ich zbadanie niż 2 miesiące, które zajęły, zanim ‘Oumuamua wyszedł poza zasięg teleskopów. Loeb ma również nadzieję zaprojektować – we współpracy z agencjami lub firmami kosmicznymi – gotową do startu misję kosmiczną, aby zbadać przybysza z bliskiej odległości...

Niektórzy badacze zaangażowani w poszukiwanie cywilizacji pozaziemskiej (SETI) z zadowoleniem przyjmują takie badania.

- Wszyscy byliby zachwyceni, gdyby przyjrzeli się z bliska czemuś takiemu jak ‘Oumuamua - mówi astronom Jason Wright, dyrektor Centrum Wywiadu Pozaziemskiego w Penn State.

- Zdecydowanie powinniśmy być gotowi na następną ‘Oumuamua - mówi astrofizyk Adam Frank z University of Rochester. - Dowiemy się wiele o tych rzeczach, czymkolwiek one są.

Inni zastanawiają się, co Projekt Galileo wniesie do trwających poszukiwań obiektów międzygwiezdnych. Alan Fitzsimmons z Queen’s University Belfast, współkierownik zespołu badawczego ‘Oumuamua zorganizowanego przez Międzynarodowy Instytut Nauk Kosmicznych, zauważa, że istniejące sieci alarmowe już co godzinę przeszukują dane teleskopu w poszukiwaniu nadchodzących obiektów międzygwiezdnych. Fitzsimmons dodaje, że Europejska Agencja Kosmiczna pracuje nad misją Comet Interceptor, która ma wystartować w 2028 roku, która będzie siedzieć na orbicie, czekając na odpowiedni cel, czy to kometę, czy obiekt międzygwiezdny, zanim ruszy na jego spotkanie.

- Społeczność nie może się doczekać odkrycia obserwatorium Vera Rubin – mówi.

Projekt Galileo planuje również poszukiwanie obcych artefaktów bliżej domu. Amerykański dyrektor CIA opublikował raport dla Kongresu w zeszłym miesiącu, w którym przedstawił informacje o 144 raportach ze źródeł wojskowych i wywiadowczych o niezidentyfikowanych zjawiskach lotniczych (UAP), czyli niezidentyfikowanych obiektach latających - UFO. W raporcie stwierdzono, że większość UAP to prawdopodobnie obiekty fizyczne – w przeciwieństwie do zjawisk optycznych lub atmosferycznych – ale dane były tak ubogie, że nie można było określić, czy stanowią one „bałagan”, taki jak balony pogodowe i drony, wciąż tajne programy amerykańskie lub zagraniczne. agencje lub coś innego.

- Rząd jest najbardziej konserwatywną organizacją, o jakiej można pomyśleć – mówi Loeb. Przyznanie, że nie wie, czym są UAP, jest - bardzo ważnym stwierdzeniem.

Celem Projektu Galileo będzie uzyskanie wysokiej jakości obrazów UAP, aby odkryć ich naturę. Jak mówi Loeb, 1-metrowy teleskop z nowoczesnym czujnikiem może zobaczyć detale o wielkości zaledwie 1 milimetra na obiekcie oddalonym o 1 kilometr, a taki przyrząd można zamówić z półki za 500.000 dolarów. Jeśli pozwolą na to fundusze, umieściłby dziesiątki teleskopów w strategicznych pozycjach na całym świecie, skanując niebo w poszukiwaniu UAP, być może z pomocą czujników radarowych i podczerwieni.

- To rozsądne pytanie, czy Ziemia była odwiedzana w swojej 4,5-miliardowej historii – mówi Frank. - Gdybyśmy odkryli oczywiste oznaki życia na pobliskich egzoplanetach, wysłalibyśmy sondy – mówi on. -Poszukiwanie artefaktów [blisko domu] to rozsądne podejście. Ale inni badacze sprzeciwiają się pomysłowi, że UAP mają coś wspólnego z SETI. - Wydaje się, że nie mają żadnego oczywistego związku – mówi Wright. Fitzsimmons był mniej dyplomatyczny. – OK., to bzdury - mówi on.

Trzecia część projektu obejmowałaby poszukiwanie satelitów pozaziemskich na orbicie okołoziemskiej przy użyciu technik sztucznej inteligencji do przetwarzania danych z istniejących teleskopów badawczych. Ponownie naukowcy podkreślają, że agencje rządowe już mają wyrafinowany nadzór nad wszystkim na orbicie wokół Ziemi o wielkości większej niż 10 centymetrów.

- Wojsko jest w tym bardzo dobre — mówi Wright.

Podczas promocji swojej książki Loeb scharakteryzował swoich współpracowników jako mających oczy na swoim miejscu i nie uprzedzonych wobec poszukiwań obcych reliktów i sygnałów, znanych jako technosygnatury. Nie pozyskał też fanów za złośliwą wymianę zdań w lutym z pionierką SETI, Jill Tarter. Ale teraz jest bardziej dyplomatyczny, przyznając, że jego poszukiwanie „wyprowadza ludzi z ich strefy komfortu”.

- Ale to jest „ekscytująca okazja” - mówi. - Znajdziemy wszystko, co znajdziemy i przyjrzymy się dowodom.

 

Moje 3 grosze

 

No, nareszcie ktoś powiedział coś mądrego i przedstawił zarys planu poszukiwań Obcych w Układzie Słonecznym. Rzecz jest kosztowna, ale myślę, że gra jest warta świeczki. Przebadanie wszystkich anomalii znalezionych na Księżycu i Marsie (sławetne głowy i piramidy) przynajmniej dadzą nam odpowiedzi na pytania: kto, kiedy i po co je zbudował.

Badanie wszelkich UOO też może dać finalną odpowiedź na pytania o Czarnego/Ciemnego Księcia/Barona/Rycerza orbitującego od lat 50-tych wokół Ziemi. Obiektów krążących od 1908 roku i związanych z Tunguskim Ciałem Kosmicznym vel Meteorytem Tunguskim czy tajemniczej sondy z gwiazdy al-Izar (ε-Wolarza, ε-Boo), która lata nad nami już 13.000 lat!

Czy wreszcie objęcie nadzorem przestrzeni Układu Słonecznego i stworzenie centralnego obserwatorium obiektów się w nim poruszających w celu odkrywania obiektów interstelarnych. Onegdaj tak pisał o tym Daniel Laskowski w swym opowiadaniu „Biała ciemność”:

Faktycznie, kiedy wyleciałem z Reykjaviku było nawet całkiem ładnie i mroźno. Grenlandzka lodówka wionęła chłodem, więc do Sztokholmu leciałem w słońcu i mrozie. Dolatując do Krakowa widziałem zbierające się na południu chmury, a siadając na Jana Pawła II, samolot przeganiał się z białymi płatkami. A potem im dalej na południe, tym gorzej. Rozejrzałem się po rynku i miejskim parku. Znów ubyło kilka drzew. Miejscowy burmistrz z proboszczem znowu potrzebowali drewna do kominków, więc cięli kolejne drzewa z zieleni miejskiej. Nie było już żadnych hamulców, a głosy opozycji były zagłuszane i to skutecznie. Polska niepowstrzymanie cofała się w mroki Średniowiecza, krajem rządziły sitwy lokalnych kacyków wspieranych przez kler. Aż się dziwiłem, że Polska przystąpiła do międzynarodowego projektu WAEWACS.

No właśnie – WAEWACS. Po angielsku brzmiało to: World Asteroids Early Warning and Control System – Światowy System Kontroli i Wczesnego Ostrzegania przed Asteroidami, a przy okazji kometami i meteorytami. To było coś, w co ONZ wpakowały kilkaset miliardów dolarów, jenów, juanów i euro. Był to ogromny system stacji i anten radarowych, których ogromny zasięg pozwalał na penetrowanie przestrzeni kosmicznej w promieniu dziesięciu sekund biegu światła. Było to wystarczające by ostrzec Ziemian przed grożącym im niebezpieczeństwem z Kosmosu. Trzydzieści z nich znajdowało się na Ziemi i statkach pływających po Wszechoceanie naszej planety, sześć pozostałych znajdowały się na stacjonarnej orbicie odległe o czterdzieści tysięcy kilometrów od równika. Jedna z naziemnych stacji znajdowała się na szczycie Koskowej Góry w Beskidzie Makowskim. Wybrano ją ze względu na wysokość, ponad ośmiuset metrów nad poziomem morza, i łatwy dojazd od strony „zakopianki”. W okolicznych miejscowościach ulokowano całą infrastrukturę Osiemnastej Stacji WAEWACS.[1]

Pomysł uroczy i wzięty z „Obłoku Magellana” Stanisława Lema, ale czy taki trudny w realizacji? Nie sądzę – przy udziale całej Ludzkości jest do zrobienia w ciągu – maksymalnie - 20 lat. Problem w tym, czy Ludzkość będzie chciała realizować ten projekt. Już widzę, jak palą się do tego talibowie i inni wariaci, którzy nie widzą niczego poza swymi nosami. Może to kiedyś przejdzie, ale nie wcześniej nim Ludzkość zintegruje się politycznie i technicznie – a do tego mamy lata świetlne. No chyba że Ludzkość poczuje mrożący oddech kosmicznej śmierci na karku i uruchomi się jej instynkt samozachowawczy, ale oby nie za późno…  

 

Opinie z KKK

 

Zawsze żałuję, kiedy mówi się o tym przybyszu, że nie spróbowano namierzyć go z jakiegoś satelity i dobrze sfotografować. Przecież nikt nie widział, że była to skała, nikt nie widział żadnych szczegółów mogących świadczyć o technologii - to wszystko są wyobrażenia plastyków a jak naprawdę to wyglądało nawet pojęcia nie mamy. A może, sądząc po pewnym zwrocie w ocenie zjawisk UFO, są tacy, którzy pojęcie mają... (Avicenna)

 

Źródło: https://www.sciencemag.org/news/2021/07/project-launched-look-extraterrestrial-visitors-our-solar-system?utm_campaign=ScienceNow&utm_source=Social&utm_medium=Facebook

Przekład z angielskiego - ©R.K.F. Leśniakiewicz

---

[1] D. Laskowski – „Biała ciemność”, https://hyboriana.blogspot.com/2021/01/drugie-opowiadania-wakacyjne.html

UOO czy kosmiczny śmieć?

 

Parę dni temu na FB opublikowano krótki filmik rzekomo nakręcony na pokładzie MSK/ISS w styczniu 2021 roku i ukazujący astronautę wykonującego jakieś czynności na zewnętrznym pancerzu Stacji. W głębi widać Ziemię, a konkretnie róg Afryki i południową część Morza Czerwonego, cieśninę Bab-el-Mandeb oraz część Morza Arabskiego. Na ich tle przesuwa się jakiś dziwny podługowaty przedmiot.

Oczywiście okrzyknięto, że był to jakiś Nieznany Obiekt Orbitalny – UOO, który podleciał w okolice MSK/ISS i tamże został sfilmowany. Rzeczywiście, wygląda dziwnie i wydaje się oddalać od Stacji w kierunku Ziemi.

Osobiście uważam, że nie był o żaden UOO a jedynie jakiś kosmiczny śmieć, który albo wyleciał z wnętrza Stacji, albo przypałętał się ku niej lecąc na podobnej orbicie. Myślę, że to pierwsze przypuszczenie jest bardziej prawdopodobne. Tak czy inaczej wygląda to bardzo ciekawie i widowiskowo!   

UOO nad ozonosferą

 

W dniu 9.VIII.2020 roku załoga MSK/ISS zaobserwowała niezwykły obiekt, który poruszał się z ogromną prędkością na ozonosferze – czyli na wysokości 10-50 km nad powierzchnią Ziemi. Zob. na  https://youtu.be/Sjvg91FIf0M . Informacje o tym podał na FB Rionaldi Karubuy (Indonezja), którego prosiłem o doporecyzowanie, a oto jak wyglądał nasz dialog: 

 

Robert Leśniakiewicz: Coś więcej? Jakieś szczegóły tej obserwacji?

Rionaldi Karubuy: - Prędkość obiektu ponad 100,000 km/h = 27,78 km/s czyli o wiele więcej niż ISS czy satelita.

Robert Leśniakiewicz: Kto i kiedy to widział?

Rionaldi Karubuy: Obserwowała to załoga ISS także przy pomocy kamer.

Robert Leśniakiewicz: Rozumiem, ale gdzie? Nie wiesz tego? Jak myślisz, czy może to mieć coś wspólnego z Czarnym Rycerzem/Baronem/Księciem orbitującym wokół Ziemi?

Rionaldi Karubuy: Może być zdjęciem załączonym do tekstu w „Berbagi Edit Hapus” – (dosłownie: „Udostępnij, Edytuj, Usuń”).

Robert Leśniakiewicz: Klasyczny UOO…?

Czy taki klasyczny, jak ten zaobserwowany wcześniej? - https://wszechocean.blogspot.com/2017/10/ufo-w-zorzy-polarnej.html. Ten NOL czy cokolwiek to było znajdował się na znacznej wysokości – ponad 250 km nad Ziemią i też został sfotografowany z pokładu MSK/ISS.

Jeżeli to, o czym pisze Rionaldi Karubuy jest prawdą i ten obiekt leciał na takiej wysokości, pod Linią Kármána i z taką prędkością, to mógł to być także jakiś meteoroid. Jednakże mam pewne podejrzenia co do kształtu, bo dziwnie mi przypomina… kontrowersyjne UFO sfotografowane nad polskimi polami w Zdanach parę lat temu. Czyżby ktoś bawił się miskami także w kosmosie?

A swoją drogą mógł to być po prostu jakiś meteoroid z roju Perseid, który promieniuje w dniach 17.VII-24.VIII, zaś ich maksimum przypada w dniach 12-13.VIII. Jednakże ich prędkość – wynosi ona 59 km/s - jest więc dwukrotnie wyższa, niż tego UOO.

Fajnie to wygląda, jednakże tak czy inaczej sprawę tą wkładam pomiędzy bajki, no chyba że pojawią się jakieś konkretne źródła i dowody.

Opinie z KKK

 

Bardzo dobre, ale co możemy - możemy tylko biernie obserwować.

Kluczem do dalszych spekulacji jest odpowiedź, czy obiekt był oświetlony światłem słonecznym, czy był w cieniu Ziemi - nie wiem czy taka analiza jest możliwa? Wiadomo, że meteoroid nie świeci własnym światłem tylko odbitym (poza atmosferą oczywiście). Wydaje mi się, że nawet jak na meteoroid, (załóżmy, że w świetle słonecznym) to i tak musiałby być wyjątkowej budowy. (Avicenna)

Cokolwiek to było, to mogło być sztucznym obiektem, ale lecąc z taką prędkością powinien się świecić jak jasny gwint i ciągnąć smugę. Ten świeci, owszem, ale światłem odbitym i nie widać smugi a zatem albo to sztuczny obiekt, albo oszustwo... Zgadzam się z Robertem. (Arystokles)

UFO w Kosmosie

Start wahadłowca

Idąc w ślad za informacjami zawartymi w artykule o możliwych śladach Obcych w Kosmosie i na innych ciałach niebieskich chciałbym przypomnieć kilka dziwnych spraw związanych z lotami kosmicznymi Ziemian.

Powraca tutaj sprawa dziwnego satelity Ziemi zwanego Czarnym Baronem, który najprawdopodobniej jest jakimś ciałem pochodzenia ziemskiego albo… sztucznym satelitą umieszczonym na orbicie przez Obcych. Tak przynajmniej głoszą teorie spiskowe i legendy miejskie.

Tajemniczy czarny trójkąt - płytka ognioodporna czy... samolot hipersoniczny?

Specjaliści z NASA znaleźli rozwiązanie – jest to płytka ognioodporna oderwana od kadłuba wahadłowca Columbia, której brak przyczynił się do jej katastrofy w dniu 1.II.2003 roku. Wytłumaczenie niby jest, ale czy na pewno? Płytki pokrywające spód kadłuba wahadłowca mają kształt nie trójkątny, ale romboidalny…

Innym możliwym wyjaśnieniem jest jakiś ekstra tajny kosmiczny pojazd wojskowy – taka jakaś kosmiczna Aurora z Projektu S3 – zob. http://wszechocean.blogspot.com/2013/01/s3-na-orbicie.html.

Astronauta zbliża się do sztucznego satelity...

Drugi przypadek jest jeszcze ciekawszy. Jeden z astronautów zamieszkujących na pokładzie Discovery filmował moment przechwycenia jednego z satelitów przez astronautę, który wyleciał z pokładu wahadłowca przy pomocy rakietowego plecaka by złapać satelitę. I naraz, w pewnej chwili, w kadrze ukazał się jakiś kulisty obiekt, który zaczął tańczyć przed obiektywem kamery. Co najciekawsze – żaden z astronautów go nie widział.

Technicy z NASA znaleźli rozwiązanie. Według nich była to… kropla jakiejś cieczy, która znajdowała się wewnątrz obiektywu kamery! W stanie nieważkości krople cieczy przybierają kształt kuli, więc uwięziona w obiektywie kropla wody także przybrała kształt sferoidy i tym sposobem „robiła” za UFO…

...i naraz pojawia się UOO...

No fajnie, ale jest jedno „ale”, a mianowicie: skoro to była kropla cieczy, to powinna ona przywrzeć do którejkolwiek ścianki czy szkieł  obiektywu i zniknąć z pola widzenia. Tak jednak nie było. Tajemnicza kula jakby celowo kręciła się przed obiektywem kamery.

...który wykonuje dziwne ewolucje, podczas kiedy astronauta pracuje przy satelicie... 

No dobrze, niech będzie kropla cieczy, która jakimś tajemniczym sposobem dostała się do wnętrza obiektywu. Ale w takim razie czym jest jasny obiekt widoczny w lewo i nieco powyżej tej „kropli”? Na ten temat NASA nie powiedziała niczego. Tego „czegoś” nie da się objaśnić tak infantylnie, jak pojawienie się tej „kropli”.

A tymczasem kamera z wahadłowca wychwytuje drugi obiekt...

A zatem UOO/NOO? Pourquoi pas?    

Komentarze z KKK

Oderwany pancerz wahadłowca kropla wody, to tak samo możliwe jak UFO, po prostu nikt tego nie zbadał, nie dotknął, czyli nikt nie ma pewności co widać na uchwyconych kadrach. Ja byłbym za UFO 😕(K A ZE K)

Ja też nie za bardzo wierzę w to "wyjaśnienie" NASA. Kropla wody, płytka z osłony termicznej... Cosik to za łatwe i za proste jak na mój parszywy gust. 😏 Prędzej jakieś nowe zabawki wojskowych albo pojazdy tempolarne. (Daniel Laskowski)   

Joseph Stefula i ,,Szybki Piechur''

Chor. Joe Stefula

George A. Filer III (MUFON)

Joseph J. Stefula (lat 71) zmarł w dniu 2.III.2017 roku. Był on moim wielkim przyjacielem został on odznaczony Medalem Srebrnej Gwiazdy w Wietnamie za męstwo i Purpurowym Sercem za bohaterską obronę swego posterunku przed przeważającymi siłami Vietcongu. 

To on poprzedzał mnie na stanowisku dyrektora MUFON-u na New Jersey. 

J. J. Stefula odszedł z armii jako chorąży, służył w US Army Criminal Investigations Command i potem używał swej wiedzy i umiejętności śledczych w badaniach przypadków obserwacji UFO i odkrył, że wojsko śledziło Szybkich Piechurów (NOL-e) wlatujących i wylatujących z naszej atmosfery, co stanowiło mocny dowód na istnienie tego fenomenu. Był on bardzo twórczą osobowością w swym czasie i w swych możliwościach. Był on uznanym weteranem, który służył swemu narodowi w czasach wojny i pokoju. Poza tym był on bliskim przyjacielem Ingo Swana. 

Zmarł po długiej i ciężkiej chorobie. Pozostawił kochającą żonę Evelyn i dzieci. Joe będzie na zawsze zapamiętany przez wielu z nas…

Fast Walkers – rewelacje Joego Stefuli

5.V.1984 roku alarm poderwał na nogi NAADC – czyli Północnoamerykańskie Dowództwo Obrony Plot. Obiekt rozwijający prędkość 22.000 mph/~9,77 km/s zmierzał w kierunku Ziemi i stwierdzono, że NIE był to żaden ICBM czy jakikolwiek inny typ ziemskiego pojazdu latającego. Namierzono go i nadano kryptonim Fast Walker. 

Był to pierwszy tego rodzaju obiekt zaobserwowany przez ultraczułe satelity USDSP, które nasz kraj używa do pomiarów i obrony plot. Satelity te mają możliwość wykrywania małych źródeł promieniowania termicznego (IR) na powierzchni Ziemi i są doskonałymi narzędziami monitoringu i nadzoru. 

Satelita USDSP na orbicie

O godzinie 14:00 Z (GMT), obiekt został dostrzeżony przez satelitę USDSP i śledzony jak początkowo leciał w kierunku Ziemi, a potem przeleciał w odległości 15 mi/24 km od satelity. Ów NOL nagle i bez jakiegokolwiek zderzenia czy kontaktu z innymi satelitami czy urządzeniami wykonał zakręt i oddalił się od Ziemi. był on śledzony przez kolejne 9 minut i w końcu znikł z widoku – wyszedł poza zasięg pola obserwacji DSP. 

Wszystkie dane wskazywały na to, że był to gorący, szybki i solidny obiekt, który przyleciał z otwartego kosmosu. Informacja ta prawdopodobnie zostałaby ukryta przed publicznością, ale została ujawniona przez ufologa Joego Stefulę.

A oto jego oświadczenie:

Kiedy to ukazało się w zasięgu czujników (satelity) to można było zobaczyć, że nadleciał on z głębokiego kosmosu, a potem opuścił pole widzenia satelity i znów odleciał w odległy kosmos. Dane wskazują na to, że był to rodzaj statku kosmicznego i miał on możliwość manewrowania. I są na to twarde dowody. Macie dane telemetryczne z satelity, macie informacje, macie systemy, macie dane, które można skontrolować i zweryfikować. W przeszłości opierano się jedynie na danych od naocznych świadków… Teraz macie bardzo czułe systemy obronne, które przesyłają informacje na Ziemię. Nie wiem, czy rozwiążecie to… być może jest je jedna z tych tajemnic, które będą nimi na zawsze. Jaki typ pojazdu ma takie możliwości? Niektórzy mogą na to odpowiedzieć:  UFO… 

Trajektoria Fast Walkera

Gdyby Fast Walker był meteoroidem, to spaliłby się on w ziemskiej atmosferze. Sam fakt, że zmienił dramatycznie swoja trajektorię, kiedy leciał dokładnie w kierunku Ziemi z ogromną prędkością dobitnie świadczy o tym, że nie był to naturalny fenomen. Żaden naturalny obiekt nie może przezwyciężyć przyciągania ziemskiego, szczególnie kiedy jego prędkość i trajektoria jest zgodna ze zwrotem ziemskiego przyciągania. Aby zmienić tak gwałtownie kierunek swego lotu przy użyciu naturalnych sił jest wprost niepodobieństwem. Tylko obiekt inteligentnie kierowany jest w stanie wykonać taki manewr dowodząc istnienia UFO.

Dziękuję Dave Kauble’owi.

Źródło – Wayback Machine Archive

Moje 3 grosze

Zakładając, że relacja J. J. Stefuli jest prawdziwa, tzn. opisuje autentyczne wydarzenie, to od razu nasuwa mi się pytanie: czy może mieć ono związek z Nieznanym Obiektem Orbitalnym osławionym Czarnym/Ciemnym Rycerzem/Baronem/Księciem? Ciekawy jestem, dokąd ten obiekt odleciał i na jakiej orbicie się zaparkował? Czy wokółziemskiej czy po prostu sobie odleciał? 

Jeżeli obiekt ten leciał z prędkością 9,77 km/s, to znaczy, że jeszcze nie opuścił ziemskiego pola grawitacyjnego, a co za tym idzie, krąży sobie gdzieś wokół Ziemi. Czy jest on obecnie pilnowany przez NORAD? 

Zważmy na jedno, a mianowicie: wydarzenie to miało miejsce w maju 1984 roku – w czasie najsilniejszej konfrontacji dwóch bloków militarno-politycznych na Ziemi. W każdej chwili Zimna Wojna mogła się przekształcić w „gorącą” z użyciem wszystkich możliwych rodzajów BMR. I fakt ten paradoksalnie przemawia za autentycznością tego incydentu, bowiem przestrzeń powietrzna podorbitalna i najbliższa Ziemi przestrzeń kosmiczna była intensywnie penetrowana przez systemy wykrywania i obrony przeciwrakietowej, a satelity DSP do nich należą. 

I jeszcze osobista refleksja. Kiedy dzisiaj siedziałem i wklepywałem w komputer ten przekład słuchając przebojów z lat 80. z Radia Plus miałem wrażenie, że cofnąłem się w czasie o 30 lat, kiedy zbierałem i opracowywałem informacje o przygotowaniach do wojen gwiezdnych… I narodziła mi się myśl, że oto znowu historia zatoczyła koło i obłąkanym militarystom marzy się wojna w kosmosie, która może być końcem naszej cywilizacji.

I tylko powraca natrętne pytanie: który to już raz cywilizacje ziemskie będą kończyły się w płomieniach wielkich wojen…? 

  

Przekład z angielskiego - ©Robert K. F. Leśniakiewicz