CE3 w bazie okrętów podwodnych

 

Emile Kelly Gauthier

 

Miejsce: baza okrętów podwodnych w Bangor, WA

Data: 31.VIII.1987;

Czas: 22:55 PDT

Opis incydentu:

Ciemny, kopulasty, dyskowaty UFO z masztem lub anteną na szczycie szybko opadł nad silnie strzeżoną bazą okrętów podwodnych w Bangor, gdzie stacjonuje flota atomowych okrętów podwodnych Trident w Bangor w stanie Waszyngton, i zawisł nad placem zabaw. Dwóch chłopców, synów wojskowych w wieku 8 i 10 lat, siedziało na huśtawkach i zobaczyło w otwartym włazie osobę z dużą głową, dużymi, spiczastymi „kocimi” uszami, pomarszczoną skórą i zielonkawą cerą. Miała szczupłe, chude ciało, długie, błoniaste palce u rąk i nóg oraz przyssawki na końcach palców u rąk i nóg. Miała również pomarszczone usta „jak u starej babci”. Chłopcy ocenili, że istota miała około 180 cm wzrostu. Skierowała ona urządzenie, które skierowało wiązkę energii w stronę dwóch chłopców na huśtawkach, powodując ich lewitację. Chłopcy szybko uciekli do domu jednego z nich i zabrali jego matkę, która zobaczyła rząd świateł na niebie, gdy UFO wzbiło się w powietrze i odleciało. Pani Springsteen, matka jednego z chłopców, kazała im następnie narysować osobne szkice UFO i Kosmity, które były zadziwiająco podobne.

Źródła:

·        dr Donald A. Johnson - raport z badania sprawy z 3 września 1987 r.;

·        David F. Webb i Ted Bloecher, HUMCAT: Katalog Spraw Humanoidów, sprawa A2266.

Opracował - ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz

UFO zatrzymało amerykański SSN?

 

Albert Rosales

 

W 1989 roku, według doniesień, wydarzyło się coś niesamowitego 150 mn/270 km od wybrzeża Florydy. SSN USS Memphis, okręt podwodny z napędem atomowym marynarki wojennej USA, doświadczył nagłej awarii wszystkich systemów — nawigacji, sonaru, komunikacji — zmuszając go do wynurzenia się. Wtedy załoga go zobaczyła: ogromny, świecący, czerwony, odwrócony obiekt w kształcie litery V, unoszący się bezgłośnie nad oceanem.

Świadkowie oszacowali, że obiekt miał ponad pół mili szerokości. Gdy przelatywał nad okrętem podwodnym, miały miejsce dziwne zjawiska: wyłączały się systemy elektroniczne, morze nienaturalnie wzbierało pod nim, a następnie — tak po prostu — zniknął.

Co się stało? Cała załoga została tajemniczo przeniesiona, a wydarzenie rzekomo wymazane z oficjalnych rejestrów.

Czy było to spotkanie z Obcymi? Tajny wojskowy test techniczny? A może coś jeszcze bardziej niewytłumaczalnego? Cokolwiek to było, wstrząsnęło elitarną załogą łodzi podwodnej do głębi. Co Waszym zdaniem naprawdę się tam wydarzyło? Porozmawiajmy o teoriach.

Przeczytaj prawdziwe spotkania z duchami, kosmitami, UFO i innymi paranormalnymi bytami w mojej książce „Mysterious Creatures: Paranormal Encounters” tutaj www.paranormalencountersbook.com.

Przekład z angielskiego - ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz

Ot i takie to kino…

 

Lodołamacz typu NS Lenin

To było w 1966 roku. Radzieckie atomowe okręty podwodne tylko co ukończyły rejs dookoła świata bez zawijania do portu po to, by pokazać całemu światu kuzkinu mat’.[1] Ale tego było za mało. Zdecydowano popłynąć na Biegun Północny – tam latem bywają płonie.[2] Do bazy przyjechało Wojenkino, aby sfilmować historyczny moment. Załadowali ich na okręt i popłynęli na Biegun Północny. Znaleźli połynię i wynurzyli się, wyładowali filmowców z aparaturą i zaczęli kręcić. Należało pokazać wynurzenie okrętu w lodach, desant na lody, wciągnięcie na maszt czerwonej flagi. Potem na odwrót – powrót do okrętu i zanurzenie. W rzeczywistości przyszło to wszystko sfilmować w odwrotnym porządku: najpierw flaga, potem załadowanie na okręt, zanurzenie, a już na końcu wynurzenie. Wszystko idzie normalnie, flaga łopocze, ekipa powróciła na okręt, woda zabulgotała i okręt poszedł pod wodę.

Filmowcy to wszystko cudownie utrwalili. Ale coś tam nie wyszło z pracą sterów i okręt zniosło, dowódca dał po gazie i połynię zgubili. Okręt z napędem atomowym to wielkie urządzenie – większe od czteropiętrowca – niezbyt zwrotne. Pod wodą nie da się obserwować przy pomocy peryskopu.

No i owszem – szukali przez 5 godzin! Znaleźli i wypłynęli. Kiedy okręt wypłynął, filmowcy rzucili swe aparaty i rzucili się do niego wpław, nie mieli łodzi czy tratw. I kiedy próbowano ich uprosić, by zrobili jeszcze wynurzenie, którego oni nie zrobili – to nikt nie mógł ich zmusić do ponownego zejścia na lód. I prawda – tam było strasznie bez żywności i namiotów i polarnej odzieży specjalnej i tylko z kamerą na Biegunie Północnym.

 

Źródło – „Tajny SSSR” nr 3/2018, s. 45.

Przekład z rosyjskiego - ©R.K.F. Sas – Leśniakiewicz   

---

[1] Słynne powiedzonko Chruszczowa na forum ONZ, tu: groźba pod adresem całego świata.

[2] Miejsca wolne od lodu.

Co buszuje w Indo-Pacyfiku?

 

SSN USS Connecticut

Z czym się zderzył amerykański okręt podwodny? Rosyjski wojskowy ma swoją teorię. Niedawno doszło do zderzenia amerykańskiego okrętu podwodnego z czymś pływającym w 45-metrowej głębi. Tak pisze o tym „Sputnik”:

 

Okręt podwodny o napędzie atomowym amerykańskiej marynarki wojennej uderzył w niezidentyfikowany obiekt na wodach międzynarodowych w regionie Indo-Pacyfiku na początku tego miesiąca.

Jak przekazała Flota Pacyfiku w wydanym oświadczeniu, chodzi o okręt klasy Seawolf USS Connecticut (SSN 22), który z rezultacie incydentu został uszkodzony. W komunikacie podkreślono, że nikt z marynarzy nie odniósł obrażeń, które zagrażałyby ich życiu.

Nie sprecyzowano, z czym zderzyła się amerykańska jednostka. Nie podano też liczby rannych marynarzy, ale podkreślono, że bezpieczeństwo załogi pozostaje największym priorytetem.

Dodano, że stan okrętu ocenia się jako bezpieczny, napęd jądrowy nie został naruszony i pozostaje w pełni sprawny. Natomiast trwa ustalanie stopnia uszkodzeń pozostałej części okrętu podwodnego. Zapowiedziano, że incydent zostanie zbadany.

- Na bezpiecznej głębokości 45 metrów okręt podwodny nie może spotkać się z żadnym okrętem nawodnym ani statkiem, w tym z tankowcem – powiedział w rozmowie z gazetą „Izwiestija” były dowódca atomowego okrętu podwodnego, kmdr Igor Kurdin, komentując niedawne zderzenie amerykańskiego okrętu podwodnego z nieznanym obiektem.

- Gdyby doszło do niego w regionie arktycznym, mogłoby to być zderzenie z górą lodową. Ale nie ma ich w ciepłym Morzu Południowochińskim. Dlatego możemy założyć tylko jedną opcję - zderzenie z innym okrętem podwodnym - stwierdził wojskowy.

 

Gazeta pisze, że ze względu na specyfikę środowiska wodnego dwie jednostki podwodne mogły znajdować się w strefie „cienia akustycznego”, a po zderzeniu jeden z uczestników incydentu mógł zniknąć, woląc pozostać nieznanym.

USS Connecticut

„Izwiestija” skomentowały w ten sposób doniesienia USNI News, zgodnie z którymi amerykański atomowy okręt podwodny USS Connecticut typu Seawolf na Morzu Południowochińskim zderzył się z nieznanym obiektem. W wyniku incydentu kilkunastu marynarzy odniosło drobne obrażenia. Zderzenie nie doprowadziło do awarii napędu atomowego okrętu podwodnego. Uszkodzona jednostka dotarła już na wyspę Guam w zachodniej części Pacyfiku.

 

Tyle „Sputnik” w swym internetowym wydaniu, a teraz prasa słowacka:

 

Amerykański okręt podwodny zderzył się z nieznanym obiektem w Morzu Południowochińskim

Jednostka po zderzeniu pozostała w pełni sprawna.

BRATYSŁAWA – Amerykański okręt podwodny z napędem atomowym zderzył się w Morzu Południowochińskim z nieznanym obiektem. Jak ujawniła to agencja BBC powołując się na amerykańskich przedstawicieli, w kolizji ucierpiało kilku marynarzy.

Nie jest wiadomym, co spowodowało ten incydent.

Zdarzenie miało miejsce na wodach międzynarodowych i jak oświadczyli dla mediów przedstawiciele US Navy, w zderzeniu odniosło rany 11 marynarzy.

W oficjalnym oświadczeniu nie podano miejsca zderzenia, a jedynie informacja o ilości poszkodowanych i o ich stanie zdrowia. Wedle innych źródeł, które cytowała agencja AP, 2 z 11 poszkodowanych marynarzy odniosło średnio-ciężkie obrażenia ciała. Wszystkich opatrzono na pokładzie okrętu.

Według AP nieznanym obiektem nie był inny okręt podwodny. Anonimowy przedstawiciel US Navy stwierdził, że mógł to być pływający wrak, kontener albo inny niezmapowany obiekt.

Jak oświadczył dla BBC specjalista ds. obrony i bezpieczeństwa Alexander Neill – ilość poszkodowanych marynarzy wskazuje na to, że okręt płynął z dużą prędkością i „uderzył w coś wielkiego”.

Instytut Morski USA – USNI oświadczył, że ostatnio taki incydent, w którym amerykański okręt podwodny zderzył się z jakimś podwodnym obiektem miał miejsce w 2005 roku. Amerykański okręt idąc z pełną prędkością uderzył w podwodną górę w okolicach wyspy Guam. W tym incydencie zginął 1 marynarz.

Morze Południowochińskie jest jednym z najruchliwszych szlaków morskich na świecie.

Ch.R.L. ma pretensje do praktycznie całego tego akwenu. Pretensje zgłaszają także pomniejsi sąsiedzi Chin tacy jak: Filipiny, Brunei, Malezja, Tajwan i Wietnam, co powoduje napięcie w regionie. Pekin na tym spornym akwenie wybudował kilkanaście sztucznych wysp, co według USA jest kolejnym krokiem do militaryzacji tego obszaru.    

Rosyjski SSBN typu Tajfun

  

I jeszcze jeden artykuł:

 

Amerykański okręt podwodny zderzył się z nieznanym obiektem

 

W zderzeniu zostało zranionych 11 załogantów.

WASZYNGTON – amerykański atomowy okręt podwodny został uszkodzony po zderzeniu z niezidentyfikowanym obiektem podmorskim w Indo-pacyficznym Regionie Wszechoceanu. Według AFP US Navy oznajmiła to we czwartek – 7.X.

SSN USS Connecticut w dniu 2.X po południu zderzył się z jakimś obiektem będąc w zanurzeniu na wodach międzynarodowych Morza Południowochińskiego  - czytamy w oświadczeniu US Navy.

- Okręt jest w bezpiecznym i stabilnym stanie atomowa jednostka napędowa i pomieszczenia USS Connecticut nie zostały zalane i są w pełni sprawne – czytamy w oświadczeniu USN.  

Wg marynarki incydent nie spowodował żadnych groźnych zranień załogi, ale strona internetowa USNI News – specjalizującej się w sprawach floty - twierdzi, że aż 10 marynarzy odniosło średnio-ciężkie i lekkie rany i obrażenia ciała.

Wg USNI News okręt działał na Morzu Południowochińskim, gdzie US Navy próbowała zakwestionować sporne roszczenia terytorialne Chin do małych wysp, raf i wychodni, a teraz kieruje się do amerykańskiej bazy Guam.

 

Moje 3 grosze

 

Cała ta sprawa mi się nie podoba. Obawiam się, że po zbadaniu kadłuba okrętu na Guam okaże się, że został on uderzony przez chiński okręt podwodny, który albo uciekł do bazy, albo poszedł na dno jak nieszczęsny chiński SS O-361, który dryfował z martwą załogą w wodach zatoki Po-hai w kwietniu 2003 roku. Zginęło tam 55 załogantów i 15 innych osób, które znajdowały się na pokładzie O-361. Oficjalnie było to zatrucie spalinami, ale na ile takie „wyjaśnienie” może być wiarygodne? 

Podobnie jak w przypadku zatonięcia argentyńskiego okrętu podwodnego SS ARA San Juan na Atlantyku w listopadzie 2017 roku. I do dziś dnia nie wiadomo, czemu zatonął…

Podobnie jak rosyjski SSGN K-141 Kursk. Niby wiadomo, co się tam stało, ale czy na pewno? Czy może jest to jeszcze jedna zasłona dymna?

Akwen Morza Południowochińskiego - oznaczono podmorskie pola naftowe

A tak nawiasem mówiąc, to przypomina mi się gra pt. „SSN”, w której rozgrywane są działania okrętów podwodnych na Pacyfiku z udziałem jednostek USA, UK, Chin i Rosji. Tom Clancy, który był jej współautorem, przewidywał iż III Wojna Światowa będzie rozgrywała się w basenie Oceanu Spokojnego, a gra będzie się toczyła o ropę naftową na Morzu Południowochińskim. A jest się o co bić!

Jedno jest pewne – w oceanicznych głębinach coś się dzieje, czego nie jesteśmy w stanie wyjaśnić. I obojętne jest, czy nazwiemy to USO czy UAO – faktem jest, że Wszechocean jest penetrowany przez nieznanego Kogoś, kto patrzy nam na ręce…          

 

Źródła:

·        https://pl.sputniknews.com/20211007/amerykanski-atomowy-okret-podwodny-zderzyl-sie-z-niezidentyfikowanym-obiektem-16256059.html

·        https://svet.sme.sk/c/22759208/americka-ponorka-sa-v-juhocinskom-mori-zrazila-s-neznamym-objektom.html

·        https://svet.sme.sk/c/22758689/americka-jadrova-ponorka-narazila-do-neznameho-objektu.html?ref=njctse

Przekład ze słowackiego - ©R.K.F. Leśniakiewicz

„Cholernie fajne”: Szwedów zadziwił rosyjski okręt podwodny

 

Wypoczywając w pobliżu Półwyspu Skandynawskiego, Szwedzi natknęli się na rosyjski okręt podwodny i byli zdumieni jego rozmiarami. Opowiedzieli o tym gazecie „Expressen”.

23-letni Rasmus Karlsson i jego przyjaciele popłynęli jachtem na wyspę Dragor Havn. Około szóstej wieczorem, gdy jacht przepłynął pod mostem Øresund, pojawił się obok niego okręt podwodny.

 - Wszyscy go widzieliśmy i byliśmy zdumieni: był po prostu gigantyczny – cytuje Szweda tabloid.

Początkowo Szwedzi wzięli okręt podwodny za szkocki, ponieważ flaga tego kraju jest podobna do flagi rosyjskiej marynarki wojennej.

 - Mój przyjaciel tylko żartował, że to zdecydowanie rosyjski okręt podwodny – powiedział Rasmus.

Opowiedział, że na mostku kapitańskim były cztery osoby, jedna z nich pomachała do nich.

Według chłopaka okręt podwodny przepłynął zaledwie 30 metrów od jachtu.

- Był bardzo, bardzo duży i wydawał głośny dźwięk – podzielił się swoimi wrażeniami z dziennikarzami Szwed.

Rasmus Karlsson dodał, że on i jego przyjaciele cały czas pamiętają spotkanie z rosyjską łodzią podwodną. 

- Często wypływam w morze, ale nigdy nie widziałem czegoś podobnego. To było trochę niepokojące, ale w rzeczywistości cholernie fajne – powiedział.

Szwedzkie Siły Zbrojne potwierdziły, że okręt podwodny należy do rosyjskiej floty. Nazwali ten incydent „zwykłym przemieszczeniem”.

 

Moje 3 grosze

 

Być może było to fajne, ale już nie dla większości Szwedów, którzy pamiętają 20.X.1981, kiedy to do Karlskrony wpłynął radziecki okręt podwodny – ponoć wskutek pomyłki nawigacyjnej. I od tego dnia zaczęła się przeciwpodwodna histeria trwająca do dziś dnia.

Oczywiście był to tylko epizod w historii Zimnej Wojny i pokazuje, jaki był stan umysłów w tym czasie mieszkańców spokojnej, neutralnej Szwecji. Oczywiście winnym tego stanu rzeczy mógł być tylko i wyłącznie ZSRR. Tymczasem jestem pewnym, że były tam nie tylko podwodne jednostki zwiadowcze z ZSRR, ale także z krajów NATO i USA, dla których Bałtyk był i nadal jest akwenem o znaczeniu strategicznym. To właśnie przez Bałtyk wiodą drogi zaopatrzenia dla Rosji i krajów nadbałtyckich – w tym Polski. Obrona tych dróg jest zadaniem pierwszoplanowym dla polskiej Marynarki Wojennej, czego nie potrafią zrozumieć rządzące naszym krajem matoły i ćwierćinteligenci rozwalające nasze siły zbrojne. W II RP, która miała 50 km morskiego brzegu istniała Polska Liga Morska i Kolonialna, m.in. dzięki której nasza marynarka miała okręty i wyposażenie do jego obrony: niszczyciele, okręty podwodne, stawiacze min... – jakie były, takie były, ale były i stanowiły realną siłę, NB której nie potrafiono wykorzystać we Wrześniu 1939 roku.

Dzisiaj – szkoda mówić. Jeden stary niszczyciel rakietowy, jakieś przestarzałe fregaty w spadku po Amerykanach, 3 stareńkie Kobbeny, które nie mogą się zanurzyć bez asysty… To ma być flota broniąca 775 km naszego wybrzeża??? O czym my w ogóle mówimy?  Na co liczą polscy politycy? Na to, że będą nas bronili nasi „sojusznicy”? Już raz widzieliśmy, ile są warte z nimi sojusze, jak zdradzieccy to partnerzy. Kiedy wreszcie te matoły na stanowiskach pojmą, że nikt nam nie pomoże, gdy nie będziemy w stanie się obronić sami. I już. Dogmat prosty i jasny jak budowa cepa. Ale czy jest do pojęcia przez „polityków”, których oderwano granatem od pługa (nie ubliżając chłopom)? Czy rozmaitych patriotów-idiotów, koryciarzy i wyżeraczy, którzy dorwali się do państwowej kasy? Niestety nie. W razie czego, to będą uciekać z walczącego kraju do swych kumpli na Zachodzie, jak już raz było w historii.

Bo historia powtarza się tyle razy, ile tylko może. Na ile jej na to pozwolimy.   

 

Źródło - https://pl.sputniknews.com/swiat/2020072712811838-cholernie-fajnie-szwedow-zadziwil-przeplywajacy-rosyjski-okret-podwodny-sputnik/   

Trzecia Wojna Światowa w 1986 roku?

Rosyjski SSBN typu Tajfun 

George A. Filler III (MUFON)

 

Specjalne projekty – Sowieci planowali atak na USA w 1986 roku

 

Okręty klasy „Tajfun”

 

W czerwcu 1986 roku, radziecka podwodna flota wojenna zintensyfikowała obecność swoich okrętów SSBN, mających warować u wybrzeży USA. Gary Austin pisze, że był on członkiem załogi samolotu zwiadowczego P-3 Orion. Jego Eskadra Patrolowa VP-24 będąca częścią amerykańskich sił ZOP, latała w okolicach Bermudów śledząc radzieckie okręty podwodne. 

Tajfun

W warunkach normalnych był tam jeden radziecki okręt podwodny na dozorze. Tej nocy namierzyli oni dwa okręty, choć normalna zmiana była dwa tygodnie wcześniej. Wezwał pilota i powiedział mu o nagłym podwojeniu ilości radzieckich okrętów podwodnych. Pilot wzniósł samolot i wezwał dowództwo US Navy, które ogłosiło dla jego załogi alarm bojowy. Kolejne dwa samoloty ZOP zostały poderwane najszybciej jak się dało, wykryły one więcej okrętów podwodnych…

Radzieckie rakietowe atomowe okręty podwodne (SSBN) klasy Tajfun są największe na świecie. Mogą one przenosić na pokładzie 16-20 pocisków rakietowych z głowicami jądrowymi, takie jak R-20 z wieloma głowicami (MIRV), które są w stanie dosięgnąć USA w ciągu kilku minut bez jakiegokolwiek ostrzeżenia. Następnego ranka, z bazy na Bermudach poderwano 20 samolotów Orion w celu śledzenia radzieckich okrętów podwodnych. Wykryto wiele okrętów i P-3 zawisały nad nimi, a amerykańskie SSN udały się na pozycje. Pociski rakietowe SS-N-8 o zasięgu 7700 km, weszły do służby po raz pierwszy na SSBN klasy Delta-I w 1972 roku, zanim zastąpiły je okręty klasy Yankee.

Samoloty rozpoznania radioelektronicznego ZOP - P-3 Orion

Wszystkie z 43 jednostek klasy Delta wszystkich typów, które weszły do służby począwszy od 1972 roku, miały SLBM SS-N-18 na pokładach okrętów Delta-III oraz R-29RM Sztil SS-N-23 na okrętach klasy Delta-IV. Nowe pociski miały zwiększony zasięg i były to MIRV – niezależnie naprowadzane wielogłowicowe pociski rakietowe, które mogły trafiać w różne cele na terytorium USA. Było więc ok. 50 radzieckich jednostek na pozycjach do wystrzelenia rakiet z tysiącem pocisków balistycznych, podczas kiedy wcześniej było ich kilka. Marynarka Wojenna i Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych skonfrontowały ich z liczną bronią powietrzną i morską, a Sowieci wyjechali do domu na powierzchni oceanu. Wojna nuklearna została zażegnana.

Prezydent Reagan i sekretarz Gorbaczow spotkali się w 1988 roku i to właściwie zakończyło Zimną Wojnę. W 1990 roku, spotkałem dwóch pułkowników KGB, który wyjaśnili, że ich bazy zostały zaatakowane i zniszczone przez pojazdy latające w kształcie trójkąta uzbrojone w laserową broń radiacyjną. Twierdzili oni, że Gorbaczowa odwiedzili Obcy, którzy domagali się rozwiązania ZSRR. Świat zbliżył się zanadto do wojny nuklearnej, by kontynuować Zimną Wojnę.

W 1988 roku prezydent Reagan tak powiedział:

- Pan Gorbaczow zasługuje na największe uznanie jako przywódca swego kraju.

KGB powiedział, że prezydent Reagan, a później jego wiceprezydent, George H. W. Bush, który wygrał wybory prezydenckie w 1988 roku przy wsparciu Reagana, wiedzieli o atakach.  

 

Moje 3 grosze

 

Kilka moich uwag. Pamiętam tamten czas. Atmosfera była naładowana, konfrontację czuło się w powietrzu, szczególnie w pierwszej połowie dekady lat 80. Na Bałtyku odbywały się manewry NATO, które monitorowały armie Układu Warszawskiego. W Europie znów zaśmierdziało prochem…

Pamiętam, jak w angielskiej i skandynawskiej prasie pojawiały się artykuły donoszące o grupach uderzeniowych radzieckich okrętów podwodnych – coś, co w 1984 roku znalazło się na kartach powieści „Polowanie na Czerwony Październik” Toma Clancy’ego. Czyżby to przewidział? Oczywiście pisało się o przygotowaniach do Trzeciej Wojny Światowej i zagrożeniu ze strony Sowietów i krajów satelickich. Typowy propagandowy bełkot, jakiego wiele było w latach 80., kiedy to rzeczywiście sytuacja była napięta. Amerykanie nie zasypiali gruszek w popiele i stan zagrożenia powoli wzrastał do niebezpiecznej granicy, poza którą była już tylko atomowa zagłada. Na szczęście ludzie zachowali resztki zdrowego rozsądku i do wojny nuklearnej nie doszło.

Spotkanie Reagana z Gorbaczowem miało miejsce w 1986 roku, w Reykjaviku, ale Zimna Wojna zakończyła się dopiero w 1990 roku. Niestety – zaczyna się powtarzać sytuacja, w której dwa Supermopcarstwa powarkują na siebie, a małe państwa takie jak Polska mogą sobie tylko popatrzeć na te harce. Na żaden sposób nie jest to dobre…   

 

Źródło: „Filer’s Files”,  nr 33/2020

Przekład z angielskiego - ©R.K.F. Leśniakiewicz

W 83 dni dookoła świata

USS Triton

Stanisław Bednarz

60 lat temu 10 maja 1960 roku podczas dziewiczej podróży amerykański atomowy okręt podwodny USS Triton zakończył podróż dookoła świata śladem Magellana w zanurzeniu wracając do macierzystego portu w USA. Był to jeden z pierwszych amerykańskich okrętów podwodnych z napędem atomowym, którego zadaniem było prowadzenie dozoru radarowego, za pomocą pierwszego na świecie radaru z elektronicznym skanowaniem. W momencie ukończenia budowy w 1959, był największym okrętem podwodnym na świecie.

W roku 1960 odbył 83-dniową podwodną podróż dookoła świata, trasą pokonaną w latach 1519-1522 przez Ferdynanda Magellana. Sama podróż w zanurzeniu dookoła świata trwała 60 dni i 21 godzin przy średniej prędkości 18 węzłów (33 km/h). Okrążenie to rozpoczęli 24 lutego koło wyspy św. Piotra I Pawła i zakończyli 25 kwietnia 1960 roku przy tej wyspie…

Gwoli statystyki obejmowało ono 26.723 mil morskich – czyli 49.491 kilometrów. Co ciekawe cztery razy przekraczali równik. Od chwili wypłynięcia z portu do tego dziewiczego rejsu, dokładnie 16 lutego 1960 do chwili powrotu 10 maja minęły 84 dni 19 godzin i 8 minut. Jednakże okręt wypłynął na północne wody Atlantyku w wynurzeniu... od chwili zanurzenia pozostawał w nim 83 dni i 9 godzin.

4 lutego 1960 roku kapitan Edward L. Beach, dowodzący okrętem, otrzymał w Pentagonie rozkaz wykonania ściśle tajnej misji. W dzienniku okrętowym napisano co następuje: Na potrzeby badań geofizycznych i oceanograficznych oraz w celu określenia akomodacji pokładowej, wytrzymałości i stresu psychicznego - zdecydowano, że należy przeprowadzić szybką podróż dookoła świata. Ważna była nieprzerwana ciągłość – bez zawijania do portów – w trakcie całego rejsu. Do misji wybrano Tritona, ze względu na jego rozmiar, szybkość i dodatkową niezawodność dwu-reaktorowej instalacji.

Nastąpił jednak jeden moment, który w całej tej podwodnej podróży był dość znaczący. Dokładnie 6 marca choroba jednego z marynarzy zmusiła okręt do częściowego wynurzenia – jedynie tzw. kiosku - w celu przeniesienia chorego marynarza na pokład ciężkiego krążownika USS Macon. Działo się to na wysokości urugwajskiego Montevideo, kilkanaście mil od brzegu. Nie spowodowało to jednak przerwania misji, a kadłub okrętu pozostawał w częściowym zanurzeniu.

Zdarzenie to dowodzi, że nawet w tak ważnych misjach życie ludzkie jest czynnikiem nadrzędnym. Powrót okrętu okazał się ogromnym tryumfem, a kapitan Beach został odpowiednio odznaczony: kluczem do tego okazała się energia nuklearna, która wtedy i ciągle zapewnia okrętom podwodnym nieograniczoną moc.

Okręt został wycofany ze służby w 1969 roku, po uszkodzeniu w 1968 podczas wojny wietnamskiej, wcześniej od 1964 był okrętem flagowym Floty Atlantyckiej (II Floty).

Ćwiczenie „Grom 2019” i inne

Kyle Mizokami

Rosyjska flota odpala rakiety i wypuszcza okręty podwodne w próbie odstraszania. Ćwiczenia były zaplanowane w celu udowodnienia, że Rosyjska Flota jest dostatecznie gotowa do odstraszenia przed niespodziewanym atakiem nuklearnym. Ćwiczenia te miały kryptonim Гром 2019/Piorun 2019 i trwały przez cały październik. Rosyjska Flota wystawiła 10 okrętów torpedowych w czasie tygodnia, a to jest liczba jakiej nie widziano od czasów Zimnej Wojny. Rosyjskie okręty podwodne próbowały odpalić trzy pociski rakietowe dalekiego zasięgu, ale tylko dwa odpalenia były udane.

Rosyjska marynarka wojenna przeprowadziła kilka skomplikowanych ćwiczeń okrętów podwodnych w ciągu ostatnich dwóch tygodni w celu przetestowania zdolności kraju do powstrzymania ataku nuklearnego. Moskiewska marynarka wojenna wystrzeliła pocisk dalekiego zasięgu i wystawiła prawie dziesięć okrętów podwodnych ataku, udowadniając, że może wystrzelić pociski nuklearne i ruszyć w celu ochrony okrętów podwodnych, które niosą je na morzu. Jednak nie wszystkie testy zakończyły się powodzeniem, a przynajmniej jeden pocisk został wstrzymany w ostatniej chwili.

Podobnie jak USA, Rosja utrzymuje nuklearną triadę międzykontynentalnych pocisków balistycznych z głowicami jądrowymi, bombowców strategicznych i okrętów podwodnych, które niosą inne pociski nuklearne. Rosyjska marynarka wojenna przeprowadziła kilka ćwiczeń w październiku, których celem było udowodnienie, że rakiety wystrzeliwane z okrętów podwodnych działają zgodnie z reklamą i mogą chronić uzbrojone w nuklearne okręty podwodne na morzu.

Rosyjski Piorun 2019 ma zapewnić rosyjskim siłom „drugiego uderzenia”, arsenałowi broni nuklearnej opartej na okrętach podwodnych, który jest w stanie wywołać niespodziewane „pierwsze uderzenie”, nadal wykonywać swoją misję. Udowadniając, że działa zdolność drugiego uderzenia, Rosja odstrasza inne kraje od rozpoczęcia ataku.

Rosyjskie atomowe okręty podwodne prowadzą testy pocisków balistycznych systemu Buława na Morzu Barentsa. W sierpniu 2019 roku, wystrzelono pocisk Buława z SSBN K-535 Jurij Dołgorukij.

Pierwszą częścią rosyjskich ćwiczeń było skoncentrowanie ośmiu torpedowych okrętów podwodnych z moskiewskiej Floty Północnej zwróconej w stronę Atlantyku w zaledwie tydzień. Misją okrętów szturmowych jest neutralizowanie okrętów podwodnych przeciwnika, chroniąc większe okręty rakietowe przed atakiem. Zmasowane działanie zostało zgłoszone przez „The Independent Barents Observer”, który opisał to jako „niespotykane od czasów zimnej wojny”.

Drugą częścią była seria prób rakietowych. Pierwszy test przeprowadzony przez starzejącą się łódź podwodną K-44 Riazań, okręt podwodny należący do rosyjskiej Floty Pacyfiku. Okręt z powodzeniem wystrzelił starszą rakietę SS-N-18 Stingray o zasięgu 4000 mi/6400 km i do siedmiu głowic nuklearnych o masie 200 kiloton. Pocisk, który przenosił atrapę do testu, przeleciał nad Rosją i wylądował w rosyjskim regionie arktycznym. Problem, według autora „Forbesa” H.I. Sutton był taki, że okręt miał wystrzelić dwa pociski. Jeden start został przerwany.

Drugi test, od zupełnie nowej jednostki SSBN klasy Borei (Boreasz) K-549 Kniaź Władimir, podobno zakończył się sukcesem. Test ten obejmował wystrzelenie z najnowszego okrętu podwodnego rakiety balistycznej SS-N-32 Buława. Głowice ćwiczebne biorące udział w tym ćwiczeniu leciały w przeciwnym kierunku niż w poprzednim teście, lądując na poligonie Kura na półwyspie Kamczatka. Kniaź Władimir jest technicznie nadal w testach morskich, ale jeśli wszystko pójdzie dobrze, powinien dołączyć do rosyjskiej marynarki wojennej jeszcze w tym roku. Rosyjskie Ministerstwo Obrony przesłało film z nocnego startu na YouTube.

Jak dotąd Piorun 2019 to ćwiczenie mieszane. Masowe zgromadzenie ośmiu okrętów podwodnych SSN jest imponującym osiągnięciem. Wystrzeliwane przez Rosję pociski rakietowe mają jednak tylko współczynnik 0,666 pod względem niezawodności. Chociaż mała próbka statystyczna, wciąż nie jest świetna dla rosyjskiej marynarki wojennej.

Tymczasem na Morzu Południowochińskim…

Jak donosi portal Najwyższy Czas:

Tajemnicza eksplozja na Morzu Południowochińskim. Czy to był wybuch jądrowy?

Media od kilku dni podają wiadomość o tym, że na Morzu Południowochińskim doszło do tajemniczej eksplozji. Miał to być podwodny wybuch jądrowy, do którego doszło pomiędzy Filipinami a Wietnamem.

Jak dotąd nie ma żadnych oficjalnych informacji, które potwierdzałyby doniesienia. Ostatnio jednak pojawiły się wiadomości dotyczące reakcji boi sygnałowych, których zadaniem jest zapewnić system ostrzegania przed tsunami. Otóż miały one zareagować na niezidentyfikowane wydarzenie, które spowodowało lokalne fluktuacje.

Jak podały systemy monitorujące, eksplozja miała mieć siłę równą od 10 do 20 kiloton trotylu. To podobna wartość do bomby zrzuconej na Hiroszimę. Najprawdopodobniej z tego właśnie powodu pojawiły się głosy, że mogła to być bomba atomowa zdetonowana przy pomocy chińskiego okrętu podwodnego.

Ponadto w rejonie, w którym miało dojść do eksplozji, odnotowano wzrost skażenia radioaktywnego. Wiele wskazuje, że faktycznie doszło do wybuchu na Morzu Południowochińskim, jednakże najprawdopodobniej nie chodzi o bombę nuklearną, ale o okręt podwodny o napędzie atomowym.

Poszukałem w Internecie, ale niczego nie udało mi się znaleźć poza wzmianką w „The Japan Times”, gdzie natknąłem się na następujący artykuł Jesse Johnsona:

USA wysyła okręty w pobliże wysp na Morzu Południowochińskim po tym jak Pekin zażądał „zaprzestania prężenia muskułów”

US Navy dwukrotnie wysłała okręty w ostatnie dni w okolice spornych wysp na Morzu Południowochińskim – powiedzieli wojskowi reporterowi „The Japan Timesa” w piątek (data).

 Tak zwana operacja wolności żeglugi (FONOP) w środę i czwartek nastąpiła w wyniku rosnących napięć między oboma mocarstwami, a zaledwie kilka dni po tym, jak Chiny zażądały od wojsk USA „zaprzestania napinania mięśni” na strategicznym szlaku żeglugowym.

W środę przybrzeżny okręt USS Gabrielle Giffords przepłynął w odległości 12 mil morskich (22 km) od rafy Mischief w łańcuchu Spratly, powiedziała kmdr. Reann Mommsen, rzeczniczka 7. Floty USA. W czwartek niszczyciel USS Wayne E. Meyer podważył ograniczenia dotyczące swobodnego przejścia na Wyspach Paracelskich, na północ od Spratly, powiedział Mommsen.

Amerykańska marynarka wojenna rozgniewała Chiny, regularnie prowadząc FONOP statkami w pobliżu niektórych okupowanych przez Chiny wysp, w tym wysepek sztucznych, na drodze wodnej, zapewniając swobodę dostępu do kluczowych międzynarodowych dróg wodnych.

Mommsen powiedziała, że operacje te „są prowadzone pokojowo i bez przemocy i przeciwko żadnemu krajowi. Misje te są prowadzone na podstawie prawnej i demonstrują nasze zaangażowanie w przestrzeganie praw, wolności i legalnego korzystania z morza i przestrzeni powietrznej gwarantowanych wszystkim narodom” - dodała.

Pekin twierdzi, że znaczna część Morza Południowochińskiego, w tym Filipiny, Wietnam, Malezja, Tajwan i Brunei mają podobne roszczenia na wodach, na których rutynowo operują chińskie, amerykańskie, japońskie i niektóre południowoazjatyckie marynarki wojenne.

Ani Japonia, ani USA nie mają roszczeń na tych wodach, ale obaj sojusznicy rutynowo deklarowali swoje zaangażowanie w „wolny i otwarty Indo-Pacyfik”.

Ruchliwa droga wodna jest tylko jednym z kilku punktów zapalnych w stosunkach USA-Chiny, które obejmują trwającą wojnę handlową, protesty pro-demokratyczne w Hongkongu i wsparcie dla Tajwanu.

Sekretarz obrony USA Mark Esper spotkał się w tym tygodniu z chińskim ministrem obrony Wei Fenghe na rozmowach przy drzwiach zamkniętych przy okazji spotkania szefów obrony w Bangkoku.

Wei wezwał Espera, by „przestał napinać mięśnie na Morzu Południowochińskim i nie prowokował i nie nasilał napięć na Morzu Południowochińskim”, powiedział w poniedziałek rzecznik chińskiego Ministerstwa Obrony.

Esper oskarżył Pekin o „coraz częstsze stosowanie przymusu i zastraszania w celu realizacji jego celów strategicznych” w regionie.

Waszyngton potępił Pekin za jego ruchy na szlaku wodnym, w tym budowę sztucznych wysp - takich jak te w łańcuchu wysp Paracelskich i dalej na południe w Spratly Is. - z których niektóre są bazami dla lotnisk wojskowych i zaawansowanej broni.

Stany Zjednoczone obawiają się, że placówki te mogłyby zostać wykorzystane do ograniczenia swobodnego przepływu na drogach wodnych, w tym ważnych szlaków morskich, przez które przepływa około 3 trylionów dolarów światowego handlu rocznie.

Pekin twierdzi, że rozmieścił na wyspach zaawansowaną broń w celach obronnych, ale niektórzy eksperci twierdzą, że jest to część planowego dążenia do scementowania faktycznej kontroli wód.

W Białej Księdze poświęconej obronie, wydanej po raz pierwszy od lat w ubiegłym miesiącu, Chiny podkreśliły nowy nacisk na „gotowość bojową i szkolenie wojskowe w rzeczywistych warunkach bojowych” oraz nowe zdolności Chin do walki w wojnie na Zachodnim Pacyfiku i Morzu Południowochińskim.

Biała Księga Pekinu mówi: „zorganizowano parady morskie na Morzu Południowochińskim” i „przeprowadzono serię ćwiczeń siłowych na żywo”, podczas gdy ich siły powietrzne „przeprowadziły patrole bojowe na Morzu Południowochińskim i patrole bezpieczeństwa w na Morzu Wschodniochińskim i działały na Zachodnim Pacyfiku.”

Nawiasem mówiąc, ktoś może pamięta komputerową grę „SSN” wedle dwóch powieści słynnego pisarza Toma Clancy’ego – „Polowanie na «Czerwony Październik»” i „Rainbow Six”? Otóż chodziło w niej o wybuch konfliktu na linii USA – Ch.R.L. o archipelag Spratly Is. – a poszczególne fazy gry odzwierciedlają fazy operacji morskiej w tym konflikcie, w którym udział biorą także Rosjanie i Brytyjczycy. Oczywiście 14 faza kończy się pokonaniem Chin kontynentalnych i przywiezieniem w Tajwanu „demokratycznego” i oczywiście proamerykańskiego prezydenta wreszcie zjednoczonych Chin.  Czyżby ta wizja miała się teraz zrealizować???

I jeszcze jeden materiał, tym razem z „Forbesa” na który wskazał mi pan Kyioshi Amamiya:

Klasa Jin to najnowszy okręt podwodny w chińskim arsenale. Sześć już zbudowano i stanowią one trzon chińskiego odstraszacza nuklearnego na morzu. Okręty podwodne mają swoją bazę w pobliżu Sanya na wyspie Hainan, około 190 mi/~305 km na północny zachód od Wysp Paracelskich.

Niezweryfikowane zdjęcie chińskiego atomowego, rakietowego okrętu podwodnego (SSBN) typu 094 (klasa Jin) wynurzającego się obok wietnamskiego statku rybackiego. Zdjęcie wykonane podobno przez wietnamskiego rybaka w pobliżu Wysp Paracelskich na Morzu Południowochińskim we wrześniu 2019 r.

SSBN mogą operować pod wodą przez całe miesiące ukryte pod falami w czasie takiego bojowego patrolu. Wynurzenie się obok statku innego kraju jest niezwykłe i sugeruje, że coś poszło nie tak. Coś na tyle poważnego, że uzasadnia poświęcenie swojego głównego atutu: podstęp. Nie jest to typ łodzi podwodnej, której można wynurzyć, aby wysłać wiadomość.

Okręty podwodne i statki rybackie nie mieszają się dobrze. W 1984 r. radzieckaa łódź podwodna zaplątała się w sieci norweskiego trawlera. Po wielu godzinach prób uwolnienia się okręt podwodny musiał wynurzyć się, odsłaniając swoją misję poza krajem NATO. Konsekwencje mogą być znacznie gorsze. W 1990 r. brytyjski okręt podwodny przejechał przez sieci małej łodzi rybackiej u wybrzeży Szkocji. Cała czwórka załogi zginęła, gdy wciągnięto pod wodę ich łódź.

Być może okręt podwodny zaplątał się w sieć rybacką lub obawiał się, że tak będzie. Wynurzenie mogło uratować życie rybakom lub okrętom podwodnym. Jak na ironię, ryzyko związane z sieciami rybackimi może być czynnikiem wpływającym na chińskie rakietowe okręty podwodne patrolujące Morze Południowochińskie zamiast bardziej zatłoczonego Morza Wschodniochińskiego i Morza Żółtego.

Pamiętam podobne wypadki z Morza Północnego, kiedy w latach 80. Doszło kolizji zachodnioniemieckiego dieslowskiego okrętu podwodnego z trawlerem rybackim czy nawet z lotniskowcem, co miało miejsce na Pacyfiku i wywołało panikę w dowództwie US Navy…

Jedno jest pewne: trwa Druga Zimna Wojna i wystarczy jakiś głupi pretekst, a wszystko skończy się nuklearną masakrą, po której nawet nie pozostaną bakterie. Dla Ziemi nastanie znów Złoty Wiek – bez życia organicznego. Radioaktywność powoli się wypromieniuje i wszystko zacznie się na nowo – ab ovo…

Źródła:

·        https://www.popularmechanics.com/military/weapons/a29645702/russian-navy-deterrence/

·        https://nczas.com/2019/11/23/tajemnicza-eksplozja-na-morzu-poludniowochinskim-czy-to-byl-wybuch-jadrowy-video/?fbclid=IwAR0owrSlcXz6SOw4OMb480vYI6PElGKvrktOW_BiwvDbRSbaVeI1DAS4WZ0

·        https://www.japantimes.co.jp/news/2019/11/22/asia-pacific/us-warships-south-china-sea/?fbclid=IwAR2aU_6SyfKEOHX3jRVQg8HjOSHn-zcJ2MUNHXzf51Szjj23fwvTwF5ijUQ#.XdzpW9Xdjct

·        https://www.forbes.com/sites/hisutton/2019/10/16/chinese-nuclear-submarine-involved-in-incident-in-south-china-sea/?fbclid=IwAR0lTx__YyghDq5yust54TdVbVu5fK6ENg7Vde9Q6eF0gfkN3KtzZYiRVDQ#1d1d199f91b7

Zdjęcia – TASS/Getty Images

Przekład z angielskiego - ©R.K.F. Leśniakiewicz