Vrchhora: Świątynia bez dachu na progu nieznanego Tribeča

 

 

Franciszek Kovár

 

Są miejsca, gdzie niebo wydaje się być w zasięgu ręki, ale ziemia pod twoimi stopami wydaje się skrywać starożytne sekrety. Pomiędzy trybeckimi lasami a górami Vtáčnik stoi Vrchhora. Niegdyś słynne miejsce pielgrzymkowe z majestatycznym kościołem św. Michała i klasztorem to dziś cicha ruina niosąca pokój świętych, ale też niewytłumaczalne zamieszanie gór, w których gubi się ludzie bez śladu.

 

Wysokość w środku nicości i dziedzictwo Kmeta

 

Pierwsze pytanie, które przychodzi mi do głowy na Vrchhora brzmi: Dlaczego tutaj? Po co budować tak wielką i obfitą świątynię na opuszczonym górskim grzbiecie, z dala od cywilizacji? Andrzej Kmeżej również znacząco przyczynił się do tej mozaiki zagadek. Dla niego to miejsce nie było tylko barokową ruiną.

Burmistrz jako doświadczony obserwator kraju zauważył, że Vrchhora leży w strategicznym punkcie, który przyciągnął ludzi z pamięci. Podejrzewał obecność tu przedchrześcijańskiej osady i zasugerował, że fundamenty kościoła mogłyby stać bezpośrednio na miejscu, gdzie starożytne narody czczą swoje bóstwa. Zafascynowano go, jak „uczona” historia klasztoru spotyka się z najśmielszą reputacją ludową. Burmistrz zrozumiał, że jeśli gdzieś przez tysiąclecia ludzie zbierają się na modlitwę, to nie przypadek - to powołanie samego miejsca.

 

Fenomen Tribeč: Kiedy góra zaczyna Cię „wodzić”

 

Vrchhora leży na skraju gór Tribeč, które wspierają legendy o ludzkim zniknięciu i anomalii czasowych. Miejscowi, a szczególnie wrażliwi turyści – w tym najbardziej doświadczeni alpiniści – opisują tu dziwne zjawisko. Nie chodzi o zły stan czy nie znajomość mapy, ale o postrzeganie czegoś, za czym tęskni pospolite oko. Człowiek nagle czuje, że góra zaczyna go tu "prowadzać".

Zmysły zdezorientowane: Nawet otwarty spacerowicz nagle znajduje się w znanym mu miejscu, ale traci orientację. Drogi które mają prowadzić prosto nagle wystarczą i wracają człowieka z powrotem do ruin kościoła jakby Vrchhora nie chciała wypuścić go w głąb lasów.

Nagła cisza: Ci, którzy są bardziej wrażliwi na energie miejsca, opisują "ciężkie powietrze" lub nagłą ciszę, która wydaje się pochłaniać nawet najmniejszy szum lasu. To właśnie wtedy, według legend, otwierają się niewidzialne bramy Tribeča.

 

Co mówią spekulacje i legendy?

 

Biali mnisi: W ruinach klasztoru ludzie wciąż czasem widzą białe postacie. Oto duchowe ślady mnichów, którzy znaleźli tu swój spokój i odmówili opuszczenia tego miejsca nawet po jego śmierci.

Cudowna studnia: tuż pod szczytem znajduje się sprężyna. Legenda głosi, że woda z Vrchhory ma moc zmyć z człowieka zmęczenie duszy, ale jednocześnie ostrzega: Kto pije ze źródła ze złą intencją, nie znajdzie drogi do domu w tribeczskich lasach.

 

Miejsce, gdzie niebo dotyka ziemi

 

Szczyt to fascynujący paradoks. To oaza ciszy i uzdrawiającej energii, ale wystarczy zrobić kilka kroków w gęsty las i poczujesz moc góry, która żyje własnym życiem. Być może dlatego świątynia stoi tutaj - jako latarnia światła na skraju miejsca, w którym czasem przestają obowiązywać prawa naszego świata.

Opracował - ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz

Templariusze na Słowacji? - cd.

 

Noel

 

Te 5 miast wciąż karmi stare legendy

 

Templariusze są obecni w plotkach, mediach informacyjnych i w księgach symlikologów. Problem jest tylko jeden: brak notowania okresowego w kronikach nie potwierdza ich działania na naszym terytorium. Jednak niektóre miejsca związane z Templariuszami na Słowacji są warte zbadania, nawet jeśli są tylko legendami.

 

Martinček pri Ružomberoku

 

Jest tu najsilniejsza legenda Templariuszy. Na pobliskim wzgórzu Mnich miał być klasztor, skąd tajny korytarz prowadził do zamku Likava, a starsi historycy twierdzili, że w 1230 roku zmarł tam dygnitarz Johannes Gottfried von Herberstein.

Historyk Damian Fuxhoffer nie znalazł kamienia na górze w XVIII wieku, tylko ślady drogi. Kościół św. Marcina z 1260 roku ma ciekawe freski, które zdaniem badacza Miloša Jesenský’ego pośrednio odnoszą się do obecności Templariuszy ale nie są to dowody, tylko interpretacja.

 

Ludrova w pobliżu Ružomberok

 

Kościół Wszystkich Świętych z XIII wieku jest jednym z najstarszych w Liptowie, a legenda mówi, że to tutaj wspomniany Herberstein ma być pochowany ze skarbem, gdzieś przed ołtarzem lub pod nim. Nikt nie zbadał dokładnie krypty. Na ścianie nawy znajduje się również tajemnicza czarna postać, którą niektórzy entuzjaści kojarzą z Bafometem. Brzmi kusząco, ale to czysta spekulacja bez wsparcia w źródłach.

 

Blatnica

 

Z zamku pozostały tylko ruiny, ale historyk Michael Bombardus napisał w 1718 roku, że należał on do Templariuszy w XIII wieku. Wynika to ze stosunkowo mrocznej reputacji mnicha zamurowanego żywcem w murach zamku. Łowcy skarbów znaleźli szkielet z zamkiem zawieszonym na szczęce. Brakuje jednak możliwego do zweryfikowania dokumentu historycznego na temat własności templariuszy zamku. Źródło: Shutterstock

 

Słowacka Ľupča

 

Tutaj legenda kojarzy się z prawdziwym wydarzeniem – bitwą o rzekę Slaná w 1241 roku, gdzie armia węgierska, w tym Wielki Mistrz Templariuszy Rembard de Vo, poniosła miażdżącą klęskę od Mongołów. Według niektórych interpretacji, Templariusze szukali nowego miejsca po tej klęsce i wkrótce potem zamek miał powstać w Slovenská Ľupča. Jednak bezpośrednim połączeniem między bitwą a budową zamku jest raczej luźna konstrukcja niż udokumentowany fakt.

 

Szklana Teplice

 

Opuszczony zamek w pobliżu wioski powinien być kolejnym miejscem dla Templariuszy, zgodnie z ustnym złożeniem. Relacja mówi o czerwonym mnichu, który wciąż strzeże skarbu i może zmienić jego formę, aby przestraszyć zbłąkanych wędrowców. Podobne historie krążą również o nieistniejących zamkach w pobliżu Malinova, Słowackiej Prawny czy Sučany, gdzie mnisi mieli wybijać fałszywe dukaty, dopóki nie zostali złapani przez armię królewską.

 

Sondaż

 

Słowaccy historycy Miloš Jesenský i Pavol Matula, którzy systematycznie radzili sobie z badaniami, przyznają, że zamiast dowodów, mają dostępne tylko wskazówki. Dopóki nie zostanie znaleziony pojedynczy średniowieczny dokument potwierdzający działanie zakonu na naszym terytorium, wszystko pozostaje w płaszczyźnie legend – jakkolwiek urzekające.

https://magazin.pluska.sk/spektrum/templari-na-slovensku-tychto-5-miest-dodnes-zivi-stare-legendy

Opracował - ©R.K.Fr. Sas – Leśniakiewicz

Tajemnice Mariańskiej Czeladzi: Klasztor, w którym biali mnisi zniknęli pod ziemią

 

 

František Kovár

 

Mariánska Čeľaď  (Máriacsalád), ukryta w cichych lasach pomiędzy Podhájską a Veľkými Łowcami, to jedna z najbardziej spektakularnych, a zarazem najciemniejszych ruin na Słowacji. Niegdyś obfity klasztorny kompleks zakonu Paulinów - jedyny oryginalny węgierski zakon - przekształcił się w ciche rumowisko, który oddycha tajemnicą przez wieków. Opowieści o tym miejscu poruszają się na cienkiej linii pomiędzy rzeczywistością historyczną, folklorem i czystą mistyką, wciąż fascynują badaczy tajemniczości

 

Legenda o białych mnichach i zaginionych dziewczynach

 

Najbardziej znana i najbardziej przerażająca opowieść związana z Mariánską Czeladzią mówi o dziwnych zachowaniu lokalnych mnichów. Paulini nosili charakterystyczne białe habity z kapturem, przez co nazywano ich w okolicy „białymi mnichami”. Do tego zakonu często wchodzili drugorzędni lub bastardowie z rodów szlacheckich, którzy wnieśli ze sobą doczesne przyzwyczajenia i dumę. Według folkloru miejscowi mieszkańcy mnichów nie byli zbyt pobożni. W okolicznych wsiach młode dziewczyny i kobiety zaczęły tajemniczo znikać. Chýryas powiedział, że biali mnisi byli poddani grzesznym namiętnościom, porywali dziewczęta do klasztoru podziemnymi korytarzami.

Rzeczywistość historyczna daje jednak też inne, nie mniej dramatyczne wyjaśnienie. Okoliczne gęste lasy pełne były wówczas band wojowniczych - najbardziej znana była grupa przerażonego wojownika Klokocza, po którym jeden z pobliskich wąwozów nazywany jest jeszcze Klokočov jarok. Mówi się, że to były oszołomy, którzy przebrali się w białe szaty klasztorne, aby ułatwić swoje zbrodnie i obwiniać tych, których sami się bali lub chcieli skrzywdzić.

 

Labirynt ukryty pod ziemią

 

Z obecnością wojowników i samych zakonników ściśle związana jest największa zagadka archeologiczno-budowlana Marianskiej Czelady - rozległa sieć podziemnych korytarzy. Klasztor miał częściowo ufortyfikowany charakter, co było istotne zwłaszcza w czasie najazdów osmańskich w XVI i XVII stuleciu, kiedy mnisi musieli chociaż na chwilę opuścić kompleks.

Podziemne katakumby służyły jako drogi ucieczki i kryjówki dla skarbów. Według legend korytarze te były tak przestronne, że mógł przez nie przejechać jeździec, a nawet cały wóz, a mogły prowadzić do pobliskich miejscowości lub bardziej odległych obozów. W okolicznych lasach i polach do dziś pojawiają się tajemnicze dziury w ziemi, co świadczy o tym, że pod powierzchnią znajdują się stare przejścia i korytarze, choć ich dokładny zakres nigdy nie został w pełni poznany. Ponadto samych mnichów trzeba było pochować pod ziemią, a po kasacie zakonu przez  Józefa II w 1786 roku, według ustnego podania, należało tu ukryć cenne archiwum klasztorne.

 

Elitarny cel dla łowców duchów

 

Mariánska Čeľaď przeszła do historii po odejściu mnichów. Służyła jako polowy  lazaret w czasie wojen napoleońskich, później spłonęła po uderzeniu pioruna, a w XX wieku na przestrzeni stulecia jego lokale zamieniły się w własność państwową, szkołę, a nawet mieszkania. Od lat 70. przez lata pozostali ostatni stali mieszkańcy, miejsce zaczęło pustoszeć i stało się poszukiwanym celem dla poszukiwaczy zjawisk paranormalnych (fenomenów ψ).

Dziś to miejsce ma dość szczególny status w społeczności łowców duchów i jest uważane za jedno z najbardziej nawiedzonych miejsc na naszej mapie tajemnic. Ruiny klasztoru to dosłownie magnes na nocne wyprawy. Różne zespoły śledcze zebrały tutaj przez lata wiele materiałów, które budzą szacunek w kręgach miłośników nadprzyrodzonych. Na terenie dawnego kościoła i ciemnych, w połowie rozłożonych piwnic monitorowanych przez łowców duchów wrażliwymi urządzeniami, zaskakująco często doświadczają nietypowych anomalii.

Naukowcy zdołali udokumentować silne wahania elektromagnetyczne w miejscach, w których nie powstaje prąd, anomalie te często odpowiadają bezpośrednio na zadawane pytania. Wiele ścieżek dźwiękowych pozostało odizolowanych na nagraniach EVP – od szeptów i głębokich męskich głosów komunikujących się w starych językach (głosy Jurgensona). Oprócz klasycznych kul świetlnych (orbów) na zdjęciach udało się uchwycić również różne mgliste zjawiska, niejasne zarysy przypominające sylwetki w siedliskach mnichów czy dziwne cienie poruszające się niezależnie od prawdziwego źródła światła.

 

Duchy i dzwony o północy

 

Odwiedzający, którzy nocują w ruinach często opisują intensywne, niewyjaśnione zjawiska akustyczne. Mówią o odgłosach ciężkich kroków w miejscach, gdzie długo nie ma podłogi, ciche śpiewy czy modlitwy unoszące się z miejsc, gdzie kiedyś znajdował się ołtarz wspaniałego kościoła dwuwieżowego. Wśród najbardziej znanych współczesnych zjawisk jest tzw. legenda o dzwonach północnych stycznia - choć wieże kościelne już nie stoją i dzwony zostały im odebrane, to w ciche, mroźne noce, ich odległe, cudowne bicie podobno słychać z głębi lasu.

 

Wniosek

 

Dla każdego, kto próbuje odsłonić zasłonę pomiędzy naszym światem a tym, co nas przerasta, Mariánska Čeľaď to miejsce, gdzie ta granica jest niesamowicie cienka. Atmosfera, która panuje tam nocą, gdy otaczający las milczy, potwierdza tylko, że stare mury klasztoru niosą mocny energetyczny ślad przeszłości. Każdy upadły kamień i tajemniczy cień w ogrodzie Edenu opowiada historię, która wciąż czeka na pełne zrozumienie.

Opracował - ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz

Zimowa pułapka Tribeču: Kiedy las zabierze Cię przez góry zamiast do domu

František Kovár

 

Sankowanie z dziećmi pod lasem brzmi jak idealna zimowa idylla. Jednak dla jednej rodziny z nitrianskiej Stredy ta niewinna podróż zamieniła się w koszmar, z którym musiała się zmierzyć nawet policja. Ta historia jest mrożącym świadectwem tego, jak Tribeč potrafi całkowicie przyćmić ludzki osąd i orientację.

 

Niezrozumiały kierunek

 

Kolega wybrał się z dwójką dzieci na sanki na łąki pod lasem koło Nitrianskiej Stredy. Jednak teren, który znał jak własną kieszeń, stał się dla niego fatalny w jednej chwili. Zamiast wrócić kilka metrów do domu do wioski, zrobił coś absolutnie niezrozumiałego. Zabrał dzieci i poszedł dokładnie w przeciwną stronę - głęboko w ciemny las, prosto w serce gór.

 

Noc pełna strachu

 

Kiedy nie wrócili i zrobiło się ciemno, jego przerażona żona natychmiast zaalarmowała władze i zgłosiła ich zaginięcie. Cała rodzina i przyjaciele obawiali się tego, co mogło się wydarzyć w mroźną noc. Godziny minęły a w lesie było cicho.

 

Rozmowa o północy ze Zlatna

 

Długo po północy nadszedł szokujący telefon. Dzwonił znajomy, ale nie z Nitrianskiej Stredy. Był we wsi Zlatno - po zupełnie przeciwnej stronie góry. Twierdził, że byli po prostu zbłądzeni. Nikt jednak nie potrafi zrozumieć, jak dorosły mężczyzna z dwójką małych dzieci mógł zimą przejść przez główny grzbiet Tribeča i przejść kilometrami w głębokim śniegu do zupełnie innej wsi, nie zdając sobie sprawy, że idzie w złym kierunku.

 

Czy Wy też doświadczyliście czegoś tajemniczego?

 

Ta historia napisana jest na podstawie prawdziwych świadectw osób, które doświadczyły niewyjaśnionych zjawisk w górach Tribeč.

Jeśli masz podobne doświadczenie, którym chciałbyś się podzielić, zapraszam do komentarza lub kontaktu na priv. Tajemnice Tribeca zasługują na wysłuchanie.

Opracował – ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz

Martwa cisza pod Czarnym Zamkiem: Kiedy całe życie zniknęło z tribeckiego lasu

 

František Kovár

 

 Chodzę regularnie w góry a leśne dźwięki zazwyczaj mnie uspokajają. Szum liści, pękanie gałęzi czy śpiew ptaków dają poczucie bezpieczeństwa. Jednak to, czego doświadczyliśmy podczas wędrówki na Czarny Zamek, było ponad wszystko, co do tego czasu znałem w przyrodzie. Dzień, który miał być przyjemną podróżą, stał się jednym z najbardziej nieprzyjemnych doświadczeń w moim życiu.

 

Cisza, która boli w uszach

 

Ruszyliśmy od Zlatna w stronę ruin Czarnego Zamku. Początkowo wszystko było dobrze, ale po wejściu głębiej w las uderzyła mnie nagła i niespodziewana cisza. Nie była to jednak zwykła cisza, której doświadczasz, gdy się na chwilę zatrzymasz. To była absolutnie nienaturalna i ogłuszająca martwa cisza.

Po prostu nic. Ani jeden ptak nie śpiewał. Ani jeden jeleń nie przebiegł przez gęstwinę. Powietrze się nie poruszało, leśnej bestii nie pękła ani jedna gałązka. Cała góra wydawała się jakby w jednej sekundzie, całe życie się z niej wysysało i ktoś wcisnął przycisk "wycisz".

 

Dziwne znalezisko na leśnym szlaku

 

Im głębiej szliśmy, tym cięższe było uczucie. I wtedy zauważyliśmy. Na ziemi, bezpośrednio na leśnym szlaku i wokół leśnego leżały martwe robaki. To nie był jeden czy dwa kawałki. Były ich dziesiątki, rozrzuconych w kurzu.

Trochę dalej przyszedł jeszcze większy szok. Znaleźliśmy dwa martwe ptaki. Po prostu leżały w liściach, bez żadnych oznak zewnętrznych obrażeń i ataku drapieżników. Połączenie tej strasznej ciszy i martwej fauny wokół nas zaczęło mieć psychikę. W góry chodzę naprawdę często, ale tego jeszcze nie doświadczyłem. To było bardzo dziwne i nienaturalne. Potem powiedzieliśmy, że szybko wrócimy.

 

Ucieczka z martwej strefy

 

Od tamtej pory nie czuliśmy się dobrze. Z każdym krokiem, jaki robiliśmy, rósł lęk. Ta ogłuszająca cisza dosłownie popchnęła nas na ziemię i zmusiła do ciągłego rozglądania się dookoła. Choć nie działo się nic namacalnego, nasza podświadomość wyraźnie wskazywała nam, że coś jest nie tak z tym miejscem.

Gdyby chociaż ptaki śpiewały, to by się uspokoiło. Cóż, ta martwa strefa trwała zbyt długo. Cały czas podświadomie przyspieszaliśmy nasz krok, napędzany przez ciche wspólne lęki. Nie macie pojęcia, jak się cieszyłem, kiedy wreszcie wyszliśmy z tego lasu na otwartą przestrzeń i do cywilizacji. Nigdy nie zapomnę już wkrótce uczucia pustki w pobliżu Czarnego Zamku.

Czy Wy też doświadczyliście czegoś tajemniczego?

Ta historia napisana jest na podstawie prawdziwych świadectw osób, które doświadczyły niewyjaśnionych zjawisk w górach Tribeč.

Jeśli masz podobne doświadczenie, którym chciałbyś się podzielić, zapraszam do komentarza lub kontaktu na priv. Tajemnice Tribeca zasługują na wysłuchanie

-----------------------------------

Kochani, jeśli ten artykuł Was interesuje, zapraszam na moją platformę HeroHero (link w komentarzu). Znajdziecie tam wyjątkowy cykl artykułów "Tajemnicze plemię", oraz wiele więcej moich artykułów o zjawiskach paranormalnych, tajemnicach, duchowych, tajemnicach, legendach, historii, ale także o zdrowiu psychicznym czy Templariuszach na Słowacji Twoje wsparcie pozwala mi tworzyć te treści swobodnie i naprawdę dogłębnie. Dziękuję za wspólny spacer.

Opracował - ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz

Deszyfrowanie przemilczanej historii

František Kovár

 

PROLOG: Cienie na krawędzi mapy

 

Historia nie kończy się na ułożeniu wielkiej mozaiki. Kiedy połączyliśmy ze sobą główne twierdze, ośrodki polityczne i ukryte krypty mężczyzn z czerwonym krzyżem, wydawało się, że niewidzialna mapa naszego kraju nabrała wyraźnych konturów. Jednak prawdziwy szyfr ma o wiele subtelniejszą strukturę. Historia, którą inkwizycja, a później cenzura kościelna próbowała zatrzeć, pozostawiła ślady nawet tam, gdzie oficjalna nauka nigdy by ich nie szukała.

Wkraczamy w przestrzeń, którą, podążając śladami wieloletnich badań pisarza i misteriologa Miloša Jesenskiego, nazywamy „białymi miejscami”. Są to miejsca rozsiane na peryferiach średniowiecznego królestwa, gdzie lubił działać nie poprzez monumentalne zamki, ale poprzez ciche, niepozorne, ale tym bardziej wymowne kodowanie krajobrazu.

W nowej serii rozdziałów udamy się w miejsca, gdzie wielka historia przecina się z ciszą wiejskich murów i górniczymi sekretami:

* Rozszyfrujemy geometrię koła, która przekazuje święty kod Jerozolimy z Bazyliki Grobu Pańskiego wprost w głąb słowackich gór.

* Odkryjemy średniowieczną propagandę wizualną, w której broń i walka z poganami, namalowane na murach, stanowiły wyraźny ideologiczny podpis elitarnych rycerzy.

* Poszukamy klasztorów, które dosłownie zniknęły z powierzchni ziemi, ale ich niewidzialna obecność wciąż pulsuje w najmocniejszych podaniach ludowych.

* Przyjrzymy się wieżom strażniczym nad ważnymi rzekami, gdzie ochrona bogactwa kraju mieszała się z wysoką dyplomacją i wpływem wpływowych kobiet średniowiecza.

* Przenikniemy do stref przygranicznych, gdzie samotne sanktuaria poświęcone świętym patronom rycerzy służyły za zaawansowane punkty kontrolne niewidzialnej sieci.

* Podążamy śladami w głębokich dolinach, gdzie ścigani wojownicy połączyli swoje tajne operacje bankowe z tajemnicą i technologią bractw górniczych.

 

Te rozdziały stanowią wyzwanie dla każdego z duchem prawdziwego odkrywcy. Pokażą nam, że sieć mężczyzn w białych fartuchach była o wiele gęstsza, bardziej wyrafinowana i bardziej rozbudowana, niż kiedykolwiek sobie wyobrażaliśmy.

Przygotuj się na podróż w mrok, gdzie detale w kamieniu i wapieniu skrywają prawdę, która czekała na odszyfrowanie przez wieki. Prawdziwe poszukiwania trwają właśnie teraz.

--------------------------------------

Ten specjalny materiał, analiza i kompletne rozwikłanie słowackiego szyfru templariuszy dostępne są wyłącznie w społeczności subskrybentów na moim HeroHero. Dołącz do grona osób z wewnątrz, wesprzyj moją pracę i rozszyfruj ukryte historie razem ze mną. Dziękuję za wsparcie.

Tajemnice zamku Šášov

 

Franciszek Kovár

 

Po opublikowaniu Sekrety zamku Šášov: Prolog do niewidzialnego życia zamku - udostępniam wszystkim z mojej platformy HeroHero kontynuację...

 

Złowieszcze echa w murach zamku

 

Zamek Šášov to dziś przyjemny dla większości osób kierunek turystyczny, ale pod powierzchnią tej malowniczej ruiny kryła się zakręcona, ciemna strona. Jako ktoś, kto przez trzy lata pracował bezpośrednio przy zamku podczas jego renowacji, miałem okazję poznać to miejsce bardzo blisko. Wbrew powszechnemu przekonaniu, najdziwniejsze rzeczy nie działo się w nocy – rzadko bywałem tam w nocy, w zasadzie tylko wtedy, gdy towarzyszyłem łowcom duchów.

Najsilniejsze anomalie dopadły mnie w ciągu dnia, w pracowitych godzinach pracy, kiedy czegoś takiego się wcale nie spodziewał. Na podstawie własnego doświadczenia mogę potwierdzić, że Šášov niósł w sobie głęboką, ciemną i demoniczną energię, która została wykryta na miejscu i nie potrzebowała ciemności do manifestowania.

 

Krwawa historia zamku

 

Historia Šášowa już od początków tkana jest wydarzeniami, które pozostawiły na miejscu trwałą pieczęć. W archiwum muzeum zamkowego udowodniono, że w tym samym czasie mieszkała tu królowa Barbara Cylejska, żona cesarza Zygmunda Luksemburczyka. Była wtedy wyjątkową kobietą - jako jedna z niewielu poświęciła się zielarstwie, alchemii i magii. Może to jej sekretne eksperymenty pozostawiły tu pierwsze ślady energetyczne.

Zamek nie cieszył się jednak również w późniejszych stuleciach dobrą reputacją. Mieszkali tu kasztelanie i rycerze rozbójnicy, którzy terroryzowali całą okolicę aż do Brzezna. II wojna światowa pozostawiła swój ostatni krwawy ślad w tym miejscu. Pod koniec wojny niemiecki oddział ufortyfikował się w ruinach zamku. Przechodząc przez front, ich pozycje zostały całkowicie ostrzelane, zamek został "zajęty" i wszyscy w nim żołnierze zginęli. To była ostatnia bitwa w historii, jaką doświadczył zamek. Tyle przelanej krwi i nagłe cierpienie w jednym miejscu musiało pozostawić głęboką ranę w przestrzeni.

 

Tragedia odizolowanej rodziny na Górnym Zamku

 

Ze znajomymi, którzy znają się na tych rzeczach udało się odkryć głęboką ranę przeszłości, która była przywiązana bezpośrednio do murów zamku. Według naszych ustaleń, byli tu około XV stulecia członkowie jednej rodziny biologicznej - małżeństwa z małym dzieckiem - przetrzymywani w ścisłej izolacji lekarskiej. Zachorowali na przeraźliwą wtedy chorobę zakaźną, najprawdopodobniej była to plaga, czyli tzw. włoska plaga (dżuma), która dręczyła wówczas Europę. Aby nie zarazić pozostałej części zamkowej osady zamknęli ich w swoich komnatach bezpośrednio nad zamkiem, gdzie ostatecznie zginęli w agonii. Nawet ich strażnik, który strzegł ich przed drzwiami i umierał wraz z nimi, nie uciekł przed zarazą. Skoro chodziło o szlachtę, to ich dusze nadal mają swój stały "dom" tuż na terenie górnego zamku.

Później udało mi się uchwycić mrożącą wiadomość bezpośrednio od tej zaginionej rodziny za pośrednictwem specjalnej aplikacji. Poprosili mnie, żebym znalazł ich groby gdzieś pod murami i poświęcił to miejsce. Ponieważ zmarli na wysoce zakaźną plagę, ludzie pewnie szybko pochowali ich pod murami bez żadnego właściwego chrześcijańskiego pogrzebu ze strachu. Miałem później kilka prób zlokalizowania ich grobów, ale pod murami to było jak szukanie igły w stogu siana.

Ta ciężka obecność czegoś nieznanego potwierdził kolejny wstrząsający moment. Raz dziennie włączam aplikację komunikacyjną bezpośrednio na zamku. Podmioty, z którymi się wtedy kontaktowałam interpretowały jasno po angielsku (aplikacja komunikowała się tylko po angielsku) swój własny horror Powiedzieli mi, że sami boją się tego, co tam jest. Ostrzegali mnie przed jakimś duchem w lesie, albo leśnym duchem, który mieszkał na grubym stoku pod nami. Nawet same zamkowe duchy potwierdziły mi, że pod zamkiem kryje się coś naprawdę złego i przewrotnego, czego same się bardzo bali.

Opracował - ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz

Tajemnice Zamku Šášov: Prolog do niewidzialnego życia zamku

 

František Kovár

 

Większość z Was zna zamek Šášov jako ładną ruinę, do której lubi się jeździć na niedzielne wycieczki. Wszystko co widzisz to stare mury, piękny widok zalany słońcem. Można by pomyśleć, że to tylko nieożywione, nieme kamienie.

A co jeśli powiem ci, że pod tą spokojną powierzchnią pulsuje coś głębokiego, ciemnego i racjonalnie niewytłumaczalnego? Że to miejsce żyje po swojemu, zupełnie niewidoczne dla zwykłych oczu?

Przez trzy lata pracowałem w Šášowie podczas jego renowacji i przebudowy. Dosłownie znałem tam każdy kamień. Ponieważ od wielu lat pracuję jako elektryk, patrzę na świat technicznie i logicznie, ale jednocześnie od dłuższego czasu zwracam uwagę na rzeczy nadprzyrodzone i wierzę w świat pomiędzy niebem a ziemią w stu procentach. To właśnie ta kombinacja pozwoliła mi połączyć wiedzę na temat energii i elektryczności ze zjawiskami, które napotkałem na zamku. To, co mnie tam uderzyło w ciągu ostatnich trzech lat, zdecydowanie utwierdziło mnie w tym, jak cienka jest granica pomiędzy naszym światem a światem Innych Istot. Dla mnie jako odkrywcy w okolicy było to fascynujące doświadczenie, które dawało mi ogromny szacunek dla sił, które dziś przebywają w zamku.

Zapomnij o filmowych opowieściach o zamkach nawiedzonych tylko o północy, kiedy księżyc świeci. Największe zimno i najsilniejsze anomalie dopadły mnie w biały dzień, w środku normalnej zmiany pracy, kiedy coś takiego się wcale nie spodziewa. Ta moc, która została odkryta na miejscu, po prostu nie potrzebuje ciemności, aby się manifestować.

Postanowiłem, że po latach opublikuję te moje doświadczenia z zamku w Šášowie. Moje prawdziwe doświadczenia i świadectwa przetworzyłem w ekskluzywną trzyczęściową trylogię, którą będę tu publikować stopniowo. Wejdziemy głęboko pod powierzchnię powszechnych broszur turystycznych i dotkniemy rzeczy, które przyprawiają o ciarki. W takiej solidnej formie nie zostały jeszcze opublikowane moje znaleziska z zamku Šášov, zawsze były tylko fragmenty.

Na co możecie się doczekać w najbliższych dniach?

* 1. odcinek: złowieszcze echa w zamkowych murach. Przyjrzyjmy się tragicznym plagowym losom rodziny urodzonej z XV stulecia i opiszę Wam moment kiedy duchy zamkowe same wysłały mi chłodzące ostrzeżenie przez aplikację. Zinterpretowali mi swój własny horror i powiedzieli mi, czego się boją w ciemności pod murami. 👥

* 2. odcinek: Kiedy technologia przemysłowa traci znaczenie. Jak nieznana siła może pochłonąć czystą energię? Opiszę Wam niewyjaśnione zachowanie elektroniki i zawalenie się potężnej elektrowni słonecznej 5000 W która pozostała całkowicie martwa w weekend, choć nie miała abonamentu a baterie miały być pełne. ☀️

* 3. odcinek: Wejście w ciemność i niewidzialne życie miejsca. Wspaniały punkt kulminacyjny historii w starej podziemnej piwnicy, która niegdyś służyła jako przerażające zamkowe więzienie. Dowiecie się dlaczego mój telefon wyssał z 57% do 3% w 50 sekund, dlaczego koleżance całkowicie padł telefon przed wejściem i czego doświadczyła moja koleżanka, której siła stanęła jej na drodze z grubymi szablonami black shadow i odmówiła wypuszczenia 🔋

To nie są fikcyjne bajki dla turystów. To są realne, fizycznie zmierzone i przeżyte wydarzenia, które widziałem na własne oczy, które na zawsze zmieniły moje spojrzenie na otaczający nas świat. Šášov ma po prostu dwie zupełnie inne oblicza.

@sledovatelia Śledźcie mój profil, jutro zaczynamy 1. część! Wierzę, że te teksty dadzą Wam zupełnie nowe spojrzenie na zamek i jego historię...

Tą trylogię będę publikować wyłącznie stopniowo dla wszystkich w pełnej wersji z mojej platformy HeroHero, gdzie jest już publikowana w całości i bez zakłóceń.

Oprócz tej historii można znaleźć również wiele więcej moich artykułów o tematyce: paranormalne, tajemnice, duchowe, tajemnice, legendy, historia czy Templariusze na Słowacji. Jeśli nie chcecie czekać na poszczególne części, cała trylogia i inne sekrety znajdziecie właśnie tam! Link znajdziecie w komentarzu pod postem.

 

Komentarze:

 

Erika Wahpía Jarkovská – A zatem...

Frantisek Kovar – włosy ci staną dęba 😉👻

Erika Wahpía Jarkovská – no zobaczymy. 😱

Luba Nedbalova - Ferko, gratuluję Ci!

Robert Leśniakiewicz – w Polsce też mamy wiele takich straszących miejsc…

Kamienne kule: Wyjątkowość świata w naszych górach

 

Franciszek Kovár

 

Są takie miejsca, gdzie Natura wydaje się narzucić swoje zasady i nieprawidłowości. W kamieniołomie Megonka koło Vadeca, w okolicach Klokoczowa – N 49°21’47.61” – E 018°43’20.96”, ale także w regionie górnej Nitry, ze skał wywijają się formacje, które zapierają dech swoją geometryczną perfekcją. Kamienne sfery, które miejscowi nazywają "skamieniałymi jajami", to słowacka zagadka numer jeden, która plasuje nas w światowym klubie niewyjaśnionych zjawisk.

 

Kiedy góry przemawiają

 

Wszystko zaczęło się w 1988 roku w kamieniołomie Megonka, gdzie po odstrzale toczyły się giganty o średnicy do trzech metrów. Podobne fascynujące odkrycia mamy jednak w środkowej części Słowacji. Brusniańskie bale przy wsi Chrenovec-Brusno to kolejny dowód na to, że w naszych podziemiach "rośnie" coś niewidzialnego. Choć nieco mniejsze od kysuckich, ich kształt i zgrupowanie budzą te same pytania.

Chociaż geolodzy mówią o betonach z piaskowca z Morza Prehistorycznego, to grad pytań nie ustaje. Dlaczego tak wielu znaleziono na tak małej przestrzeni? I jak to możliwe, że osiągają taką symetrię, jakiej oczekiwalibyśmy od dłuta rzeźbiarza, a nie od ślepych sił erozji?

 

Słowacki światowy unikat: Trzy miejsca na dłoni

 

Podczas gdy w innych krajach kamienne kule są samotnym zjawiskiem na rozległych terenach, Słowacja jest w tym zakresie globalną anomalią Na tak małym obszarze mamy aż trzy znaczące miejsca, w których występuje to zjawisko:

1. Megonka (niedaleko Czadcy)

2. Klokočov (Kysuce)

3. Chrenovec-Brusno (Górna Nitra)

Ta nietypowa gęstość ustaleń prowadzi do pytania: Dlaczego nasze terytorium? Czy to tylko geologiczny zbieg okoliczności, czy pod łukiem karpackim pulsuje siła, która udało się utworzyć kilka takich "kamiennych archiwów"? Nasze ustalenia stoją obok znanych miejsc w Kostaryce, Nowej Zelandii czy Bośni i Hercegowinie.

 

Pogląd Miloša Jesenskégo: Utracona wiedza?

 

Ważnym głosem w dyskusji o pochodzeniu tych formacji jest pisarz i zagadkolog dr Miloš Jesenský. Od dłuższego czasu dba o to zjawisko i w swoich rozważaniach idzie dalej niż zwykłe morskie osady. Jesenský wskazuje, że te piłki często występują w miejscach o szczególnej energii.

Te formacje mogą być cichymi świadkami procesów wykraczających poza nasze normalne pojęcie geologii. Dla wrażliwego gościa Megońka, Klokočov czy Brusno to nie tylko kamieniołom, ale miejsce, w którym czuje dotyk nieznanego. Wiele osób chodzi na jaja, żeby "naładować baterie" i opisać delikatną zbroję lub nagły przypływ ciepła.

 

Wniosek

 

Niezależnie od tego, czy te słowackie rarytasy są wyjątkową zabawką prehistorycznego morza, czy niosą w sobie jakiś kod, którego jeszcze nie rozumiemy, jedno jest pewne: mierzymy się z czymś, co jest poza powszechnym. Są dowodem na to, że nasza natura potrafi tworzyć kształty, które wyglądają jak nieziemskie. I dopóki nauka zdecydowanie nie potwierdzi, jak powstały, te kamienne giganty pozostają jedną z największych otwartych tajemnic Słowacji.

Więcej artykułów z cyklu „Tajemnice i legendy Słowacji” a także artykułów na temat: paranormalne, tajemnice, duchowe, tajemnice, legendy znajdziecie na moim HeroHero https://herohero.co/ferkokovar

Informacja turystyczna w moim artykule na INovinky: https://www.inovinky.sk/kamenne-gule-na-kysuciach-su... /

 

Moje 3 grosze

 

W Polsce jak na razie kamienne kule znaleziono w okolicach Suchej Beskidzkiej, a dokładniej w potoku Targoszówka na N 49°45’15” – E 019°27’35” i na 496 ± 5 m n.p.m. Rzecz opisałem na moim blogu https://wszechocean.blogspot.com/2015/07/kamienne-kule-w-polsce.html, dokąd kieruję Czytelnika.

Opracował - ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz

Wąwóz Stolarza - Labirynt strachu czy prehistoryczne sanktuarium?

 

Franciszek Kovár

 

Są miejsca, które natura zrobiła jakby na zamówienie dla tych, którzy muszą zniknąć ze świata. Wąwóz Stolarza pod Krupiną to jednak nie tylko geologiczny unikat. To miejsce, gdzie zapierająca dech w piersiach moc wody spotyka się z niestrudzonym dziełem ludzkich rąk, które wyrzeźbiły tajemniczą „Dúpencję” w miękkim wulkanicznym tufie.

 

Zagadka rolnika w pyle wulkanicznym

 

Kiedy Andrzej Kmet’ poznawał to miejsce, zafascynował go kontrast między dziką przyrodą a śladami ludzkiego osadnictwa. Sam wąwóz zachowuje się jak wąska blizna w ziemi, gdzie ściany rozciągają się do kilku metrów wysokości. Prawdziwa tajemnica zaczyna się jednak w skalnych kryjówce zwanych Dúpence. Burmistrz zadał sobie pytanie, które zadałby sobie każdy odwiedzający: Kto miał tyle cierpliwości, żeby wnieść dom bezpośrednio w trzy ściany i kiedy to się stało?

 

Czy oficjalna historia to tylko wierzchołek góry lodowej?

 

Chociaż podręczniki mówią głównie o antytureckich kryjówce z XVI wieku, patrząc na precyzję i atmosferę tego miejsca, wyłania się bardziej śmiała teoria. Wiele wskazówek sugeruje, że historia wąwozu Tesary jest znacznie starsza niż nam się wydaje.

Miękki tuf wulkaniczny był idealnym materiałem dla osób z epoki brązu lub żelaza. Możliwe, że to, co teraz uważamy za średniowieczne kryjówki, to właściwie fundamenty prehistorycznych sanktuariów lub miejsc kultu, które wykorzystywali nasi przodkowie przez tysiące lat przed przybyciem Ottomanów. Podobnie jak w skalistych miastach świata, tutaj kamień mógłby służyć również jako brama między światami.

 

Tajemnica zalanego pałacu: Gdzie jest Dwunasta dziura?

 

Oprócz trzech znanych obiektów (Jednodziura, dwudziura, ósemka) wśród mieszkańców wędruje fascynująca legenda. Mówi się o istnieniu innej, znacznie większej przestrzeni - podobno aż 12-komorowego pałacu skalnego, który miał być sercem całego kompleksu.

Plotka głosi, że to wejście było:

• Celowo zasypane przez samych mieszkańców, aby chronić swoje największe sekrety przed wrogami.

• Zakopane pod gruzami przy potężnym zawaleniu się skały, które na zawsze wymazało wejście z mapy.

Również Andrzej Kmet’ zauważył w swoim czasie pewne luki terenowe, które wskazywały na ubytki głęboko pod powierzchnią, ale zagadka pozostała nierozwiązana.

 

Atmosfera, która trwa od wieków

 

Wejście do wąwozu Tesary oznacza spacer po linii czasu, której początek nie jest znany. Jeśli Dupence to naprawdę tysiącletnie sanktuaria, to ta zalana „wielodziura” może być najważniejszym świadectwem, czekającym jeszcze na swe odrodzenie. Być może jesteśmy kolejnym pokoleniem próbującym wyjaśnić coś, co było tu długo przed nami – dziedzictwo kultury, które lepiej niż my rozumiało skałę i ciszę.

Opracował - ©R.K.Fr. Sas - Leśniakiewicz