Nowe fakty w sprawie Smoleńska

Od dwóch dni polskie media zajmują się przeciekiem z Wojskowej Prokuratury na temat najnowszych danych uzyskanych z taśm z czarnych skrzynek samolotu Tu-154 M nr boczny 101, który w dniu 10.IV.2010 rozbił się w okolicy lotniska Siewiernyj w Smoleńsku. Zginęło 96 osób w tym prezydent RP – Lech Kaczyński z żoną Marią. Tyle wiemy na pewno, potem zaczynają się pomysły, domysły, hipotezy i zwyczajne kłamstwa, podsycane przez partyjną propagandę głównych graczy na polskiej scenie politycznej.

Na kilka dni przed piątą rocznicą tej tragedii ujawniono fragmenty stenogramów, z których wynika, że: Piloci ignorowali wszelkie sygnały ostrzegawcze nadawane przez automatykę samolotu. Samolot leciał w warunkach ograniczonej widoczności. W kokpicie przebywały osoby postronne, które wywierały presję na pilotów. 

Czyli właściwie nic nowego – to było wiadome już z raportu gen. Anodiny. Rzecz w tym, że w rusofobicznym obłędzie nasi bonzowie nie wierzą Rosjanom w ani jedno słowo. Też nic nowego, dzięki rusofobii polscy przedsiębiorcy stracili już miliony złotych. Głupota i uprzedzenia zawsze nie popłacają. Rosjan nie musimy kochać, ale handlować z nimi warto. Tego oczywiście nie chcą wiedzieć styropianowe postacie „chore na Polskie”, bo dla nich czas zatrzymał się gdzieś w 1956 roku. Antyrosyjskie klapki na oczach tak pieczołowicie trzymane im przez funkcjonariuszy zachodnich służb specjalnych robią swoje. Polacy machają zardzewiałą amerykańską szabelką, a Europa się bogaci kosztem polskiej głupoty i zwykłego tromtadractwa.  

Tak zatem niepokoi mnie jedno – ta atmosfera chorej sensacji i hucpy politycznej towarzysząca temu – pożal się Boże – „wydarzeniu”. To czemuś ma służyć – zapewne pognębieniu Prawa i Sprawiedliwości, partii z uporem psychola lansującej tezę o zamachu. Jak już kiedyś napisałem, owszem – to mógł być zamach zrealizowany przez Amerykanów, którzy obniżyli parametr wysokości lotu rządowej „tutki”, dzięki czemu samolot mógł werżnąć się w ziemię przed pasem. Tylko, że piloci ponoć widzieli ziemię, i bynajmniej nie reagowali na wskazania przyrządów. A już na pewno nie patrzyli na wskazania GPS. Oczywiście śmierć pary prezydenckiej podzieliła i tak już podzielonych Polaków, a o to przede wszystkim mogło chodzić potencjalnym zamachowcom. Podzieleni Polacy łatwiej popełnią błędy, które przelicza się w brzęczącej monecie.

Czyli co? Kolejna ściema? Zapewne tak. A zatem o co chodzi? – jak zawsze, o kasę i punkty wyborcze. A tak naprawdę, to chodzi o przykrycie kolejnego szwindla naszych rządzących. Ciekawy jestem, komu coś znów zabiorą? – nauczycielom? Górnikom? Kolejarzom? Emerytom i rencistom? Niestety – tym rządom nie ufam i nie wierzę. I dziwię się tylko ludziom, że z uporem wciąż oddają głosy na tą całą kupę nieudaczników, którzy nawet nie potrafią odebrać Rosjanom czarnych skrzynek i wraka Tupolewa. Czego się boją? Bo to oni się boją, a nie Rosjanie.

Prawdę powiedziawszy, to mnie to nie dziwi: za śmierć tych ludzi odpowiadają, poza pilotami i stojącym im za plecami gen. Błasikiem i szefem protokołu Kazaną także ci, którzy zezwolili na to, by wszyscy dowódcy wojsk + głowa państwa znaleźli się w jednym samolocie! To był najgorszy błąd, jaki można było popełnić!

Należy podkreślić, że to wszystko było po straszliwej katastrofie samolotu CASA C-295-M, nr takt. 019 w Mierosławcu, która miała miejsce w dniu 23.I.2008 roku, w której zginęło 20 osób: załoga i 16 wyższych oficerów polskich sił powietrznych, przede wszystkim specjalistów ds. bezpieczeństwa lotów... (!!!) Wniosków z tej katastrofy nie wyciągnięto żadnych!

Winę ponosi również ten, który za wszelką cenę chciał wziąć udział w pisowskiej imprezie wyborczej zorganizowanej na prochach Katyńczyków, co osobiście uważam za ich profanację! Oczywiście zdaję sobie sprawę, że zaraz rzucą się na mnie „patrioci” z pretensjami i inwektywami! OK., ich zbójeckie prawo. Ale…

Niechże więc wysilą swe mózgownice i pomyślą logicznie: sensacje z prokuratury zbiegły się – dziwnym zrządzeniem losu (???) – z publikacją w Niemczech oszczerczej książki jakiegoś dziennikarzyny śledczego Jürgena Rotha pt. „Zamknięte akta S”, w której w przedziwny sposób powiązuje katastrofę w Smoleńsku, zestrzelenie samolotu malezyjskiego z lotu MH-17 i rosyjskie działania na Ukrainie. Oczywiście zna już winnego – jest to oczywiście prezydent Putin i FSB. No i – co szczególnie ciekawe - jakiś wysoki urzędnik w Polsce. Jakże to na rękę polskim rusofobom! Jakże to na rękę oszołomom z uporem maniaka lansującym teorię spisku!

A dla mnie oznacza to jedno: komuś niezmiernie zależy na tym, by mieszać w polskim kotle, by cały czas w nim wrzało i kipiało, by Polacy skakali sobie do oczu walcząc o to, kto ma rację w kwestii Smoleńska, Żołnierzy Wyklętych, Żołnierzy Przeklętych, Katyńczyków, zamordowanych przez UPA mieszkańców Wołynia, Podola, Bieszczadów i kogo tam jeszcze. Rozdrapywanie ran, gloryfikowanie jednych, skazywanie na zapomnienie innych, dzielenie na lepszych i gorszych – to właśnie jest celem różnych Grossów, Rothów, Pawlikowskich, Kadelbachów i wspierających ich ohydnych kreatur, którzy od czasu do czasu zamieszają w polskim kotle i śmieją się nam w oczy patrząc, jak Polacy miotają się w jakimś destrukcyjnym amoku. My tracimy, oni obrastają w tłuszczyk i zbierają nagrody za opluwanie Polski i Polaków. Smoleńsk jest także elementem tej ohydnej gry.

I tak należy to widzieć.                

20 faktów o satelicie „Czarny Książę”

Ten „sztuczny satelita” wywołał wielkie zainteresowanie mediów od końca lat 50., i dzięki temu stał się jednym z najbardziej omawianych obiektów w przestrzeni kosmicznej. Początkowo sądzono, że jest to rosyjski satelita szpiegowski, przyciągnął uwagę milionów ludzi na całym świecie.

Jeżeli znajdujesz nasz artykuł o Czarnym Księciu jako za długi, to poniżej masz wypunktowane najważniejsze fakty o tym tajemniczym obiekcie:

1.      Czarny Książę – według agencji monitorujących radio na świecie, satelita ten nadaje radiosygnały od ponad 50 lat;

2.     USA i Związek Radziecki wykazywały zainteresowanie tym „Nieznanym Obiektem Kosmicznym”;

3.     Krążą pogłoski, że słynny Nikola Tesla był pierwszym człowiekiem, który przechwycił sygnał z satelitarnego Czarnego Księcia jeszcze w 1899 roku, w czasie budowy wysokonapięciowego urządzenia radiowego w Colorado Springs, CO.

4.     Od lat 30., astronomowie na świecie donoszą od dziwnych radiosygnałach, które rzekomo emituje Czarny Książę;

5.      W 1957 roku, dr Luis Corralos z Ministerstwa Komunikacji Wenezueli sfotografował go w czasie robienia zdjęć przelotu Sputnika-2 nad Caracas;

6.     Historia o Czarnym Księciu była przekazywana w mediach już od lat 40. (być może autorowi chodziło o lata 50., chyba że są znane jakieś wcześniejsze doniesienia medialne z lat 40. – przyp. tłum.), kiedy to „St. Louis Dispatch” i „The San Francisco Examiner” napisały na temat „satelity” w dniu 14.V.1954 roku.

7.      Magazyn „The Time” napisał o satelicie Czarny Książę w dniu 7.III.1960 roku;

8.     W 1957 roku, nieznany „obiekt”, jak zaobserwowano, „zaćmił” statek kosmiczny Sputnik-1. Zgodnie z doniesieniami, leciał on na polarnej orbicie.

9.     W roku 1957 ani USA ani ZSRR nie miały dostatecznej technologii umożliwiającej wysłania statku kosmicznego na polarną orbitę.

10. Pierwszy satelita na polarną orbitę został wystrzelony w 1960 roku w ZSRR.

11.   Satelity na orbicie polarnej są używane do sporządzania map, obserwacji Ziemi, kosmicznego zwiadu. Ten fakt plasował Czarnego Księcia w kategorii satelitów obserwacyjnych.

12.  W 1960 roku, satelita Czarny Książę znowu został zlokalizowany na polarnej orbicie, astronomowie i naukowcy wyliczyli jego masę na ponad 10 ton, co oznaczało, że był to najcięższy satelita w tamtych czasach.

13.  Orbita Czarnego Księcia nie była podobna do orbity jakiegokolwiek innego obiektu kosmicznego.

14.  Firma Grumman Aircraft Corporation nadała szczególną ważność temu tajemniczemu „satelicie”, w dniu 3.IX.1960 roku, w kilka miesięcy po jego wykryciu przez radiolokator, kamera fotograficzna Grummana na Long Island sfotografowała Czarnego Księcia.

15.  Grumman Aircraft Corporation sformowała komitet do przestudiowania danych otrzymanych z obserwacji, ale nigdy nie opublikowanych.

16. W 1963 roku, Gordon Cooper został wystrzelony w Kosmos. W czasie swego ostatniego okrążenia, zauważył on świecący zielono obiekt przed swoją kapsułą, w dużej odległości i lecącej w kierunku jego statku kosmicznego. (Była to misja Faith 7/Mercury-Atlas 9 odbyta w dniach 15-16.V.1963 roku – przyp. tłum.) Stacja obserwacyjna w Muchea, Australia, - kiedy Cooper zameldował obserwację nieznanego obiektu – namierzyła go radiolokatorem. Leciał on ze wschodu na zachód;

17.  Pewien operator z Ham Radio zdeszyfrował sygnały z Kosmosu uchwycone przez jednego amerykańskiego satelitę i doszedł do wniosku, że Czarny Książę pochodzi z układu gwiezdnego Epsilona Wolarza (e-Boo), 13.000 lat te

18. Zgodnie z rozkodowaną wiadomością, satelita Czarny Książę pochodzi z planety gwiazdy Izar (Mirac, Pulcherrima, Epsilon Wolarza – aktualnie znajdująca się na RA = 14^h44^m59,208^s DEC = +27°04’27,38” – przyp. tłum.), sprzed 13.000 lat.

19. W dniu 23.VIII.1954 roku, techniczny magazyn „Aviation Week and Space Technology” opublikował historię o tym, jak satelita Czarny Książę zdenerwował Pentagon, który usiłował ukryć te informacje.

20.                       NASA opublikowała oficjalne zdjęcia, które najwidoczniej ukazują satelitę Czarny Książę.

Źródło – Ancient Code:  http://www.ancient-code.com/20-facts-black-knight-satellite/ 

Przekład z j. angielskiego – Robert K. Leśniakiewicz ©

Odtajnione dokumenty: Amerykańskie testy jądrowe na Księżycu

Ivan Petricevic

Zgodnie z odtajnionymi dokumentami mającymi związek z misją Apollo-11, rząd USA miał wiele planów związanych z Księżycem, a niektóre z nich nie miały wiele wspólnego z nauką, jak się nam to wydaje. Zgodnie z nimi, rząd USA miał zamiar wykorzystać Księżyc jako centrum kosmicznego szpiegostwa i jako swój poligon broni nuklearnych A i H. W czasie Zimnej Wojny najważniejszym było pokazanie swej militarnej potęgi, a co mogło być lepszego od pokazania swej potęgi atomowej na Księżycu? Nieprawdaż?

Nikt nie wiedział o Projekcie A119, który był niejawny do połowy lat 90., kiedy to pisarz Keay Davidson, który napisał biografie Carla Sagana odkrył intel – informacje ważne ze względów wojskowych i/lub politycznych idący do przemiału, a który dotyczył właśnie tajnych operacji na Księżycu.

Na całym świecie ludziom przedstawiono ten Projekt A119 jako „Studium o badaniach lotów księżycowych”, dzięki odtajnieniu dokumentów dotyczących Projektu A119, który był prowadzony przez Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych - USAF. Celem Projektu A119 była militaryzacja Księżyca w czasie Zimnej Wojny.

W 1959 roku, włoski fizyk Leonard Reiffel, który specjalizował się w fizyce nuklearnej i jego kolega Enrico Fermi zostali zaproszeniu do udziału w Projekcie A119 przez rząd USA. Od tego czasu, niebo Newady i ziemia Nowego Meksyku były targane nieomalże co tydzień nuklearnymi eksplozjami w atmosferze.

Na szczęście testy na Księżycu nigdy nie były przeprowadzone z powodu podpisania Traktatu o Częściowym Zakazie Prób Atomowych w 1963 roku i Traktatu o Przestrzeni Kosmicznej w 1967 roku. Te traktaty przerwały przyszłe prace nad transportem i detonowaniem ładunków jądrowych na Księżycu.

Musimy pamiętać, że satelita NASA – LCROSS (Lunar Crater Observation and Sensing Satellite) został wystrzelony w 2009 roku i jak widzieliśmy, oddzielił on od siebie Centaura – zderzacz działający energią kinetyczną – coś, co dzisiaj wielu uważa za głowicę nuklearną, która nie eksplodowała na powierzchni Księżyca.

Niektórzy ufolodzy sądzą, że Centaur nie był takim laboratorium naukowym, jak twierdzi NASA, i był zbudowany w zupełnie innym celu.

Mając niemal 90 lat, krótko przed swą śmiercią, dr Reiffel wyznał, że ostrzegał oficjeli z Pentagonu o niemożności technicznej wysłania broni jądrowej na pokładzie statku kosmicznego na Księżyc w 1959 roku. Jednakże plany te były zbyt atrakcyjne dla wojskowych, którzy kontynuowali je dla osiągnięcia swych celów.

Był to globalny projekt śledzenia całej Ziemi z Księżyca. Projekt ten zawierał instalacje stacji, baz księżycowych, centrów telemetrycznych i obserwacyjnych, kontrolowanych przez stałe załogi, które dostarczono by na Księżyc przy pomocy wahadłowców. Technologicznie byłoby to możliwe, więc rząd USA spieszył się pokazać swą technologiczną i militarną potęgę. Dostarczenie głowic nuklearnych na Księżyc i zdetonowanie ich tam byłoby ostateczną demonstracją potęgi takiego narodu jak amerykańskiego.

Miejsce impaktu "Centaura" na powierzchnię Księżyca...

Chociaż na Księżyc poleciało 12 astronautów pomiędzy 1969 a 1972 rokiem, plany militaryzacji zakończyły się rezygnacją i rozwinięciem koncepcji satelitów krążących wokół Księżyca.

Prawdziwą przyczyną tego, że nie latamy na Księżyc po misjach Apollo, może wiązać się z Projektem A119, albo w końcu jak uważają ufolodzy i może aktualnie tak jest, oni mieli rację od samego początku…

Moje 3 grosze

…a chodzi konkretnie o to, że z Księżyca albo przegonili nas Kosmici, albo jego mieszkańcy, bo i tego nie da się wykluczyć. Księżyc zawiera w sobie wiele tajemnic, które można będzie poznać dopiero wtedy, kiedy ludzie znów powrócą na Srebrny Glob i zaczną go badać na serio – bez politycznych podtekstów i chorych militarnych zamiarów.

Nasz wielki filozof i pisarz sci-fi – Stanisław Lem  w  „Cyberiadzie” napisał, że: „Oto powyżej pewnej granicy wojskowość jako stan lokalny przekształca się w cywilność, a to dlatego, ponieważ Kosmos jako taki jest cywilny absolutnie…”

Dlaczego? Ano dlatego, że prowadzenie wojen wymaga trzech rzeczy: pieniędzy, pieniędzy i jeszcze raz pieniędzy. I właśnie dzięki temu nikt rozsądny nie wyprowadza wojen w Kosmos – po prostu jest to nieopłacalne na dalszą metę, a pierwsi zrozumieli to Rosjanie, którzy wyścig ten przegrali. Ale – wbrew temu, co buńczucznie głosi ich propaganda – Amerykanie też się do tego nie kwapią, bo wyprowadzanie wojny w Kosmos – osławione reaganowskie „wojny gwiezdne” – stanowi potężne obciążenie dla budżetu. Na szczęście prawa ekonomii są równie bezlitosne jak prawa fizyki i każda wojna w Kosmosie musi zakończyć się finansową zapaścią. Doznała tego III Rzesza w czasie II Wojny Światowej. Niemcy mieli wspaniałe konstrukcje urządzeń wyprzedzających swoje czasy o dziesięciolecia – i zero kasy na ich realizację…

Dlatego też Amerykanie prowadzą szereg wojen konwencjonalnych, prowadzonych w oparciu o renegatów i „pożytecznych idiotów”, którzy za nich nadstawiają karki w amerykańskim interesie. A do czego to prowadzi, to widzimy w Kosowie, Iraku, Afganistanie, Somalii, Egipcie, Libii, Syrii… Polska szczęśliwie uniknęła tego losu, ale czy wystarczy nam rozsądku na dalsze lata?

Czarny Książę wydaje się być technologicznym mitem wczesnego etapu rozwoju kosmonautyki i chyba takowym pozostanie. Gdyby taki obiekt znajdował się na orbicie, to dawno zostałby wykryty, co jest oczywistą oczywistością. No chyba, że Czarny Książę wciąż lata wokół Ziemi a NASA i Roskosmos utajniają jego istnienie. 

Jest jeszcze jedna hipoteza na temat Czarnego Księcia: to właśnie on spadł do Basenu nr 4 gdyńskiego portu handlowego w dniu 21.I.1959 roku i jego szczątki zostały wydobyte i cichcem-boczkiem wywiezione do ZSRR przez ekipę SPECNAZ-u GRU…  Niemożliwe? Owszem, ale jakże to sensacyjnie brzmi!              

Źródło: http://www.ancient-code.com

Przekład z j. angielskiego – Robert K. Leśniakiewicz ©

Co nowego w Brazylii?

III Forum Ufologiczne w Porto Alegre w dniach 12-14.VI.2015 r.

Najnowsze hity wydawnicze

Raport ONZ: Nasze oceany są zaśmiecone plastykiem

Casey Tolan (dla CNN)

Plastykowe odpady we Wszechoceanie powodują straty w wysokości 13 mld USD w morskich ekosystemach każdego roku – twierdzi nowy raport ONZ w tej sprawie. Plastykowe mikrofragmenty mniejsze od 5 mm, które są spożywane przez zwierzęta morskie, są szczególnie niebezpieczne. Rozwiązaniem tego problemu jest wzrastający recykling i zmniejszenie potrzeby używania mas plastycznych. Seria nowych raportów ukazuje jak plastykowe odpady niszczą Wszechocean – raniąc morskie zwierzęta, niszcząc wrażliwe ekosystemy i skażając ryby, które jadamy. Ale eksperci twierdzą, że rozwiązanie tego problemu nie leży we Wszechoceanie – ale na lądzie.

Plastykowa plaża w Kuta Beach, Indonezja, styczeń 2014 roku

Program Ochrony Środowiska ONZ tak jak Światowa Komisja Oceanu NGO i Projekt Ujawnienia Zagrożenia Plastykami opublikowały raporty w lipcu 2014 roku, bijąc na alarm i złowrogim wpływie plastyków na oceaniczne środowisko.

Odpady plastykowe we Wszechoceanie powodują warte 13 mld USD straty każdego roku – jak twierdzi raport UNEP i dodaje, że liczba ta może być o wiele wyższa. Światowa produkcja mas plastycznych, jak się zakłada, ma sięgnąć 33 mld ton do 2050 roku, i plastyk stanowi 80% śmieci zalegających na plażach i brzegach.

- Bez wątpienia plastyk pełni istotną rolę we współczesnym życiu, ale jego rola w zapaści środowiska nie może być ignorowana – powiedział dyrektor wykonawczy UNEP Achim Steiner na konferencji prasowej.

10-20 mln ton plastyku każdego roku kończy swój żywot we Wszechoceanie, wyrzucanych z ubogich krajów nadmorskich i innych źródeł. Znalazłszy się w wodzie, plastyki się nie degradują, ale rozpadają się na mniejsze fragmenty i wirują w wielkich wirach oceanicznych, tworząc na powierzchni coś w rodzaju zupy, dopieprzonej tworzywem sztucznym.

Uczeni szczególnie martwią się wzrastającą ilości mikrofragmentów plastyków, które są mniejsze niż 5 mm. Zawierają one mikrokoraliki, jakie znajdują się w paście do zębów, żelach, czyścikach do twarzy i innych kosmetykach. Plastykowe mikrofragmenty nie są filtrowane przez oczyszczalnie ścieków i mogą być spożywane przez zwierzęta morskie z fatalnym, śmiertelnym efektem.

Oceaniczne łachy plastykowych odpadów, są nie tylko problemem dla środowiska – one także skomplikowały poszukiwania zaginionego malajskiego samolotu z lotu MH-370, bowiem pływające ławice plastyku gmatwały i mąciły obrazy satelitarne Oceanu Indyjskiego.

Dr Doug Woodring w czasie sprzątania plastykowych śmieci w Hong Kongu, w 2009 roku

Co można zrobić?

Oczyszczanie wód Wszechoceanu jest nieefektywne i kosztowne. Zbieranie śmieci z plaż czy wyławianie ich z powierzchni morza – nie rozwiązuje problemu u samych korzeni – powiedział Doug Woodring, współzałożyciel Ocean Recovery Alliance. – To nie jest właściwie problem oceanu, to jest sprawa biznesu i miast – mówił on – Wszechocean jest właśnie dolnym biegiem rzeki naszej aktywności. Prawdziwym rozwiązaniem jest góra rzeki, gdzie wytwarza się i używa masy plastyczne.

Rządy mogą pomóc rozwiązać ten problem poprzez prawne uregulowania używania plastyków i tworzenia infrastruktury do jego recyklingu. I tak np. wiele narodów zrezygnowało z używania plastykowych opakowań w super i hipermarketach.

- To jest dobry początek – powiedziała Ada Kong, bojowniczka Greenpeace. – Ale to mogłoby pójść dalej – powiedziała ona – bo rządy mogłyby wprowadzić prawa regulujące fabrykowanie kosmetyków, by fabryki je produkujące oznaczały dla konsumentów ingrediencje zawierające plastykowe mikrosfery.

- Szeroka publiczność mogłaby być uświadomiona na temat plastykowych śmieci poprzez sprzedawanie różnych rzeczy bez wielu plastykowych opakowań. Ludzie powinni oddzielać plastyki od innych śmieci i recyklingowa je – powiedział Woodring.

Warstwy plastykowych śmieci na piaskach Kenjeran Beach, Indonezja, w marcu 2014 roku

Od odpadów do zasobów

- Kompanie, które produkują plastykowe rzeczy być może mają teraz  ogromną okazję zrobienia czegoś pożytecznego – powiedział Woodring. - Mogą one wkręcić swych klientów w program zbierania i składowania plastyków dając im możliwość dokonania recyklingu. Wszystkie opakowania, począwszy od butelek a skończywszy na opakowaniach żywności może być zrobione z plastyku zdolnego do recyklingu. – powiedział on. – Istnieje dzisiaj technologia umożliwiająca coś takiego.

Jego organizacja gościła na „Plasticity Forum” w Nowym Jorku i zaprezentowała, co można zrobić w kwestii kreatywnego odzyskiwania plastyków.

- Plastyk nie jest już śmieciem, jest on wartościowym materiałem, o wiele bardziej wartościowym od stali, a my jeszcze nie nauczyliśmy się na tym zarabiać – twierdził Woodring.

Najnowsze raporty pojawiły się w przeddzień pierwszego posiedzenia UNEA – Rady Środowiska ONZ w Nairobi – forum ministrów środowiska, naukowców  i innych dyskutantów na temat walki ze zmianami klimatycznymi i innymi problemami ekologii. Na konferencji poświęconej Wszechoceanowi był gościnnie sekretarz stanu USA John Kerry, który także był zainteresowany zanieczyszczeniem morza.

Być może największym sygnałem tego problemu jest szybko powiększająca się Great Pacific Trash Path - Wielka Pacyficzna Plama Śmieci – ogromna masa plastyków i innych śmieci krążąca w oceanicznym wirze… Podobnie jest w Oceanie Indyjskim, w którym znajduje się już 20 mln ton plastykowych śmieci i odpadów. 

Ten chiński chłopiec biegnie po zaśmieconej plastykami plaży w okolicy wioski Anguan, prowincja Hainan, ChRL, 2011 rok

[Zob. także: „Wszechocean: stan klęski rozumu 1-3” http://wszechocean.blogspot.com/2012/03/wszechocean-stan-kleski-rozumu-1.html i dalsze, „Plastykowego koszmaru ciąg dalszy” - http://wszechocean.blogspot.com/2014/09/plastykowy-problem-koszmaru-ciag-dalszy.html, w których omówiono problematykę plastykowych i innych śmieci we Wszechoceanie – przyp. tłum.]     

Źródło - CNN - http://edition.cnn.com/2014/06/24/world/ocean-plastic-trash/

Przekład z j. angielskiego – Robert K. Leśniakiewicz ©