Dziewiąta Planeta: Mikrokolapsar?

 

Planeta Dziewięć - wizja artysty

Jake Parks

 

Mnóstwo dziwnie krążących obiektów wskazuje, że w zewnętrznym Układzie Słonecznym ukrywa się masywna planeta. Ale jedna grupa astronomów twierdzi, że zamiast tego może to być mała czarna dziura - mikrokolapsar. Coś dziwnego może czaić się w zewnętrznym Układzie Słonecznym. Dziwne orbity odległych skał kosmicznych sugerują, że istnieje gigantyczny, nieuchwytny świat nazwany Dziewiątą Planetą, który czeka na odkrycie. Ale teraz, w nowym artykule badawczym, zespół naukowców sugeruje, że coś znacznie dziwniejszego może wpływać na orbity tych odległych światów. Ci astronomowie twierdzą, że nasz Układ Słoneczny może być domem dla jednej z najwcześniejszych czarnych dziur we wszechświecie: pierwotnej czarnej dziury.

 

Hipoteza Dziewiątej Planety

 

W ciągu ostatnich kilku lat astronomowie odkryli kilkanaście obiektów w odległym Układzie Słonecznym, które przeczą wszelkim oczekiwaniom. Oprócz kilku innych dziwnych cech, ten szczególny podzbiór lodowych obiektów krążących wokół Neptuna, nazwany obiektami transneptunowymi lub TNO, wszystkie zbliżają się do Słońca mniej więcej w tym samym miejscu w kosmosie.

Uważa się, że maleńkie czarne dziury wypełniają wszechświat, a nowe badania sugerują, że układ słoneczny mógł uchwycić jedną z nich.

W ciągu ostatnich kilku lat astronomowie odkryli kilkanaście obiektów w odległym Układzie Słonecznym, które przeczą wszelkim oczekiwaniom. Oprócz kilku innych dziwnych cech, ten szczególny podzbiór lodowych obiektów krążących wokół Neptuna, nazwany obiektami transneptunowymi lub TNO, wszystkie zbliżają się do Słońca mniej więcej w tym samym miejscu w kosmosie.

Ale niektórzy astronomowie twierdzą, że nie pasuje to do obecnych teorii dotyczących Układu Słonecznego. Nawet w najbliższym czasie te tak zwane ekstremalne TNO (eTNO) pozostają tak daleko od naszej ostatniej znanej planety, że Neptun nie może być odpowiedzialny za kształtowanie ich dziwnych orbit.

Tak więc, aby wyjaśnić dziwaczne orbity, zespół astronomów przywołał niedawno szalone, ale coraz bardziej przekonujące wyjaśnienie, w jaki sposób powstały. Mianowicie planeta-goliat o masie od pięciu do piętnastu mas Ziemi ukrywa się daleko za Plutonem, setki razy dalej od Słońca niż Ziemia. To ten gigantyczny świat, twierdzą zwolennicy Planety Dziewięć, który prowadzi eTNO na ich niezwykłe orbity.

 

Hipoteza czarnej dziury

 

Ale według nowych badań opublikowanych 24 września na stronie preprint.arXiv, Dziewiąta Planeta nie jest jedynym możliwym wyjaśnieniem eTNO. Nowe badanie twierdzi, że winowajcą może być pierwotna czarna dziura. Przewiduje się, że pierwotne czarne dziury pojawiły się w ciągu pierwszych kilku ułamków sekundy po Wielkim Wybuchu. Nigdy jednak nie potwierdzono ich istnienia.

Jeśli to prawda, proponowana czarna dziura również znajdowałaby się setki razy dalej od Słońca niż Ziemia. Ale ponieważ czarne dziury są niewiarygodnie biegłe w miażdżeniu materii, czarna dziura odpowiadająca mniej więcej pięciu masom Ziemi byłaby wielkości mniej więcej piłki baseballowej.

Naukowcy twierdzą, że dziwny zestaw anomalii grawitacyjnych, niedawno zidentyfikowanych w eksperymencie Optical Gravitational Lensing Experiment (OGLE), może pomóc wyjaśnić, dlaczego Dziewiąta Planeta jest w rzeczywistości czarną dziurą.

W ramach projektu OGLE astronomowie monitorowali niebo w poszukiwaniu zjawisk mikrosoczewkowania grawitacyjnego, które mają miejsce, gdy masywny obiekt pierwszego planu (taki jak czarna dziura) przechodzi bezpośrednio przed obiektem tła (takim jak gwiazda). Jeśli wyrównanie obiektów jest idealne, ciężki obiekt na pierwszym planie działa jak rodzaj soczewki, zniekształcając i wzmacniając światło obiektu znajdującego się za nim.

Na podstawie pięciu lat obserwacji OGLE naukowcy odkryli sześć dziwnych zjawisk mikrosoczewkowania, które prawdopodobnie miały miejsce, gdy obiekty o masie około 0,5 do 20 mas Ziemi działały jak soczewki grawitacyjne. Według artykułu obiekty te, znajdujące się około 26.000 lat świetlnych stąd, w kierunku galaktycznego zgrubienia Drogi Mlecznej, mogą równie dobrze odpowiadać nieoczekiwanej populacji pierwotnych czarnych dziur, a nie swobodnie unoszącym się planetom.

- Przechwycenie swobodnie unoszącej się planety jest wiodącym wyjaśnieniem pochodzenia Planety [Dziewięć] - napisali autorzy nowego badania, - i pokazujemy, że prawdopodobieństwo przechwycenia [pierwotnej czarnej dziury] jest porównywalne.

Gdyby taka czarna dziura, a nie zbuntowana planeta, została przechwycona przez Słońce i teraz wędruje po zewnętrznych obszarach Układu Słonecznego, to wpłynęłaby na orbity eTNO dokładnie w taki sam sposób jak Dziewiąta Planeta.

Według Konstantina Batygina, który odegrał kluczową rolę w hipotezie Dziewiątej Planety, ale nie był zaangażowany w nowe badania, jest zdecydowanie możliwe, że pierwotna czarna dziura mogłaby zastąpić Dziewiątą Planetę w ich modelu, ale to nie znaczy, że powinna.

- Ważną rzeczą do zrozumienia jest to, że wszystko, co mogą powiedzieć obliczenia, to masa Dziewiątej Planety, a nie jej skład – powiedział Batygin dla „Astronomii”. - Tak więc w zasadzie Dziewiąta Planeta może być planetą, ziemniakiem, czarną dziurą, hamburgerem itp., O ile jej parametry orbitalne są prawidłowe.

Chociaż Batygin nie jest do końca przekonany, że czarna dziura przemierzająca zewnętrzne obszary Układu Słonecznego byłaby bardziej naturalnym rozwiązaniem niż Dziewiąta Planeta, przyznaje, że waha się, czy całkowicie odrzucić tę nową teorię.

 

Moje 3 grosze

 

Interesuję się sprawą Transplutona od pewnego czasu i muszę przyznać, że hipoteza mikrokolapsara ma sens, i wszystko wskazuje, że gdyby on miał masę 10 razy większą od Ziemi, to doskonale by pasował do obserwowanych faktów – jednakże z pewnym zastrzeżeniem, a mianowicie – poruszając się po swej orbicie wewnątrz Obłoku Oorta w ciągu 4,6 mld lat „wyczyściłby” on jego przestrzeń i utworzył pas wolny od materii Obłoku. Chyba że ów hipotetyczny mikrokolapsar przybył na peryferia Układu Słonecznego stosunkowo niedawno i dopiero od niedawna robi są czyścicielską robotę.

Obecność mikrokolapsara wyjaśniałaby także tajemnicze błyski promieniowania gamma zaobserwowane na krawędzi Układu Słonecznego odpowiadające mocą wybuchom od 60 do 300 kt TNT. Być może tak właśnie objawiają się zderzenia grud materii Obłoku Oorta z czarną dziurą. Pisałem już o tym na stronie https://wszechocean.blogspot.com/2018/03/dziewiata-planeta-phattie-planeta-x.html - polecam. I wcale nie jest powiedziane, że owa mityczna Phattie nie może być miniaturową czarną dziurą. To akurat ma sens. Gdybyśmy mieli do czynienia z planetą i to 10 razy większą od Ziemi, to byśmy musieli ją zlokalizować chociażby w obserwacjach w podczerwieni.  

I to jest absolutny pewnik.  

 

Źródło - https://astronomy.com/news/2019/10/planet-nine-may-be-a-black-hole-the-size-of-a-baseball?utm_source=asyfb&utm_medium=social&utm_campaign=asyfb&fbclid=IwAR2q4aUlBezMdeZYLBMGfsWJMaZMallFAmbVCSCtuAfyBvJ05NPvJ9EOdv8

Przekład z angielskiego - ©R.K.F. Sas - Leśniakiewicz

Czy istniała druga zamieszkała planeta w Układzie Słonecznym?

 

Zagłada Faetona w wizji artysty

Eva Soukupová

 

Dawno, dawno temu, w naszym Systemie Słonecznym krążyła planeta nazywana Phaeton (Faëthon, Faeton). Na temat jej istnienia astronomowie spekulują już od setek lat. Wspominają o niej nie tylko dawne legendy czy prastare rysunki, ale także uczeni, którzy chcą wyjaśnić powstanie Pasa Asteroid pomiędzy Marsem a Jowiszem.

Bóg Helios wedle antycznego greckiego mitu, każdego dnia wyjeżdżał na niebo w swym słonecznym rydwanie. Jego syn Faëthon już od dziecięcych lat uczył prowadzenia słonecznego rydwanu, a pewnego dnia poprosił swego ojca, by mu pozwolił powozić rydwanem. Jednakże kiedy konie zorientowały się, że nie powozi nimi Helios, rozbrykały się i rozbiegły po Wszechświecie.

Przebiegły one po kręgu zodiakalnym gdzie jest Lew, Rak, Wolarz czy Skorpion. Solarny wóz nagrzewa je na tyle, aby odwrócić ich pierwotną pozycję. Faeton chce ukryć się blisko Ziemi, ale gorąco wozu niszczy ją, spalając prawie całą zwierzynę i trawę.

Kiedy całe zniszczenie zostaje zatrzymane przez Zeusa, który rzuca piorunem w słoneczny rydwan. Zrujnowana Ziemia powoli się odbudowuje. Ten mit najczęściej odnosi się do zderzenia Ziemi z kometą, która uderzyła w planetę i spowodowała ogromne zniszczenia. Jednak mogą to być również fragmenty innej planety!

 

Tajemnicza przerwa

 

Niektórzy naukowcy uważają, że dawno temu wokół naszego Słońca krążyła planeta Faeton. Wielu astronomów spekulowało o jego istnieniu setki lat temu, ponieważ obecna forma Układu Słonecznego wydawała im się niezrównoważona.

Mówi się, że odległość między planetami naszego Układu Słonecznego jest rejestrowana w muzycznych i matematycznie harmonijnych warunkach. Z jednym wyjątkiem. „Należy jednak zauważyć, że tylko tam, gdzie nie ma idealnej harmonii, jak między Jowiszem a Marsem, odkryłem możliwość niemal idealnego ustawienia regularnej figury” – pisze niemiecki matematyk i astronom Johannes Kepler (1571-1630).

Sugeruje to, że równowaga zostałaby zachowana, gdyby między Marsem a Jowiszem znajdowało się inne ciało niebieskie. Kepler uważa nawet, że taka planeta istniała dawno temu, ale prawdopodobnie została zniszczona po zderzeniu z innym ciałem!

Czy fragmenty planety spadające na Ziemię mogły spowodować katastrofę opisaną przez antyczny mit? To także jedna z możliwości.

Gdzie był Faethon?

Schemat Układu Słonecznego - Faeton znajdował się tam, gdzie teraz orbituje Ceres

 

Pradawne dowody

 

Inne fragmenty po kolizji następnie uderzają w powierzchnię Marsa, Księżyca, a wiele z nich przyciąga także swoją grawitacją Saturn, Uran i Neptun, tworząc swoje pierścienie i księżyce. Na przykład pytanie brzmi, dlaczego pierścienie nie mają takiego samego składu chemicznego, jak krążące wokół nich planety.

A także wyjaśnia szeroki pas asteroid między Marsem a Jowiszem. Czy to wrak zniszczonego Faetona? Teorię istnienia Faetona potwierdza też np. gliniana tablica sumeryjska, która przedstawia nasze planety w Układzie Słonecznym w dokładnych proporcjach, tak jakby ktoś obserwował je przez teleskop.

Ale jedna planeta jest wyraźnie widoczna na zdjęciu. Czy to Faëthon? Według obliczeń Phaethon nadal powinien znajdować się w strefie nadającej się do zamieszkania, więc możliwe jest, że życie rozwinęło się nawet na jego powierzchni.

Rozmiary asteroid na tle Księżyca

 

Moje 3 grosze

 

Niestety – obliczenia wykazały, że gdyby pozbierać do kupy wszystkie asteroidy z Pasa Asteroid, to uzbierałaby się planetka o masie równej ~0,01 masy Ziemi, a więc planeta ta byłaby zbyt mała, jak na przedstawioną hipotezę. Sumaryczna masa planetoid szacowana jest od 3,0×10¹⁸ do 3,6×10¹⁸ ton, czyli około 4% masy Księżyca. Cztery największe obiekty: (1) Ceres, (4) Westa, (2) Pallas i (10) Hygiea zawierają połowę tej masy, a sama Ceres – około jednej trzeciej (Wikipedia). Tak więc hipoteza o planecie poza Marsem odpada, ale niezupełnie.

Czy Faeton był zamieszkały? To jest w strefie hipotez – jeżeli nawet, to tameczna cywilizacja zginęła wraz z nim. No chyba, że…

Od pewnego czasu trwają intensywne poszukiwania Dziewiątej Planety – Shaggai – jak ją nazywam. Istnieje wiele hipotez na jej temat: a to miniaturowa czarna dziura, a to świat przechwycony przez Układ Słoneczny z innego układu planetarnego gwiazdy, która przechodziła mimo, a to tzw. wędrująca planeta przechwycona przez grawitację Słońca… Każda z nich ma swe plusy i minusy. Interesująca jest hipoteza Malezyjczyka – Ahmada Jamaludina, którą wyłożyłem na stronie - https://wszechocean.blogspot.com/2013/04/ksiezycowe-sekrety-4.html, a która objaśnia, co mogło się stać z Planetą X. Tam masa tej planety miała być aż 89 razy większa od masy Ziemi! Wreszcie szczątkami po Dziewiątej Planecie są planetoidy zbudowane całkowicie z metali à la znana nam (16) Psyche… NB, Ludzkość ma zamiar eksploatować metale z Psyche, bo są tam metale i to w ilości 1,7 x 10¹⁶ ton czystego żelaza, niklu, być może także REE i piroksenów.

Osobiście jednak uważam, że w tym akurat przypadku mamy do czynienia z tzw. „Superziemią” – skalistą planetą o masie ok. 10 mas Ziemi, która początkowo powstała właśnie tam, gdzie znajduje się Pas Asteroid. Tam sobie spokojnie krążyła, ale jej orbita nie była stabilna i po pewnym czasie została ona wyrzucona przez grawitację Jowisza i Saturna na odległą orbitę 400-800 AU od Słońca. Pozostały po niej tylko metalowe szczątki i kamienny kosmiczny gruz, który krąży teraz w odległości 3-4 AU od Słońca tworząc Pas Asteroid oraz księżyce gazowych olbrzymów. A więc Faeton być może istnieje, ale jest odległy o niemal 5 dni biegu światła od nas. Nadmieniam, że sonda Voyager 1 znajduje się dopiero jakieś 100 AU od Ziemi. Nie wiem, czy ktoś rozpatrywał taką możliwość, więc sugeruję spróbowanie weryfikacji tej hipotezy…   

 

Od Czytelników

 

Chciało by się wierzyć, że gdzieś istnieje jeszcze planeta naszego układu słonecznego. To tak jak ze śmiercią, chciało by się wierzyć, że jest następne życie po śmierci. Wydaje mi się że rozwiązanie jest proste, acz dla nas nieosiągalne ze względu na miniony czas i nasze możliwości techniczne. Moim skromnym zdaniem życie na pewno istnieje w bardzo wielu miejscach wszechświata. I na pewno wiele, wiele innych ciekawych rzeczy i zjawisk, jeżeli ludzkość sama się nie zgładzi bądź nie zrobi tego "natura" to czeka nas jako ludzkość wiele niespodzianek, ale jeszcze nie teraz. Chciało by się tego dożyć, ale to niemożliwe i teraz i za wieki a zapewne i za tysiąclecia. (K.W.)

A może trzecia bo co zrobić z Marsem (Siwy Jaszy)

Nibiru (Zbigniew Składanowski)

Niestety TAK -Mars !!!!!!!!!??? Dziwne że o tym nie wiecie i bardzo śmieszne !!!??? Ciekawe czy zgadniecie gdzie są ich potomkowie na Ziemi !!!!!!??? (Zbigniew Speruda)

Prawdopodobnie istniała. Musiało COŚ istnieć m-dzy obecnym Marsem, a Jowiszem. Mars mógł być księżycem tej planety tak jak Tytan jest satelitą Saturna. Zdarta skorupa Marsa z jednej strony planety świadczy o potwornym katakliźmie w odległej przeszłości, który mógł nastąpić w skutek rozpadu owej planety i uderzając w Marsa zedrzeć część jego powierzchni i zniszczyć to co było tam kiedyś. Wśród licznych podań sumeryjskich jest wiele elementów zamierzchłej układanki mówiących, że tak było, oraz że nastąpiło to na skutek potwornej wojny. To z kolei podpowiada czemu w każdej późniejszej kulturze Mars był bogiem oraz symbolem wojny. (Grześ Roman Matuszewski) 

Źródło - https://enigmaplus.cz/existovala-v-nasi-slunecni-soustave-dalsi-obydlena-planeta/?fbclid=IwAR1MDC7C75H5NlDtEUUWf69q27PvZyYEZT7gcq1qkY0umE6JX8tAprBIfkg

Planeta nr 9: jednak istnieje!

 

Planeta, a może czarna dziura?

Aleksander Kowal

 

Dziewiąta planeta, zwana również Planetą X, jest równie nieuchwytna co intrygująca. Ten hipotetyczny obiekt mógł jednak zostać sfotografowany w 1983 roku przez satelitę IRAS.

Tak przynajmniej twierdzi astronom Michael Rowan-Robinson z Imperial College London. IRAS był pierwszym sztucznym satelitą, którego celem było badanie promieniowania podczerwonego. Jego funkcjonowanie trwało zaledwie 10 miesięcy, a misja rozpoczęła się w styczniu 1983 roku. Jako że obserwacje prowadzone w dalekiej podczerwieni mogą umożliwiać wykrywanie nawet odległych obiektów (a takim z pewnością byłaby Dziewiąta Planeta), to Rowan-Robinson zdecydował się na powtórną analizę danych sprzed niemal 40 lat.

Jednym z najważniejszych dowodów sugerujących, że na obrzeżach Układu Słonecznego może czaić się ten niezwykły obiekt, były informacje dostarczone przez Mike’a Browna i Konstantina Batygina. Odkryli oni, że niewielkie obiekty znajdujące się w obrębie Pasa Kuipera krążą po zaskakujących orbitach. Ich kształt pozwalał sądzić, iż mogą znajdować się pod grawitacyjnym wpływem czegoś o sporych rozmiarach.

Rowan-Robinson podkreśla, że prawdopodobieństwo uchwycenia Dziewiątej planety na zdjęciach wykonanych przez IRAS nie jest szczególnie wysokie. Ma jednak na uwadze spore zainteresowanie tym hipotetycznym obiektem, dlatego dane dostarczone przez emerytowanego satelitę mogłyby znacząco ułatwić ustalenie, czy Planeta X faktycznie istnieje – a jeśli tak, to gdzie mogłaby się obecnie znajdować. Informacje zebrane przez Rowana-Robinsona są dostępne pod tym adresem i powinny wkrótce ukazać się na łamach „Monthly Notices of the Royal Astronomical Society”.

Dziewiąta planeta miałaby być obiektem krążącym od 400 do 800 jednostek astronomicznych (1 AU = 150 mln km) od Słońca, czyli od 6 x 10¹⁰ do 1,2 x 10¹¹ km.

Co możemy przypuszczać w sprawie Dziewiątej Planety? Jeśli istnieje, to jej masa powinna być około pięciu do dziesięciu razy większa od masy Ziemi. Poza tym, odległość dzieląca ten obiekt od Słońca byłaby naprawdę ogromna. O ile niezwykle odległy 134340 Pluton znajduje się około 40 jednostek astronomicznych czyli 6 x 10⁹ km od naszej gwiazdy, tak Dziewiąta Planeta miałaby być oddalona o 400 do nawet 800 takich jednostek, albo 4^d15^h biegu światła. Ze względu na tak znaczący dystans od Słońca, owa planeta byłaby niezwykle ciemnym obiektem, odbijającym niewielką ilość światła słonecznego. Poza tym, przypuszczalnie długa orbita Planety X sprawia, że jej zaobserwowanie poprzez „oczekiwanie na przelot” jest w zasadzie niemożliwe.

Co ciekawe, satelita IRAS wykrył na przestrzeni dziesięciu miesięcy około 250 tysięcy źródeł punktowych. Liczba ta robi ogromne wrażenie, jednak w praktyce okazało się, iż tylko trzy z nich mogłyby być uznane za potencjalnych kandydatów do miana Dziewiątej Planety. W czerwcu, lipcu i wrześniu 1983 roku instrumenty IRAS uwieczniły bowiem nietypowy obiekt sprawiający wrażenie poruszającego się po niebie. Z drugiej strony, nietrudno wyobrazić sobie scenariusz, w którym na obrazach tak naprawdę znalazło się coś zupełnie innego. Byłoby to możliwe, szczególnie jeśli wziąć pod uwagę fakt, że bardziej zaawansowany technologicznie teleskop – Pan-STARTS nie wykrył tego typu oznak.

 

Orbity niektórych kuiperowców wskazują na istnienie jakiegoś ciała niebieskiego na peryferiach Układu Słonecznego

Moje 3 grosze

 

Problem istnienia Planety nr 9 pojawił się i jest znany już od dawna. Podejrzewam również, że Dziewiąta Planeta została niejednokrotnie uwieczniona na kliszach fotograficznych, tylko jej po prostu nie zidentyfikowano. Zresztą wcale się nie dziwię, obiekt taki miałby jasność <22^m i mniej.

Z drugiej strony, gdyby to było ciało niebieskie o masie 10 razy większej od masy Ziemi, to musiałyby się w jego wnętrzu toczyć jakieś procesy termiczne – jak w gazowych gigantach albo jak we wnętrzu Ziemi, ergo Dziewiąta Planeta musiałaby promieniować w zakresie podczerwieni i byłaby niezbyt trudna do wykrycia, bowiem jej temperatura musiałaby wynosić 47 K czyli -226,2°C. I właśnie w podczerwieni byłaby lepiej widzialna i można by ją było wykryć i obserwować jej ruchy. Ostatnio mówi się o jej lokalizacji w konstelacji Wieloryba…

Tak wyglądałby ruch Dziewiątej Planety wśród gwiazd w ciągu 38 lat... Spiralny tor tej planety jest odzwierciedleniem obiegu Ziemi dookoła Słońca.

Wedle innej wersji rozpowszechnianej przez portal internetowy „Astronomy”, Dziewiąta Planeta byłaby czarną dziurą wielkości piłki baseballowej o masie 0,5 - 20 razy większej od masy Ziemi. Znajduje się ona w znacznej odległości od Ziemi, gdzieś na zewnętrznej krawędzi Obłoku Oorta.

Hipoteza kusząca, ale ma jedną wadę, a mianowicie – czarna dziura musiałaby wchłaniać grawitacyjnie materię z Obłoku Oorta, a co za tym idzie musiałaby dawać o tym znać emitując wysokoenergetyczne promienie X i γ. Poza tym jej pole grawitacyjne musiałoby wywoływać efekt soczewkowania grawitacyjnego, które nie mogłoby ujść uwadze astronomów. Wychodzi na to, że Dziewiąta Planeta, którą nazywam Shaggai na cześć H.P. Lovectafta jest jeszcze dalsza, niż zakładano.     

 

Źródła –

·         https://www.chip.pl/2021/11/dziewiata-planeta-zdjecie-teleskop-iras/?fbclid=IwAR2BfVe776QqaH1bQUNqVCpaXFmvcxoG0i76ZI0QY8StKk-fcHZ3b_TEIOA

·         https://astronomy.com/news/2019/10/planet-nine-may-be-a-black-hole-the-size-of-a-baseball?utm_source=asyfb&utm_medium=social&utm_campaign=asyfb&fbclid=IwAR2q4aUlBezMdeZYLBMGfsWJMaZMallFAmbVCSCtuAfyBvJ05NPvJ9EOdv8  

 

Szukając Planety nr 9

Dziewiąta Planeta według wizji artysty

Jake Parks 

 

Powoli i dziwnie orbitujący obiekt wydaje się być masywnym i na razie niewidzialnym światem czającym się w zewnętrznych peryferiach Układu Słonecznego. Ten hipotetyczny świat nazwany Planeta 9 wydaje się być Superziemią albo Subneptunem, a którego orbita, której afelium znajduje się dziesiątki razy dalej niż odległość od słońca karłowatej planety 134340 Pluton.

Nieco ponad rok temu trójka astronomów ustanowiła rekord dla najdalszego obiektu, jaki kiedykolwiek odkryto w Układzie Słonecznym. Ponieważ mały świat został znaleziony ponad trzy razy dalej od Słońca niż Pluton, zespół trafnie nazwał go FarOut.

Ale niesamowita odległość FarOut wynosząca około 123 jednostek astronomicznych czyli 1,94 · 10^-3 ly – gdzie 1 jednostka astronomiczna (AU) jest równa średniej odległości między Słońcem a Ziemią (150 mln km) – nie jest jedyną rzeczą, która czyni ten świat intrygującym. W ostatnich latach ta sama grupa badaczy odkryła kilkanaście innych niezwykle odległych ciał. I, ku ich zaskoczeniu, ustalili, że wiele z tych obiektów zbliża się do Słońca lub osiąga peryhelium mniej więcej w tym samym punkcie przestrzeni.

Naukowcy uważają, że ta rosnąca lista skupionych obiektów – której częścią jak podejrzewa się jest FarOut – jest najlepszym dowodem na istnienie nieodkrytego świata czającego się na zewnętrznych obrzeżach naszego Układu Słonecznego. Świat ten jest zwany Planetą Dziewiątą.

 

Znajdowanie odległych obiektów

 

Scott Sheppard i jego zespół wnieśli ostatnio wiele wiadomości ze względu na stale rosnącą listę odległych odkryć. Dzieje się tak dlatego, że Sheppard, astronom z Carnegie Institution for Science, oraz koledzy astronomowie Chad Trujillo z Northern Arizona University i David Tholen z University of Hawai'i, przeprowadzają jak dotąd najbardziej kompleksowy przegląd obiektów Układu Słonecznego poza Plutonem. Według Shepparda, odkąd badanie zespołu rozpoczęło się w 2012 r., odkryto około 80% wszystkich obiektów Układu Słonecznego odkrytych poza 60 AU.

Ale Sheppard i jego zespół jeszcze nie skończyli. Spodziewają się, że w ciągu najbliższych kilku lat ich badania zauważą wiele bardziej odległych i słabych obiektów transneptunowych (TNO), które są zamarzniętymi, skalistymi ciałami znajdującymi się za Neptunem w regionie zwanym Pasem Kuipera.

- Do tej pory w naszym przeglądzie pokryliśmy około 25 procent nieba – mówi Sheppard.

I chociaż FarOut, o szerokości około 310 mil (500 kilometrów), jest prawie na granicy obserwacyjnej ich teleskopów, im większy obiekt, tym łatwiej go dostrzec. Tak więc, mówi Sheppard, powinni być w stanie wykryć kilka nieco większych obiektów znajdujących się jeszcze dalej.

Poprzez swoje badanie Sheppard i jego zespół pracują nad zwiększeniem liczby znanych odległych obiektów, takich jak FarOut. To, jak mają nadzieję, da im lepsze wyobrażenie o tym, co wyrównuje orbity wielu z tych odległych ciał, prawdopodobnie pomagając im w końcu wyśledzić Dziewiątą Planetę.

Sheppard podkreśla jednak, że FarOut nie jest jeszcze dowodem na istnienie Planety Dziewiątej. Ponieważ FarOut jest tak, cóż, bardzo odległy, bardzo trudno jest określić jego orbitę. To sprawia, że ​​trudno jest stwierdzić, czy nowe znalezisko jest rzeczywiście członkiem unikalnej grupy TNO, która wskazuje na istnienie Dziewiątej Planety, czy też jest to tylko zwykły obiekt w stosunkowo nudnym, choć odległym miejscu, orbita.

Chociaż Sheppard i jego zespół są już całkiem pewni prędkości FarOut (a tym samym jego odległości), aby potwierdzić orbitę FarOut, muszą najpierw zebrać więcej zdjęć obiektów poruszających się po niebie.

- Potrzebujesz rocznych obserwacji, aby rzeczywiście wyliczyć jego orbitę – mówi Sheppard. A ponieważ nie mają jeszcze rocznych danych dla FarOut, mówi: - potrzebujemy kolejnej obserwacji w listopadzie [2019], aby rzeczywiście uzyskać wiarygodną orbitę.

W chwili pisania tego tekstu Sheppard z niecierpliwością czeka na nowe dane z listopada.

Ale FarOut nie jest jedynym światem, który może pomóc wskazać drogę do Planety Dziewiątej. W październiku 2018 roku naukowcy ogłosili potwierdzenie kolejnego odległego odkrycia o nazwie 2015 TG387, które w duchu Halloween nazwali Goblin. Chociaż lodowa skała o szerokości 200 mil (320 km) została po raz pierwszy zauważona w odległości około 80 jednostek astronomicznych, ma ona szczególnie ekscentryczną orbitę, co oznacza, że ​​oddala się wyjątkowo daleko od Słońca.

- Orbita Goblina jest bardzo duża. Ma półoś wielką wynoszącą około 1000 AU - mówi Sheppard, - co oznacza, że ​​jednokrotne okrążenie Słońca zajmuje około 40.000 lat.

Ze względu na czas potrzebny Goblinowi na ukończenie pojedynczej orbity, zespół potrzebował trzech lat obserwacji po początkowym odkryciu w 2015 roku, aby określić dokładną trasę na niebie. Ale kiedy już to ustalili, dowiedzieli się, że ekscentryczny TNO dochodzi do peryhelium niemal w tym samym punkcie kosmosu, co garść innych godnych uwagi obiektów. Należą do nich wcześniejsze odkrycie przez zespół 2012 VP113 (którego nazwali Biden jako ukłon w stronę „VP” w nazwie) oraz Sedna, planeta karłowata o średnicy około połowy Plutona odkryta w 2003 roku.

To właśnie ta niedawno zidentyfikowana grupa obiektów skupionych wokół peryhelium, którą Sheppard nazywa „ekstremalnymi TNO”, sugeruje, że niewidoczna i masywna planeta ukrywa się na obrzeżach naszego Układu Słonecznego.

 

Polowanie na Planetę Dziewiątą

 

Wraz z rozwojem potężnych teleskopów do przeglądów, a także wyrafinowanego oprogramowania, które może przeszukiwać ogromne ilości danych jak nigdy dotąd, dopiero teraz zaczynamy przeszukiwać odległe zakątki Układu Słonecznego w poszukiwaniu lodowych planet karłowatych i tym podobnych. Ale odkrycie tej szczególnej klasy ekstremalnych TNO wskazuje, że planety karłowate mogą nie być królami i królowymi Pasa Kuipera. Zamiast tego istnieje coraz więcej dowodów sugerujących, że kolosalny świat o masie od pięciu do 15 razy większej niż masa naszej własnej planety czai się daleko poza nią, odgrywając rolę lalkarza w dziwnie skupionym zbiorze odległych ciał.

Scott Sheppard i Chad Trujillo zdobyli nagrodę Farinella 2019 za swoją pracę badającą i charakteryzującą obiekty w zewnętrznym Układzie Słonecznym.

W 2016 roku astronomowie z Caltech Konstantin Batygin i Mike Brown opublikowali artykuł zatytułowany „Dowody na istnienie odległej gigantycznej planety w Układzie Słonecznym”. W nim omawiają unikalną populację TNO, które zbliżają się do Słońca w przybliżeniu w tym samym punkcie przestrzeni, pomimo różnych trajektorii orbitalnych. Według tego badania prawdopodobieństwo, że takie grupowanie jest wynikiem przypadku, wynosi około 0,007% (lub 1 : 14.000). Co więcej, na początku 2019 r. Batygin i Brown wykazali również, że istnieje tylko około 0,2% szans (lub 1 : 500), że takie zgrupowanie jest wynikiem błędów obserwacyjnych.

- Na podstawie grupowania obiektów, które znajdujemy, które są daleko, takie jak Goblin - mówi Sheppard, - planeta super-Ziemia, która znajduje się kilkaset jednostek astronomicznych od nas, może prowadzić je na pozycję.

Dzięki najnowocześniejszym symulacjom naukowcy spodziewają się, że Planeta Dziewiąta (czasami nazywana Planetą X) będzie na nieco ekscentrycznej orbicie, która zabiera ją na około 400 AU (czyli 6,33 · 10^-3 ly) od Słońca. Ale, jak mówi Sheppard, - planeta może znajdować się do około 1500 AU/0,024 ly w bardziej masywnych modelach planet.

 

Ale jeśli Dziewiąta Planeta naprawdę istnieje, dlaczego krąży tak daleko od Słońca?

 

To wciąż mocno dyskutowane pytanie.

- Istnieją dwie główne teorie dotyczące tego, w jaki sposób planeta się tam dostała – mówi Sheppard. - Najbardziej prawdopodobny scenariusz, który lubię nazywać »karczami z rodziny olbrzymów«”. W tym scenariuszu dziewiąta planeta uformowała się obok Jowisza, Saturna, Urana i Neptuna, które według Shepparda prawdopodobnie rozpoczęły swoje życie w ciągu około 5 do 15 lat. AU siebie nawzajem. „Prawdopodobnie istnieje kilka obiektów o masie Ziemi i większych, które uformowały się w tym obszarze” – mówi.

Podczas formowania się Planety Dziewiątej.

- Dorosła do kilku mas Ziemi, ale potem prawdopodobnie zbliżyła się zbyt blisko Jowisza i Saturna i została wyrzucona na zewnątrz.

Skończyło się to wypchnięciem wciąż tworzącej się Planety Dziewiątej ze strefy wchłaniania materii, co zahamowało jej wzrost, zanim mogła osiągnąć rozmiar prawdziwej gigantycznej planety.

Alternatywnie, jak mówi Sheppard - może to być przechwycony obiekt z innego układu gwiezdnego. Ponieważ gwiazdy powstają z masywnych obłoków kondensującego gazu i pyłu, rodzą się w żłobkach, a nie w izolacji. Tak więc na początku historii Układu Słonecznego Słońce było otoczone wieloma innymi pobliskimi gwiazdami, które oddziaływały ze sobą grawitacyjnie. Według Shepparda oznacza to, że inne gwiazdy wyrzucały obiekty ze swojego układu planetarnego, więc prawdopodobnie wiele swobodnie latających planet zostało wyrzuconych ze wszystkich tych różnych gwiazd. A jeśli jedna z błądzących planet zbliżyła się zbyt blisko Słońca, istnieje szansa, że ​​została przejęta przez nasz własny Układ Słoneczny, w którym od tamtej pory pozostaje.

Jednak, aby Słońce mogło uchwycić taką planetę, musiałbyś ją jakoś spowolnić – mówi Sheppard. - Więc to jest wątpliwy czynnik. Chociaż przechwycenie wyrzuconej planety nie jest najłatwiejsze, Sheppard wskazuje, że może się to zdarzyć. Na przykład, mówi, prawdopodobnie we wczesnym Układzie Słonecznym było znacznie więcej gazu i pyłu, co oznacza, że zbliżająca się planeta „mogła zostać spowolniona i przechwycona przez tarcie”.

Istnieje również trzecia możliwość: Układem Słonecznym wstrząsnęła w przeszłości wędrująca gwiazda. W badaniach opublikowanych w zeszłym roku astronomowie ogłosili odkrycie egzoplanety HD 106906 b, która ich zdaniem została wygnana na dużą, zaburzoną orbitę dzięki parze przelatujących gwiazd, które zbliżyły się zbyt blisko jej układu. Według Batygina możliwe jest, że podobny proces mógł mieć miejsce, gdy Słońce wciąż znajdowało się w pobliżu innych gwiazd ze swojej gromady narodzin.

 

Udowodnienie istnienia Planety Dziewiątej

 

Problem z Planetą 9 polega na tym, że aby mieć stuprocentową pewność, że istnieje, musimy to zobaczyć na własne oczy. Na szczęście, mówi Sheppard, - nasze badanie ma na celu nie tylko znalezienie planety, ale potrojenie znanej [liczby] bardzo odległych obiektów. Te bardzo odległe obiekty to te, które są wrażliwe na planetę, a dokładniejsze określenie trendów w ich gromadzeniu się pomoże nam zlokalizować planetę i pokazać, że jest prawdziwa.

Nawet podwajając znaną liczbę ekstremalnych TNO krążących daleko poza Neptunem (a który jest obecnie około tuzina), naukowcy sądzą, że mogą sprawdzić, czy Dziewiąta Planeta naprawdę tam jest, czy nie. A co ważniejsze, zwiększona ilość planetek może pomóc im w dalszym precyzowaniu dokładnego miejsca, w którym znajduje się Dziewiąta Planeta na swojej orbicie. Ale na razie Sheppard mówi:

- Żaden z najbardziej odległych obiektów peryhelium z dużymi półosiami wielkimi oczywiście nie sprzeciwia się trendowi tworzenia klastrów, ale znowu mówimy o niewiele więcej niż garstce obiektów.

Chociaż fascynujące jest zastanawianie się, czy ukryta planeta o masie wielokrotnie większej niż Ziemia chowa się w zewnętrznym Układzie Słonecznym, istnieją pewne alternatywne teorie, które próbują wyjaśnić zgrupowane orbity ekstremalnych TNO bez obecności Planety Dziewiątej. Na przykład niektórzy badacze sugerują, że zaburzanie orbity Dziewiątej Planety może być spowodowane przez odległy i masywny dysk małych, lodowych obiektów – lub być może nawet pierwotną czarną dziurę wielkości piłki do baseballa o podobnej masie, która została przechwycona przez Układ Słoneczny.

 

Jednak - hipoteza planety jest najprostszym i najlepszym wyjaśnieniem – mówi Sheppard. - Masywny dysk może być możliwy, ale nie widzimy tam żadnego masywnego dysku, a gdyby taki istniał, byłoby to trudniejsze do wytłumaczenia niż posiadanie jednej planety. A jeśli chodzi o teorię czarnej dziury, Batygin mówi:

- Ważną rzeczą do zrozumienia jest to, że wszystkie obliczenia mogą nam powiedzieć, że jest to masa Dziewiątej Planety, a nie jej skład. Tak więc w zasadzie Planeta Dziewięć może być planetą, ziemniakiem, czarną dziurą, hamburgerem itp., o ile parametry orbity są prawidłowe.

Tak więc, chociaż istnienie i dokładna natura Dziewiątej Planety wciąż jest przedmiotem debaty, zespół Shepparda prowadzi obecnie najszerszy i najgłębszy przegląd Układu Słonecznego, jaki kiedykolwiek powstał, aby dowiedzieć się na pewno.

- Zawsze lubię mówić, że jest bardziej prawdopodobne, że [Planeta Dziewięć] tam istnieje. Powiedziałbym, że gdzieś w przedziale od 80 do 90 procent.

 

- Głównym powodem, dla którego jestem tak podekscytowany tą pracą - mówi Batygin, - jest to, że istnieje krótkoterminowa możliwość determinacji obserwacyjnej w taki czy inny sposób.

Ale na razie Sheppard mówi:

- To ekscytujące patrzeć na niebo, którego nikt nigdy nie wyobrażał sobie tak głęboko, jak my. To tak, jak powiedział Forrest Gump: Każde zdjęcie, które robimy, jest jak pudełko czekoladek, nigdy nie wiesz, co znajdziesz.

 

Moje 3 grosze

 

A zatem istnieje pewna nadzieja – mała bo mała, ale większa od zera – że Planeta #9 jednak gdzieś tam w przestrzeni zewnętrznego Układu Słonecznego jednak istnieje i to w odległości 0,024 ly, a może więcej. Dlaczego podaję te odległości w przeliczeniu na lata świetlne?

To oczywiste – jestem optymistą i zdaję sobie sprawę z tego, że lecąc poza Układ Słoneczny będziemy liczyli odległości nie w jednostkach astronomicznych, ale w latach świetlnych. Zależność jest taka:

1 ly = 63.241 AU

Będzie to miało ważkie znaczenie w nawigacji kosmolotów, które będą leciały do gwiazd lub stamtąd wracały. Autorzy wszystkich space oper zakładali, że poza orbitą Plutona niczego nie ma – no może jakieś pojedyncze skały i pył, ale poza tym niczego. Tak samo sprawy się miały z innymi układami planetarnymi innych gwiazd – tam też było czysto i voila! Dolatywało się do innych planet i tram organizowało garden parties z Kosmitami ku radości wszystkich stron Kontaktu. A tu guzik – okazuje się, że jest Pas Kuipera a dalej Obłok Oorta. Panie i panowie astrogatorzy – wbijajcie wzrok w ekrany radarowe i noga z gazu. Bo inaczej czeka was los nieprzyjaciół Enterytów, którzy na pierścieniu ochronnym kosmicznych raf Arageny byli polegli sromotnie.

Idąc tropem tej myśli, jeżeli miałbym szukać śladów życia w Kosmosie, to w pierwszym rzędzie właśnie tam. Nie, nie chodzi mi o wraki statków kosmicznych, ale o ślady Ich pobytu po przebyciu oceanu pustki, kiedy z radością powitali pierwszy kawałek stałej materii…

Czy istnieje Planeta Dziewięć? Być może tak – byłby to dziwny świat – być może przypominający przerażające majaczenia H.P. Lovecrafta czy prof. Iwana Jefriemowa. Świat ciemny, ale ciepły, mokry i sprzyjający życiu z białka węglowego. Wszak takie postacie życia znamy z naszej Ziemi… - choćby na dnie Wszechoceanu w otoczeniu tzw. „palaczy” – kominów hydrotermalnych.

 

Źródło: https://astronomy.com/magazine/2020/01/in-pursuit-of-planet-nine

Przekład z angielskiego - ©R.K.F. Leśniakiewicz

Jeszcze o Planecie #9

Astronomowie uważają, że w ciemnościach poza Neptunem ukrywa się Dziewiąta Planeta. Dlaczego jej jeszcze nie znaleziono?

Czy Słońce obiega jeszcze jedna planeta naszego Systemu Słonecznego? Astronomowie poszukują jej już od kilku lat. Mogłyby ja znaleźć specjalne teleskopy umieszczone w Chile i/albo na Antarktydzie.

Dziewiąta Planeta Układu Słonecznego rzeczywiście istnieje. Mimo tego, że jeszcze nikt jej nie widział, wielu astronomów jest o tym przeświadczonych.

Jest to planeta zaliczana do TNO, czy nawet ETNO – obiektów transneptunowych, obiegających Słońce daleko za orbitą Neptuna i dlatego się wciąż przed naszymi teleskopami ukrywa.

- Za każdym razem robiąc zdjęcie jest możliwość, że ta planeta na nim się znajduje – „The Washington Post” cytuje list amerykańskiego astronoma z Uniwersytetu Tokijskiego – Suhrudę Morea.

Odkrycie, które zmieniłoby podręczniki szkół podstawowych, przepowiedzieli uczeni z Cal-Tech dwa lata temu. I od tego czasu przez cały czas powtarza się jedno pytanie: czemu żeśmy jej jeszcze nie znaleźli?

Jej istnienie wychodzi ze wzorów matematycznych zachowania się dalszych TNO. Garstka lodowych asteroidów obiega tam w dużej odległości od Słońca i to po podejrzanie podobnych orbitach. Astronomowie doszli do wniosku, że skoro właśnie tak jest, to musi je tam coś „poszturchiwać”.

Taka planeta, która porusza się wraz z tymi obiektami, ale jest niewidzialna przez naukowców. Jest ona 10-krotnie bardziej masywna od Ziemi i obiega Słońce w odległości 1000 razy większej – czyli w odległości 1000 AU = 1,5 x 10^11 km – czyli ok. 139 godzin biegu światła…  

Tak więc ogromna odległość od Słońca czyni to, że Planeta nr 9 jest dla nas niewidzialna. Przestrzeń za Neptunem bardzo szybko ciemnieje, słoneczne promienie słabną i planety są ciemniejsze. Tak więc, wedle obliczeń, Planeta Dziewięć jest aż 160.000 razy ciemniejsza od Neptuna – ostatniej dużej planety Układu Słonecznego.

Oczywistym jest to, że wszelkie próby jej uchwycenia teleskopem były nieudane. Dziewiątka może się ukrywać w świetle innej gwiazdy albo znajdować się w gwiezdnym pyle Drogi Mlecznej. Krótko mówiąc – jest ona gdzieś tam za Neptunem.

Mogłyby ją znaleźć – wedle uczonych – teleskopy umieszczone w Chile i/albo na Antarktydzie, które pracują na falach milimetrowych. Ich zadaniem jest tła kosmicznego promieniowania mikrofalowego i światła wysyłanego przez gwiazdy na samym początku powstania Wszechświata. Są one zatem źle skierowane.

- Dziewiąta Planeta nie będzie się miała gdzie ukryć, jak tylko się je włączy – twierdzi na temat planowanego eksperymentu Gilbert Holder – astronom z Uniwersytetu Stanowego Illinois. – Jednakże te wielkie teleskopy użyje się do poszukiwania Dziewiątej Planety nie wcześniej niż za dziesięć lat.    

Opinie z KKK

Penetracja US motywowana jest ciekawością nauki - co oczywiste, ale w zanadrzu interesują nas te obiekty pod katem potencjalnej kolonizacji, bo to po prostu musi kiedyś nastąpić. Taka planeta, o której Robert piszesz, nie ma dla nas kompletnie żadnego znaczenia, ani jako źródło surowców (daleko!!!), ani do terraformingu. Ciekawostka, i tylko ciekawostka. (Avicenna)

Niestety za 10 lat nie dowiemy się o istnieniu lub nie 10-tej planety, bo nie będą już w szkołach uczyli astronomii oraz Ziemia będzie płaska i wszystkie planety będą krążyły wokół niej. 😜 (K A ZE K)

Źródło - https://zpravy.aktualne.cz/zahranici/devatou-planetu-sice-nevidime-ale-existuje-veri-astronomove/r~14367de4af5f11e890620cc47ab5f122/?redirected=1536043508

Przekład z czeskiego - ©R.K.F. Leśniakiewicz