Życie poza Ziemią w oceanach innych światów?

 

Cały czas zastanawiamy się nad tym, gdzie w Kosmosie może znajdować się życie? W jakiej formie i czy rozumne? Czy możliwe jest nawiązanie z nim Kontaktu? Te i tysiące innych pytań nurtuje od dawna egzobiologów i planetologów, filozofów i innych badaczy Nieznanego. I to właśnie z tą materią zmierzył się Kevin Peter Hand w swej pracy pt. „Pozaziemskie oceany”, którą pragnę Czytelnikowi polecić jako znakomite rozszerzający horyzonty naszej wiedzy i wyobraźni ćwiczenie umysłu.

Książkę tą przeczytałem dosłownie jednym tchem na szpitalnym łóżku, mając czas na przemyśliwanie treści w niej zawartych. A są one ważkie choćby dlatego, że mówią one o rezultatach ostatnich badań księżyców planet Układu Słonecznego i przede wszystkim istnienia na nich całych wodnych oceanów, które mogłyby być kolebką życia.

Autor opisuje swe przygody na dnie ziemskiego Wszechoceanu, gdzie badał w okolicy Lost City[1], Snake Pit[2] i na stoku Seamount Menez Gwen[3] w Atlantyku, m.in. tzw. „palacze” czyli kominy hydrotermalne, które są oazami bujnego, niepowtarzalnego życia w ciemnych i zimnych głębinach Wszechoceanu. Ten fakt istnienia takich właśnie oaz podsunął Autorowi myśl o tym, że coś podobnego może istnieje w Kosmosie. I tutaj rozpoczął on swe rozważania na temat możliwości istnienia całych wodnych Wszechoceanów na księżycach planet-olbrzymów: Jowisza i Saturna oraz planety karłowatej Plutona.

Badania tychże księżyców wskazują na to, że na wszystkich dużych księżycach z wyjątkiem Tytana i Io znajdują się pokrywy lodowe, pod którymi mogą być – i najprawdopodobniej są – oceany wody z rozpuszczonymi w niej solami i cegiełkami życia…

Oczywiście chemizm tego życia byłby całkowicie odmienny od tego, co mamy na powierzchni Ziemi, ale bardzo podobny do tego, co znajduje się w jej Wszechoceanie. I są na to mocne argumenty w postaci rezultatów pomiarów wykonanych przez sondy NASA, które skierowano w te rejony Układu Słonecznego.

Z Tytanem i Io sprawa jest odmienna. Tytan ma wprawdzie atmosferę, ale z lekkich węglowodorów i metanowe morza. Jeżeli istnieje tam życie to oparte na innych zasadach. Nie na lipidach w wodzie, jak u nas, ale węglofluorach w węglowodorach. Zaś na Io przy panujących tam warunkach mogłoby tam egzystować białko krzemowe w siarce… - a więc coś skrajnie odmiennego od tego, co znamy na Ziemi. NB, ten typ życia mógłby egzystować także na Wenus i być może na Merkurym, ale to już inna ballada…

I wreszcie perspektywy. NASA zamierza wysłać w te regiony Kosmosu następne sondy badawcze, których zadaniem będzie uściślenie danych i zebranie nowych, co dotyczy szczególnie dwóch księżyców: Europy w układzie Jowisza i Enceladusa w układzie Saturna. Jeżeli idzie o tego ostatniego, to mamy niemal pewność, że pod kilkukilometrową skorupą lodu znajduje się wodny ocean zawierający sole mineralne i aminokwasy, a więc i życie organiczne. To wiemy dzięki wyrzucanym przezeń gejzerom wody, które zamarzając tworzą pokrywę śnieżną tego księżyca i lodowy pierścień E jego macierzystej planety. Największym problemem będzie przebicie się przez wielokilometrową skorupę lodową i dobranie się do jego oceanu. Trzeba będzie obmyśleć i skonstruować zupełnie inny typ statku kosmicznego skrzyżowanego z batyskafem i łodzią podwodną, dzięki któremu będzie możliwość dostania się i eksploracji tych prawdziwie wodnych światów. Przypomina się kultowa powieść sir Arthura C. Clarke’a pt. „Kowboje oceanów”, w której bohater dowiaduje się o zaciągu ochotników do pracy we wszechoceanie Wenus. Dziś wiemy, że na Wenus jest okrutna, rozpalona i toksyczna pustynia, ale kto wie, co będzie za kilkaset czy kilkaset tysięcy  lat, kiedy ją sterraformujemy? Poza tym w swej „Odysei kosmicznej” zamieścił on opis pierwszej wyprawy na Europę i tego, co tam znaleziono…  

A końcowa konkluzja jest taka – szukajmy życia (bo w końcu o to naprawdę chodzi w astronomii i astronautyce) – ale nie tylko na powierzchniach planet ale także w ich wnętrzach i wszechoceanach. Osobiście jestem zdania, że w Kosmosie kipi życie i Natura zawsze sobie poradzi znajdując obejścia niesprzyjających warunków. To znamy już z naszej planety, a zatem dlaczego nie ma tak być w całym Universum?  Autor dał nam znakomitą pożywkę dla wyobraźni i fantazji, a jak dowodzi tego historia – każdy fantastyczny pomysł został prędzej czy później zrealizowany, a zatem także i ten… 

---

[1] Pole hydrotermalne - N 30°07′0″ - W 42°07′0″, Grzbiet Środkowoatlantycki.

[2] Pole hydrotermalne – N 23° 22' 0'' - W 44° 56' 59'', Grzbiet Środkowoatlantycki.

[3] Pole hydrotermalne – N 37°50’30” – W 31°31’30”, okolice Azorów.

Obcy we Wszechoceanie?

 

Robby Berman

 

Pozaziemskie ET mogą być wokół nas o czym możemy nawet nie wiedzieć – twierdzi NASA. Obce życie może być tak różne od naszego, że nie jesteśmy nawet w stanie rozpoznać go jako życie.

W 146 odcinku serialu „Star Trek – The Next Generation” jego autorzy w końcu odnieśli się do oczywistego problemu ze science fiction: jak to się dzieje, że bez względu na to, gdzie tam wychodzimy, obcy wyglądają mniej więcej tak jak my? Oczywiście, prawdziwą odpowiedzią jest to, że grają je ludzie, ale science fiction pomogło nam zaszczepić w nas powszechne oczekiwanie, że istoty pozaziemskie będą miały ręce, nogi, głowy, nie wspominając o kręgosłupach, skórze i tak dalej. W końcu małe, zielone ludziki - LGM to wciąż mężczyźni.

Ale nawet na Ziemi nie reprezentujemy normy. Jest o wiele więcej owadów niż ludzi, a w oceanach? Ojej! Zobacz gigantyczne robaki rurowe.

Dlaczego na Ziemi (przepraszam) istoty pozaziemskie miałyby wyglądać jak my, a nawet być rozpoznawalne jako żywe istoty dla naszej ograniczonej wyobraźni? Skąd wiemy, że nie mieszkają już wśród nas, unoszą się, pełzają, nie latają w pobliżu?

Dyrektorka Instytutu Astrobiologicznego NASA, dr Penelope Boston, wygłosiła niedawno przemówienie programowe na sympozjum Zaawansowanych Innowacyjnych Koncepcji NASA.

- To nie tak, że możesz wejść do nowego środowiska ze swoim uroczym robotem na jakiejś innej planecie, spojrzeć na ziemię i iść w jej życie! Zamiast tego jest: „O rany, coś niebieskiego i ma miedziany sygnał, a nie wiem” – a potem musisz to zbadać.

Dr Boston pokazała tłumowi galerię ziemskich stworzeń znalezionych w jaskiniach, stworzoną przez jej własnego syna.

Boston określa to jako wielkie wyzwanie astrobiologii: po prostu umiejętność rozpoznawania życia, kiedy je widzimy. Nasze narzędzia genetyczne zawodzą, jeśli chodzi o badanie nieznanych form, a z jej poczuciem, że życie poza światem może być dziwne i mikrobiologiczne, nie będziemy mieli pojęcia, z kim się spotykamy. To nie jest tak, że z naszą ograniczoną wiedzą możemy z całą pewnością ustalić warunki podtrzymujące życie. W trudnych warunkach na całym świecie znajdujemy żywe stworzenia, o których nasze obecne rozumienie mówi nam, że nie może ich być.

Astrobiolożka zakończyła swoją rozmowę ostrzeżeniem, że lepiej wymyślmy technologię rozpoznawania życia w jakiejkolwiek formie, zanim faktycznie spotkamy się z Kosmitami. Bo jeszcze tego nie zrobiliśmy.

 

Moje 3 grosze

 

Już od pewnego czasu śledzę dyskusję toczącą się w gronie oceanologów, egzobiologów i astronomów na temat możliwości zasiedlenia Ziemi przez Kosmitów, ale nie na ziemi czy pod ziemią, ale we Wszechoceanie naszej planety. Problem w tym, że my nie znamy nawet 10% powierzchni dna Wszechoceanu, co wychodzi właśnie w czasie takich akcji poszukiwawczo-ratowniczych jak choćby wraka francuskiego Airbusa z lotu AF447 w 2009 czy malezyjskiego Boeinga 777 z lotu MH-370 w 2014 roku, kiedy to nieznajomość reliefu dna oceanicznego utrudniła znacznie poszukiwania…  

Myśl jest zdrowa – wszak 71% powierzchni naszej planety stanowi Wszechocean kipiący życiem. Dlatego nie dziwię się, że Obcy przejawiają większe zainteresowanie naszymi wodami niż lądami… A z drugiej strony Oni już nie są Obcymi, skoro tu mieszkają, czyż nie? Ale to już kwestia filozoficzna. Bo to, że Oni tutaj mieszkają i nawet działają wydaje się być pewnym. Być może są to rozumne głowonogi czy inne istoty, które my postrzegamy jako zwierzęta, a w rzeczywistości są one kimś zupełnie innym. Wszak nie dociekliśmy jeszcze natury Nieznanych Obiektów Podmorskich - USO, które same w sobie mogą być (ale oczywiście nie muszą) istotami rozumnymi.

A zatem badania powinny być prowadzone, bowiem ich kontynuacja ma głęboki sens. Możliwość istnienia obcego życia w wodach Wszechoceanu jest bardziej realna niż się to nam wydaje!   

 

Źródło - https://bigthink.com/robby-berman/et-could-already-be-among-us-and-we-wouldnt-know-says-nasa

Przekład z angielskiego - ©R.K.F. Leśniakiewicz

System Alfy Centaura ma dobre warunki do życia

 

Alfa Centaura (Toliman) i jego słońca A i B.

Amber Jorgenson

 

Promieniowanie rentgenowskie nie sprawia zagrożenia dla planet orbitujących obie gwiazdy Tolimana, które są podobne do Słońca.

Alfa Centaura czyli Toliman jest systemem gwiezdnym najbliższym Ziemi i składa się z dwóch słońcopodobnych gwiazd. Znajduje się on nieco ponad 4 ly, albo 25 trylionów mil lub 40 trylionów kilometrów, satelita Chandra odkrył, że obie gwiazdy mogą mieć warunki do podtrzymania życia na tamtejszych egzoplanetach.

Poszukiwania egzoplanet nadających się do zamieszkania rozciągają się daleko i szeroko, przesuwając granice tego, do czego zdolne są nasze nowoczesne teleskopy. Zapewniamy jednak, że nie ignorujemy tego, co jest na naszym własnym podwórku. Naukowcy uważnie przyglądają się Alfa Centaura, najbliższemu Ziemi systemowi, w którym znajdują się gwiazdy podobne do Słońca. A teraz obszerne badanie opublikowane w Research Notes of the AAS oczyszcza dwie najjaśniejsze gwiazdy Alpha Centauri z kluczowego czynnika sprzyjającego zamieszkiwaniu: niebezpiecznego promieniowania X – czyli rentgenowskiego.

W ramach badania, Obserwatorium Rentgenowskie Chandra (NASA) obserwowało trzy gwiazdy Alfa Centaura, które znajdują się zaledwie 4 lata świetlne od Ziemi, dwa razy w roku od 2005 roku. W celu określenia, czy planety znajdujące się na ich orbitach mogą być zamieszkiwane, Chandra monitorował ilość promieniowania rentgenowskiego, które każda gwiazda wyemitowała do swojej strefy nadającej się do zamieszkania - ekosfery. Nadmiar promieniowania rentgenowskiego może siać spustoszenie na planecie, zdmuchując jej atmosferę, powodując szkodliwe skutki dla potencjalnych mieszkańców i tworząc niszczycielską pogodę kosmiczną, która może zepsuć każdą używaną technologię. Ale na szczęście potencjalne planety krążące wokół dwóch z trzech gwiazd nie muszą się tym martwić. W rzeczywistości te gwiazdy mogą faktycznie stworzyć lepsze warunki planetarne niż nasze własne Słońce.

- Jako że jest ona relatywnie blisko, system Alfy Centaura jest przez wielu postrzegany jako najlepszy kandydat do poszukiwania znaków życia – mówi Tom Ayers z Uniwersytetu Kolorado w Boulder, CO w czasie konferencji prasowej. – Kwestią jest czy odkryjemy planety z warunkami sprzyjającymi życiu jakie znamy?

Trzy gwiazdy tworzące system α Centauri  nie są dokładnie sobie równe, niektóre są bardziej przyjazne dla życia niż inne. Dwie najjaśniejsze gwiazdy w układzie to para znana jako α Cen A i α Cen B (w skrócie Toliman AB), które krążą tak blisko siebie, że Chandra jest jedynym obserwatorium wystarczająco precyzyjnym, aby rozróżnić ich promieniowanie rentgenowskie. Dalej w układzie znajduje się α Cen C, znana jako Proxima, która jest najbliższą Ziemi gwiazdą niepodobną do Słońca. Obie pary AB są niezwykle podobne do naszego Słońca, z Tolimanem A prawie identyczną pod względem wielkości, jasności i wieku, a Toliman  B tylko nieco mniejsza i ciemniejsza.

Toliman A i Toliman B mogą wyglądać odmiennie na tym zdjęciu wykonanym przez Kosmiczny Teleskop Hubble'a, ale bez bardzo precyzyjnych instrumentów, dwie podobne do Słońca gwiazdy wydają się być pojedynczym jasnym obiektem na niebie. (ESA/NASA)

Jeśli chodzi o promieniowanie rentgenowskie, α Cen A w rzeczywistości zapewnia bezpieczniejsze środowisko planetarne niż Słońce, emitując niższe dawki promieniowania rentgenowskiego do swojej ekosfery; α Cen B tworzy środowisko, które jest tylko nieznacznie gorsze od Słońca, uwalniając tylko pięciokrotnie większe ilości promieni rentgenowskich.

- To bardzo dobra wiadomość dla α Cen AB, jeśli chodzi o zdolność możliwego życia na dowolnej z ich planet do przetrwania ataków promieniowania z gwiazd – powiedział Ayres. - Chandra pokazuje nam, że życie powinno mieć szansę na egzystencję na planetach wokół którejkolwiek z tych gwiazd.

Toliman A i Toliman B

Proxima to już osobna historia. Jest to znacznie mniejszy czerwony karzeł, który emituje około 500 razy więcej promieniowania rentgenowskiego do swojej ekosfery niż Ziemia otrzymuje od Słońca i może promieniować 50.000 razy więcej podczas masywnych rozbłysków rentgenowskich, o których wiadomo, że rzucają w kosmos. O ile promieniowanie rentgenowskie duetu AB nie jest zagrożeniem dla życia, o tyle ogromna dawka wyrzucana przez Proximę zdecydowanie nim jest.[1]

I na szczęście jedyna egzoplaneta zidentyfikowana w Alpha Centauri krąży wokół niezamieszkałej Proximy.[2] Jednak naukowcy nie tracą nadziei. Kontynuują poszukiwania egzoplanet wokół pary AB, chociaż ich ciasna orbita utrudnia dostrzeżenie czegokolwiek pomiędzy nimi. Ale nawet jeśli poszukiwania nadal będą puste, szeroko zakrojone badania Chandry pomogą naukowcom zbadać wzorce promieniowania rentgenowskiego gwiazd podobnych do naszego Słońca, co pozwoli nam zidentyfikować potencjalne zagrożenia dla Ziemi. A jeśli natkniemy się na planety krążące wokół tych dwóch gwiazd, możemy po prostu znaleźć ślady życia na naszym własnym podwórku. 

 

Moje 3 grosze

 

Wygląda na to, że mamy trudny orzech do zgryzienia. W ogóle sprawa istnienia układów planetarnych wokół podwójnych i w ogóle wielokrotnych gwiazd jest mocno problematyczna. Obawiam się, że większych planet w układzie Tolimana AB po prostu nie ma, bo dwie bliskie sobie gwiazdy wyłapały grawitacyjnie wszystkie grudki materii leżące wewnątrz ich orbity.

Co innego z ciałami niebieskimi będącymi poza ich orbitą, takimi jak Toliman C Proxima. Owszem, mogą mieś trwałe orbity, ale daleko od obu słońc i co za tym idzie daleko poza ekosferą Tolimana. Planety mogą być tak wymrożone jak nasz Pluton i życia białkowego na nim nie uświadczysz. Ale nie znaczy to, że nie mogło tam się rozwinąć życie w oparciu o inny chemizm. Mogą istnieć jacyś Kryonidzi czy Krynoidzi już nawet u nas, w Układzie Słonecznym, na lodowych pustkowiach Plutona czy Sedny…

Jest jeszcze druga strona medalu – życie może się rozwijać i prosperować w jakichś planetarnych podziemiach Proximy b, gdzie nie zagrozi mu ani promieniowanie X rodzimej gwiazdy ani kosmiczny mróz. Jest jeszcze trzecia możliwość – to, co zabija nas, dla Nich może być źródłem energii i życia. Im więcej zabójczego promieniowania X, tym lepiej dla Nich. Tak więc nie przekreślałbym możliwości istnienia życia na Proximie b i Proximie c – którą już ponoć odkryto…

I jeszcze z drugiej beczki.

A może jest tak, że są to rozumne maszyny stworzone przez cywilizację, która dawno wygasła, a co genialnie prorokował Stanisław Lem w swych dziełach? Kosmos jest tak wielki, a przepaście Czasu tak głębokie, że może w nim istnieć dosłownie wszystko. Stanisław Lem doskonale to rozumiał, dlatego uważam, że jego „Bajki robotów” nie są wcale takimi bajkami, jakimi się być wydają…

Ale czy takie „życie robocie” można nazwać życiem…? Uważam, że tak.

Komentarze Czytelników

 

Drogi Platonie – czyżbyś zapomniał już o swym artykule „Przybysze z Kosmosu – żywi czy martwi”. Bo wiesz – być może jest tak, że my, żywe organizmy, jesteśmy tylko formą przejściową pomiędzy światem żywego intelektu a światem maszyn rozumnych, o czym wspominał cytowany przez Ciebie Stanisław Lem. Co więcej – być może Kosmos jest pełen takich właśnie maszyn rozumnych, które ewoluują dalej, aż do stadium Kosmicznego AC z nowelki A.C. Clarka.

A zatem być może mamy a na pewno będziemy mieli do czynienia z Rozumem, ale nie w postaci żywych istot, ale rozumnych lecz martwych maszyn. Lem to właśnie przewidział i przekazał w swych powieściach i opowiadaniach takich jak: „Niezwyciężony”, „Księga robotów”, „Bajki robotów”, „Cyberiada” i in. (Daniel Laskowski) 

Źródło:  https://astronomy.com/news/2018/06/alpha-centauri-system-could-have-favorable-conditions-for-life?utm_source=asyfb&utm_medium=social&utm_campaign=asyfb&fbclid=IwAR3jxh53M6kxtHmN8XqT-jZxc3Skju75ohm9ax_jkpeIk31TbMN4ASjgTw0  

Przekład z angielskiego - ©R.K.F. Leśniakiewicz

 

 

---

[1] Proxima jest gwiazdą zmienną rozbłyskową, która potrafi rozbłysnąć nawet o całe 2 magnitudy…

[2] Proxima b.

Ośmiornice z Kosmosu?

 

Kelsey Nighthawk

 

Nawet w oceanie pełnym tajemniczych i cudownych stworzeń ośmiornica się wyróżnia. Te inteligentne mięczaki mają elastyczne ciała, które są zdolne do wciskania się w maleńkie przestrzenie, i mogą wyglądać jak coś z koszmaru, gdy wszystkie osiem macek zaczyna pchać je przez ciemnoniebieskie morze. W rzeczywistości, ponieważ zwierzęta te mają tak wiele unikalnych cech, niektórzy badacze sugerują, że ośmiornice mogą mieć pochodzenie zupełnie nie z tego świata.

 

Fajne stworzenia

 

Ośmiornice są niesamowite. Mają ogromne mózgi, galaretowate formy, które mogą zmieścić się w maleńkich otworach, i złożony układ nerwowy. Czy wspominaliśmy, że są również mistrzami kamuflażu? Są wysoko wykwalifikowani w ukrywaniu się na widoku przed większymi drapieżnikami. Jednej grupie badaczy ośmiornice wydawały się zbyt piękne, aby mogły być prawdziwe.

 

Systematyzowanie

 

Grupa 33 badaczy twierdziła, że ma dowody na to, że ośmiornice są tak dziwnymi stworzeniami zamieszkującymi ocean, ponieważ były wytworem kosmosu. Opublikowali swoją teorię jako „Przyczyna eksplozji kambryjskiej — ziemska czy kosmiczna?” w celu wyjaśnienia swego rozumowania.

 

Kosmici!

 

- Dopuszczalne jest – powiedzieli - sugerowanie, że [ośmiornica] wydaje się być zapożyczona z odległej »przyszłości« pod względem ewolucji ziemskiej, lub bardziej realistycznie z kosmosu jako całości. Takie pozaziemskie pochodzenie jako wyjaśnienie pojawienia się jest oczywiście sprzeczne z dominującym paradygmatem. Innymi słowy? Coś w ośmiornicy po prostu się nie zgadzało.

 

Wątpliwości co do ośmiornicy

 

Na przykład tym badaczom wydawało się, że coś w osi czasu ewolucji ośmiornic jest nie tak. Uważali, że ośmiornice nie potrzebowały wystarczająco dużo czasu, aby przekształcić się z organizmu jednokomórkowego w niezwykle złożonego mięczaka, co wskazuje na skamieniałe dowody, które śledzą drogę zwierzęcia do jego nowoczesnej formy.

 

To był Obcy

 

Czy było to możliwe, zastanawiali się ci badacze, że ośmiornice są wyjątkowymi, ewolucyjnymi tajemnicami, ponieważ nie pochodzą całkowicie z tej planety? Albo dlatego, że mieli małą „pomoc” ewoluującą z czegoś pozaziemskiego? W artykule przedstawili swoją sprawę.

 

Źródło

 

Oni skupili się na Kambryjskiej Eksplozji Życia. Ponad 540 mln lat temu temu nastąpił eksplozyjny, ewolucyjny period w czasie którego powstała większość współczesnych grup istot żywych. Uczeni z tej grupy sądzą, że odpowiedź na pytanie o tajemnicę ośmiornic znajduje się dokładnie w sercu tego biologicznego boomu.

 

Wczesne życie

 

Przed tą eksplozją życia w Kambrze, życie na Ziemi było proste. Kolonie komórek i organizmów jednokomórkowych pływały w obfitych zbiornikach wodnych na planecie. To było na długo przed tym, zanim cokolwiek było na tyle skomplikowane, by wyruszyć z morza na ląd. Następnie naukowcy proponują uderzenie asteroidy.

 

Inwazja wirusowa

 

Naukowcy zasugerowali, że ten „astronauta” niósł obcą substancję lub jakiś rodzaj wirusa, a pomysł, że siła zewnętrzna dostarczyła materiału do ewolucji życia na Ziemi, nie jest nowy. Jest to część teorii panspermii, pomysł, że ewolucja była znacznie szybszym procesem po tym, jak meteor, a być może więcej niż jeden, zderzył się z planetą i zdeponował wirusa.

 

Zasiew Ziemi

 

Naukowcy zaproponowali, że wirusy są odpowiedzialne za całe życie. Udowodniono, że jeden typ, retrowirusy, wpływa na procesy ewolucyjne. Zespół twierdzi, że wirusy pochodziły z tajemniczego źródła i miały zdolność dostarczania wystarczającej ilości materiału, aby trwale zmienić życie na Ziemi.

 

Niebiańskie obiekty

 

Wiele meteorytów, komet i innych ciał niebieskich uderzyło w Ziemię w przeszłości – dowodzą tego fizyczne dowody na całym świecie. Zespół sugeruje, że jeden z tych obiektów mógł przenosić składniki na całe ziemskie życie. Ośmiornice przybyły jednak na planetę w pełni uformowane.

 

Brzmi logicznie

 

Z jakiegoś powodu autorzy sądzili, że zapłodnione jaja ośmiornicy mogły zostać kriogenicznie zamrożone i przymocowane do kosmicznej skały. Warunki były najwyraźniej idealne dla tych kosmitów — i tutaj dobrze się rozwijali. Ich dowód jest taki, że ośmiornice ewoluowały zbyt szybko.

 

Wpadnij na mnie

 

Grupa 33 badaczy wspomniała również, że istnieje 100 miliardów planet, które są podobne do naszych. I to tylko w Drodze Mlecznej, samej! Nie jest więc zupełnie dziwaczne, że organizm z innego świata może przetrwać jakąś podróż w kosmosie, zanim rozbije się na Ziemi. (A wiemy już na pewno, że istnieje przepływ materii pomiędzy układami planetarnymi gwiazd… - uwaga tłum.)

 

Magazyn z rozgłosem

 

Ich praca została opublikowana w czasopiśmie naukowym „Progress in Biophysics & Molecular Biology”, gdzie przykuła ogromną uwagę z zewnątrz. Jednak badacze nadal nie są pewni co do teorii pochodzenia ich kambryjskiej eksplozji, która działała na korzyść pisarzy.

 

Brak korelacji

 

Ale krytycy szybko wskoczyli do tej historii. Eksperci zwrócili uwagę, że inny zespół badawczy zsekwencjonował genom ośmiornicy w 2015 roku i odkrył, że oddzielił się on od kałamarnicy zaledwie 135 milionów lat temu. Eksplozja kambryjska miała zaś miejsce 540 milionów lat temu. Istnieje poważny brak korelacji osi czasu.

 

On jest przeciwko temu

 

- Nie ma wątpliwości, wczesna biologia jest fascynująca – ale myślę, że to, jeśli w ogóle, przynosi efekt przeciwny do zamierzonego – powiedział Ken Stedman, wirusolog i profesor biologii z Portland State University. - Wiele twierdzeń zawartych w tym artykule wykracza poza spekulacje i nawet nie patrzy na literaturę.

 

Podobieństwa wymagane

 

Ken wyjaśnił również, że gdyby retrowirus wpłynął na ewolucję ośmiornicy, pochodziłby z innej planety z podobnymi zwierzętami podobnymi do kałamarnic. Bez dzielenia podobieństwa z gospodarzem retrowirus nie mógłby skutecznie zmienić zwierzęcia. Wywołał jedno konkretne twierdzenie w teorii obcej ośmiornicy.

 

Niewystarczająco konkretne

 

Ken wyjaśnił:

- [Retrowirus] z pewnością nie był wystarczająco specyficzny dla czegoś takiego jak kałamarnica – chyba że masz ogromne ilości kałamarnic na jakiejś planecie niezwykle blisko nas, która wypluwa wszystkie te meteory. Ale myślę, że tego rodzaju założenie jest wysoce nieprawdopodobne.

 

Jesteśmy z Kenem

 

Inni naukowcy sprzymierzyli się z Kenem, jak Karin Mölling, wirusolog z Instytutu Genetyki Molekularnej im. Maxa Plancka w Niemczech. Badanie jest bardzo przydatne, ale ustaleń nie można traktować poważnie, napisała Mölling, kontynuując: Nie ma na to żadnych dowodów.

 

Brak dowodów

 

Chociaż zespołowi udało się opublikować artykuł w czasopiśmie naukowym, dokładniejsze przyjrzenie się ich dowodom pokazuje, jak niewiele ich faktycznie posiada. Nawet przy praktycznie zerowym dowodach byli na tyle wygodni, aby wyciągnąć wniosek i nazwać to poważną hipotezą.

 

Moje 3 grosze

 

Oczywiście jest więcej, niż możliwe, że życie spadło z nieba, ale czy w postaci wirusów? Wirusy są organizmami pasożytniczymi i jako takie żeby żyć i się namnażać muszą mieć swych żywicieli. To po pierwsze.

Po drugie: artykuł powyższy ukazał się 1 kwietnia br. Być może jest to primaaprilisowy żart. W każdym razie należy doń podejść z ostrożnością. Nie ruszyłbym tego, gdyby nie wcześniejszy materiał na ten sam temat zamieszczony na łamach „Nieznanego Świata” i w Internecie – zob. „Ośmiornice przybysze z Kosmosu?” - https://wszechocean.blogspot.com/2018/05/osmiornice-przybysze-z-kosmosu.html. A zatem coś w tym jednak jest. NB, jest bardzo możliwe, żę ośmiornice zamieszkują także podlodowe oceany Enceladusa i Europy. Tylko jak one przedostały się na te ciała niebieskie?

Tym niemniej hipoteza panspermii (w tym kierowanej) ma sens i wyjaśnia tajemnicę życia na Ziemi – a także innych planetach – ale nie wyjaśnia tajemnicy powstania życia w Kosmosie. Nie wyjaśnia nagłego przeskoku z materii nieożywionej w ożywioną. Ona dokonała się gdzieś w Kosmosie i życie tak powstałe rozsiało się na całą Galaktykę… Takimi rozsadnikami życia są przede wszystkim komety, które mogą przemieszczać się od układu do układu planetarnego przenosząc wirusy i inne najprymitywniejsze formy życia w czasie liczonym w miliardach lat. W ludzkiej skali są to niewyobrażalne przepaści czasu, w skali kosmicznej – zaledwie mgnienia…   

 

Źródło - https://recommended.complex.com/s/evidence-octopus-origin?fbclid=IwAR1x-sWz_6RsecTUcCIwP_AmOZuRm5t5np-Yl6l-xJiP3NcQCgJPznH-7o8&as=6daprr&utm_source=fb&utm_campaign=6daprr&bdk=0

Zdjęcia – Getty Images

Przekład z angielskiego - ©R.K.F. Leśniakiewicz